Tuesday, December 18, 2018

මන්දාරම් අහස යට - දහතුන් වන කොටස



"මං ආදිත්‍ය.අසේලිගේ බෝයි ෆ්‍රෙන්ඩ්.ඔයා කවුද?" ආදිත්‍ය කියද්දි ගගනගේ වගේම අසේලිගෙත් ඇස් ලොකු වුනා.

"මං කැම්පස් එකේ " ගගන කිව්වේ වටපිට බලන ගමන්.ඒත් අසේලිගෙන් නම් ගගන ඈත් වුනේ නෑ.

"ඔයාගේ වැඩ ඉවරයිද? යන්න පුලුවන්ද? " ඒ සැරේ ආදිත්‍ය ඇහුවේ ඇස් දෙකත් ලොකු කරගෙන බලන් ඉන්න අසේලිගෙන්.ඒකට අසේලි ඔලුව වැනුවත් එතනින් එන්න තරම් ඉඩක් තිබුනේ නෑ.

"කැම්පස් වුනාට කමක් නෑ මිස්ටර්.පොඩ්ඩක් එහාට වෙනවද.මගේ ගර්ල් ෆ්‍රෙන්ඩ්ට එන්න ඉඩ දීලා." ආදිත්‍ය ඒක කිව්වේ ටිකක් සැරෙන් වගේ.ඒ සද්දේ නිසාමද කොහෙද ගගන ආදිත්‍ය දිහා බැලුවේ පුපුරන ඇස් දෙකකින්.ඒත් වචනයවත් නොකියපු ගගන අසේලිට යන්න ඉඩ දුන්නා.

ඒ ඉඩ අස්සෙන් රිංගපු අසේලි ඇවිත් නැවතුනේ ආදිත්‍ය ලග.ලගට ආපු අසේලි දිහා ඇස් කොණෙන් බලපු ආදිත්‍ය අසේලිගේ අතින් අල්ලගෙන කැම්පස් ගේට්ටුවෙන් එලියට ආවා.එලියට ආවත් ආදිත්‍ය අසේලිගේ අත අතෑරියේ බස් හෝල්ට් එකටත් ආවට පස්සේ.හිතේ තිගැස්ම නිසාම අසේලිටත් ඒක ලොකු ගානක් වුනේ නෑ.

ඒත් අත අතෑරියම අසේලිට ඒක එක පාරටම දැනුනා.ඒ නිසාමයි අසේලි ආදිත්‍ය දිහා බැලුවේ.

"මොකක්ද ඒ කරේ?" අසේලි ඇහුවේ හිතට ආපු පලවෙනි ප්‍රශ්නේ

"මොකක්ද? " ආදිත්‍ය ඇහුවේ වටපිට බලන ගමන්.

"අර අතන කරපු විකාරේ.මගේ බෝයි ෆ්‍රෙන්ඩ් කිව්වේ මොකටද? " 

"නැත්තම් මං ඔයාගේ අයියා කියන්නද? හරි නම් මට තැන්ක් යූ කියන්න ඕනේ මං එතනින් බේරගෙන ආවාට."

"හපොයි ඔව්..මාර ස්තූතියි අප්පා ඔයාට.මං මැරෙන්න ලං වෙලා හිටියේ.ඔයා නැත්තම් මං දැන් මැරිලා" අසේලි කටත් ඇද කරලා කියද්දි ආදිත්‍ය රැව්වා.

"මේකිව එතනින් එක්කගෙන ආවට මට පොල්ලකින් ගහන්න ඕනේ.හොද වැඩේ තොට.පාඩුවේ යන්නේ නැතුව අනුන්ගේ මගුල් බලන්න ගියාට" ආදිත්‍ය තමන්ටම මුමුණගත්තා.

"මොකක්ද කිව්වේ" අසේලි ඇහුවේ ආදිත්‍ය හුස්ම යටින් මොනවදෝ මුමුණනවා ඇහුනු නිසා.

"නෑ මුකුත් නෑ.මං මේ බස් එකක් නැද්ද බැලුවා" ආදිත්‍ය කිව්වේ ඇත්තටම බස් එකක් එනවද කියලා බලන ගමන්.

'බස් එකක්....දෙයියනේ....කෝ ජීවක' අසේලිට ඉහ මොළ රත් වුනේ ජීවක එතන නෑ කියලා දැක්කම.කලබලෙන් ජංගම දුරකථනය හොයාගත්ත අසේලි දැක්කේ ජීවකගෙන් තිබුනු කෙටි පණිවිඩයක්.එත් එක්කම ජීවකගෙන්ම මග ඇරුනු ඇමතුම් ගානකුත් එතන තිබ්බා.

අසේලි ඒ වෙලාවෙම ජීවකට ඇමතුමක් ගත්තා.

"හෙලෝ..."

"හෙලෝ....ජීවක කොහෙද ඉන්නේ" අසේලි කතා කරේ කලබලෙන්.

"අසේලි අපට හදිස්සියේ යන්න වුනා.අපේ කොල්ලෙක් ගිය බස් එකක් ඇක්සිඩන්ට් වෙලා කොටුවට යන අත‍රමග.ඌ නුවර කොල්ලෙක්.මට කතා කරා.ඉතින් අපි මේ ඌ බලන්න ආවා" 

"අනේ කවුද ඒ? අමාරුද එයාට?" 

"නිමේශ් කියලා කොල්ලෙක්.ඔයාට මතක නැතුව ඇති.ඔයා ආවෙත් ඊයේ පෙරේදානේ "

"හ්ම්ම්...දැන් ඔයාලා ගෙදර යන්නේ කොහොමද?" 

"අපි මේක බලලා තමා යන්නේ.මේ අසේලි ඔයා ඔතන බස් එකක නැගලා යන්න බම්බලපිටියට.එතන බම්බලපිටිය බස් එක නවත්තන තැනමයි ගාල්ල බස් නවත්තන්නෙත්.එතනින් බලලා නගින්න.බය වෙන්න එපා.සෙනග ඕනේ තරම් ඉන්නවා එතන " ජීවක පැහැදිලි කරද්දි අසේලිට හීල්ලුනා.

"පුලුවන් නේද යන්න" ජීවක ආයෙත් ඇහුවේ අසේලිගෙන් පිළිතුරක් නැති නිසා.

"හ්ම්ම් හා පුලුවන් " අසේලි හෙමීට කිව්වා.

"හරි එහෙනම් මං තියන්නම් අසේලි.මොනවාම හරි ඕනෙකමක් වුනොත් කතා කරන්න " 

"හා...බායි " එහෙම කියපු අසේලි දුරකථනය විසන්ධි කරා.

එතකොටම එතනට ඇවිත් නැවැත්තුවේ 154 බස් එකක්.අසේලි ඒක දිහා බලාගෙනම හිටියේ කරන්නේ මොකක්ද කියලා හිතාගන්න බැරුව.

බස් එකට නගින්න ගිය ආදිත්‍ය හැරිලා බැලුවේ අසේලි නැති නිසා.බස් නැවතුමේ ඉදන් කල්පනා කරන අසේලි දැකපු ආදිත්‍ය ආයෙත් අසේලි ලගට ගියා.

"ඒයි මෝඩ වහන්සේ යන්නේ නැද්ද? " ආදිත්‍ය ඇහුවේ බස් එක දිහා බලන් ඉන්න අසේලිගෙන්.

"මේකේ යන්න පුලුවන්ද බම්බලපිටියට " අසේලි අහද්දි ආදිත්‍ය හිනා වුනා.

" ගෙදරනේ යන්නේ.මේකේ යන්න  පුලුවන්. නගින්න " එහෙම කියපු ආදිත්‍ය බස් එකේ දොර ලගට ගියත් අසේලි නගිනකම්ම ඉදලා තමයි බස් එකට නැග්ගේ.

මහා සෙනග ගොඩක් මැද්දේ තෙරපුනු අසේලි බෑග් එකත් තුරුල් කරගෙන හිටියේ ජනේලෙන් එලියත් හොදට බලාගෙන.ආදිත්‍ය බස් එකට නගිනවා අසේලි දැක්කත් ඊට පස්සේ සෙනග ගොඩේ අසේලිට ආදිත්‍යව පෙනුනේ නෑ.

බම්බලපිටිය බස් හෝල්ට් එකේ බස් එක නවත්තනවත් එක්කම සෙනග බස් එකෙන් බහින්න ගත්තේ අසේලිවත් පෙරලගෙන.ඒ සෙනග ගොඩේ අසේලිත් බස් එකෙන් බැහැගත්තා.බම්බලපිටිය අදුරගන්න අසේලිට වැඩි අමාරුවක් නොවුනේ ගිය සතියෙත් නෙහාරා එක්ක ආපු නිසා.

බස් හෝල්ට් එකේ හිටගෙන ඉන්න ගමන් අසේලි වටපිට හැරි හැරි බැලුවේ ආදිත්‍ය කොහෙද කියලා.ආදිත්‍යත් යන්නේ කලුතරටමද කියලා අහන්න අසේලිට උවමනාව තිබ්බත් හිතේ තිබ්බ් ආඩම්බරේ නිසා ඒක අහන්න අසේලිට ඕනේ වුනේ නෑ.

"කොහෙද බලන් ඉන්නේ? අන්න බස් එකක් එනවා" අසේලි වටපිට හැරි හැරි ඉන්න අතරේ ඇහුනු කටහඩ නිසා අසේලි ගැස්සිලා හැරිලා බැලුවා.අසේලි ලගම හිටගෙන හිටපු ආදිත්‍ය බලන් හිටියේ ඈත එන බස් එකක් දිහා.ඒක ගාල්ල බස් එකක්.

ආදිත්‍ය වගේම අසේලිත් බස් එක නවත්තනවත් එක්කම බස් එකේ පිටිපස්සේ දොරෙන්  බස් එකට නැගගත්තේ හරිම අමාරුවෙන් තෙරපීගෙන.වෙලාවට අසේලිට එතන නැග්ග ගමන්ම තිබ්බ ශීට් එකක් හම්බුනා.එතනින් වාඩි වෙලා බෑග් ටිකත් උකුලේ තියාගත්ත අසේලි ලොකු හුස්මක් හෙලුවා.

'ඇති යන්තම්.දැන් කලුතරින් බහින්නනේ තියෙන්නේ' අසේලි හිතුවේ සැනසීමෙන්.එතකොටම කවුදෝ කෙනෙක් ඇගට තද වෙනවා දැනිලා අසේලි උඩ බැලුවේ මේ ඇගට ආපු මිනිහා කවුද බලන්න.

ඒත් එතන හිටගෙන හිටියේ ආදිත්‍ය.අමාරුවෙන් උඩ පොල්ලකුත් අල්ලගෙන ආදිත්‍ය එතන හිටියේ හරිම අපහසුතාවයකින්.දොර ලගම නිසා බස් එකට නගින මිනිස්සුත් ඔක්කොම ආදිත්‍යගේ ඇගේ.ආදිත්‍යට එහා පැත්තේ බස් එකේ පිටිපස්ස පැත්තට වෙන්න  හිටගෙන හිටියේ පංති යන වයසේ කොල්ලෝ තුන්දෙනෙක්.ඒ අයත් හිටියේ හරිම අමාරුවෙන් බව තේරුනු නිසා ආදිත්‍ය බස් එකේ ඉස්සර පැත්ත දිහා බැලුවේ ඉස්සර කෙනාට පොඩ්ඩක් ඉස්සරහට යන්න පුලුවන්ද අහන්න හිතාගෙන.එතන හිටගෙන හිටියේ අවුරුදු 50ත් පැනපු හැබැයි අවුරුදු 30ක විතර පෙනුමක් ගන්න මේකප් ගොඩකුත් උලාගත්ත ගෑනු දෙන්නෙක්.

"එක්ස්කියුස් මී ඇන්ටි,පොඩ්ඩක් ඉස්සරහට යන්න පුලුවන්ද?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ බොහොම ආචාරශීලී විදියට වුනත් ඒ කාන්තාවෝ දෙන්නා නම් ආදිත්‍ය දිහාවට හෙලුවේ නොපහන් බැල්මක්.

"මෙතන් කොහෙද තව යන්න ඉඩක් තියෙන්නේ" ආදිත්‍ය ලගම හිටපු ගෑනු කෙනා එහෙම කියාගෙනම ගස්සලා අහක බලාගත්තේ ආදිත්‍ය පුදුමෙන් බලන් ඉද්දි.

මේ අතරේ අසේලිගේ දුරකථනය නාද වෙන්න ගත්තා.අසේලි එයාගේ බෑග් එක අස්සේ දුරකථනය හොයලා ඒක කණේ තියාගත්තේ ඇමතුම කාගෙන්ද කියලාවත් බලන්නේ නැතුව.

"හලෝ"

"හලෝ නංගි.කොහෙද ඉන්නේ?" ඒ කතා කරේ අසේලිගේ අයියා නිමන්ත

"අහ් මං මේ ගාල්ලේ බස් එකක නැගලා ඉන්නේ.දැන් බම්බලපිටියෙන් එනවා"

"තනියෙන් නෙවෙයිනේ" අයියා ආයෙත් අහන්නේ අසේලිගේ ආරක්ශාව ගැන හිතලා

"නෑ නෑ අනේ.බය වෙන්න එපා"

"මං නෙවෙයි අන්න අම්මා බයේ නහින්න හදනවා.ඒකයි මං මේ ගත්තේ.දැන් හවස 6ත් පහු වෙලා.නිකන්වත් හිතුනේ නැද්ද කෝල් එකක් දෙන්න ඕනේ කියලා" නිමන්ත බනින්නේ හිතේ තරහටමයි

"අයියෝ මං මේ බෑග් ගොඩකුත් එල්ලගෙන අමාරුවෙන් ඉන්නේ.මේ කෝල් එක ගත්තෙත් අමාරුවෙන්"

"හරි පරිස්සමෙන් එනවා.පානදුරේදි කියනවා.මං කලුතරට එන්නම් ගන්න" අයියා කිව්වේ අසේලි කලුතරට එද්දි තවත් රෑ වෙන නිසා.

"හා හරි හරි" අසේලි එහෙම කිව්වේ උඩ බලලා ආදිත්‍යට ඔරවන ගමන්.

"හරි එහෙනම්.බායි"

"බායි" අසේලි දුරකථනය විසන්ධි කරේ ආයෙත් උඩ බලන ගමන්.

අසේලි උඩ බල බල ඔරවනවා දැකපු ආදිත්‍යත් අසේලිට රැව්වා.

'මේකි යකෝ මට රවන්නේ මං නිකන් හිතාමතා ඇගට ආවා වගේනේ.මේ පිටිපස්සේ එවුන් මගේ ඇග උඩ නැගගෙන.ඒ මදිවට මෙයා එනවා මට ඔරවන්න' ආදිත්‍ය හිතින් අසේලිට බැන්නා.

'මූ එන්නේම ඇගටනේ අප්පා.ටිකක් එහාට වෙලා ඉන්න බැරිද මන්දා.මං නම් හිතුවේ නෑ මෙයා මේ ජාතියේ කියලා.මෙයාගේ බෝයි ෆ්රෙන්ඩ් සීන් එකෙන් ගැලවුන එක හොදයි.නැත්තම් කවුද දන්නේ මොනවා හිතේ තියාගෙන ඕවා කරන්න ඇහුවද කියලා.අර අපේ පන්තියේ හිටපු නටාශාටත් එයාගේ බෝයි ෆ්රෙන්ඩ් එහේ මෙහේ රූම් ගානේ යන්න කතා කරලනේ ඒ සම්බන්දෙත් නැති වුනේ.අනේ අම්මෝ මේ මොන ජාතියේ කොල්ලෙක්ද දන්නෙත් නෑ.මේ අතේ ටැටූ එකකුත් ගහලා.අපෝ අපෝ ශේප් එකේ ඈත් වෙලා ඉන්න ඕනේ.හරියට ඉගෙන ගත්තේ නැති රස්තියාදුකාරයෙක්ද කොහෙද' අසේලි කල්පනා කරේ ආදිත්‍යගෙන් පුලුවන් තරම් ඈතට වෙන ගමන්.

කොහොමින් කොහොම හරි පානදුරට එනකම්ම සෙනග වැඩි වුනා මිසක් අඩුවක් වුනේ නම් නෑ.සෙනග වැඩිකමටම තනි කකුලෙන් හිටගෙන ඇවිත් ආදිත්‍යට හොදටම මහන්සියි.අවිශ්ක එක්ක බස් එකේ ගිහින් මිසක් ආදිත්‍යට මෙච්චර දුරක් මෙහෙම තනියෙන් සෙනග පිරුනු බස් එකක ගිහිල්ලා පුරුද්දක් තිබ්බෙත් නෑ.

බස් එකේ කොන්දොස්තර ' පානදුර.... පාන්දුර.....පානදුර බහින්න එන්න....' කියලා කෑගහන්න ගහන්න ගත්තම ආදිත්‍ය අමාරුවෙන් උඩ පොල්ල අල්ලගෙන හිටපු අත නිදහස් කරගෙන වෙලාව බැලුවා.එතකොට වෙලාව රෑ 8ටත් කිට්ටුයි.

පානදුරෙන් බස් එකේ හිටපු සෙනගෙන් සෑහෙන ප්‍රමාණයක් බැහැපු නිසා ආදිත්‍යටත් අසේලිට ඉස්සරහ ආසනයක් හම්බුනා වාඩි වෙන්න.ආදිත්‍ය වාඩි වෙනකොටමයි ආදිත්‍යට අවිශ්කගෙන් දුරකථන ඇමතුමක් ආවේ.ආසනේ වාඩි වුන ආදිත්‍ය දුරකථන ඇමතුමට කතා කරා.

"හෙලෝ"

"හෙලෝ ආදි කොහෙද මචං ඉන්නේ" අවිශ්ක ඇහුවේ කලබලෙන්

"දැන් ඔන්න පානදුර"

"මෙච්චර වෙලා මොනවා කරාද? දේදුණු හම්බුනාද?"

"ඔව් හම්බුනා...ඒකත් අමුතු ජාතියේ කෙල්ලෙක් බං.වෙලාවට පට්ට ෆ්රෙන්ඩ්ලි. වෙලාවකට  පට්ට ආඩම්බරයි." ආදිත්‍ය කියද්දි අවිශ්ක හිනා වුනා

"කෙල්ලෝ කියන්නේ කොහොමත් අමුතු ජාතියක් බං.හරි උබ කලුතර කිට්ටු කරලා කියපන්.වස්කඩුවෙදි වගේ.මං එන්නම් උබව ගන්න.මෙහෙට පට්ටෙට වැස්ස.පයින් එන්න බැරි වෙයි උබට"

" අහ් එහෙමද .මෙහෙටත් පොද වැස්ස.ගොරවනවත් එක්ක.මං කියන්නම් උබට "

"හරි එහෙනම් අපි තිබ්බා එහෙනම්"

"හරී හරී " ආදිත්‍ය එහෙම කියලා දුරකථනය විසන්දි කරා.පානදුරෙන් සෑහෙන සෙනගක් බැහැපු නිසා බස් එකේ මේ වෙද්දි මහ ගොඩක් සෙනග හිටියේ නෑ.ආදිත්‍ය ශීට් එකට හේත්තු වෙලා ඇස් පියා ගත්තා.

ආදිත්‍යට මතක් වුනේ හවස දේදුණු කියපු කතාව,

ආදිත්‍යට හවස දේදුණු ව හම්බුනේ එදා වගේම දේදුණුගේ පන්තිය ඉස්සරහදි ,

"මං දන්නේ නෑ මේ කතාව ඇත්තද බොරුද කියලා නම්.මොකද මට එහෙම මතකයක් නෑ.ඔයා කියනවා වගේ මට එතකොට වයස අවුරුදු 5යි නම් මට අමතක එකත් පුදුමයක් නෙවෙයිනේ.  හැබැයි මට ඔයාට උදව් කරන්න පුලුවන් මේ ගැන හොයන්න" දේදුණු කිව්වේ ආදිත්‍ය කියපු කතාව ගැන ටිකක් කල්පනා කරලා.

"ඒ කොහොමද??" ආදිත්‍ය ඇහුවේ හිතාගන්න බැරුව.

"අපේ අප්පච්චිගෙන් අහන්න පුලුවන්.අප්පච්චි මං අහන දේකට උත්තර නොදී ඉන්නේ නෑ. හැබැයි ඉතින් මං දන්නේ නෑ වැඩි දෙයක් දැනගන්න පුලුවන් වේවි කියලා නම් "

"ඒ මොකද? දැන් කිව්වේ අප්පච්චි කියනවා කියලා ඕනේ දෙයක් "

"කියනවා නම් තමයි.ඒත් ඒ ඇත්ත හේතුව කිව්වොත්.මට අප්පච්චිට බොරු කියලා පුරුද්දක් නෑ.මං අප්පච්චිට බොරු කියනකොට අහු වෙනවා" දේදුණු කිව්වේ ටිකක් කල්පනා කරන ගමන් 

"ඉතින් ඔයා ඇත්තම කියන්න.ඔන්නම්  මං ඇවිත් අප්පච්චිව හම්බෙන්නම්"

"ඔයා තනියෙන් ඇවිත් කතා කරලා නම් වැඩක් වෙන එකක් නෑ" 

"එහෙනම්"

"ඔයා ඔයාගේ ගර්ල් ෆ්රෙන්ඩ් එක්කම ඇවිත් අප්පච්චිව හම්බෙන්න ඕනේ" දේදුණු ඒ සැරේ කිව්වේ කට කොණකින් හිනා වෙන ගමන්.

"ඒ මොන එහෙකටද එයා  අප්පච්චිව හම්බෙන්නේ?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ පුදුමෙන් 

"අයියෝ අනේ...නැත්තම් අප්පච්චි හිතාවි ඔයා මේ මගේ පස්සෙන් එන කොල්ලෙක් කියලා" දේදුණු කියද්දි ආදිත්‍යට හිනා ගියා 

"ඇයි රටේම කොල්ලෝ ඔයාගේ පස්සෙන් එනවද?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ ඒ හිනාවෙන්මයි 

"රටේම කොල්ලෝ නම් එන්නේ නෑ.ඒත් ඔහොම බොරු කියාගෙන ඇවිත් තියෙනවා.ඒකයි මං කිව්වේ" දේදුණු කිව්වේ ආදිත්‍යට රවන ගමන් 

"අනේ මංදා බලමුකෝ" ආදිත්‍ය ඔලුව කසන ගමන් කිව්වා 

"බලන්නකෝ බලන්නකෝ" දේදුණු කිව්වේ හිනා වෙවීමයි.

බස් එකේ එන ගමන් ආදිත්‍ය හිතුවේ  දේදුණු ඒක කිව්වේ සරදමටවත්ද කියලා යි.

එක පාරටම ආදිත්‍ය මේ කල්පනාවෙන් මිදුනේ බස් එක ගැස්සෙන්න ගත්ත නිසා.ගැස්සි ගැස්සි ටික දුරක් ගිය බස් එක එහෙම්ම නැවතුනා.බස් එකේ හිටපු ගොඩක් අය නැගිටලා බැලුවේ මේ මොකක්ද වුනේ කියලා.ආදිත්‍යත් ශිට් එකෙන් නැගිටලා ජනේලෙන් එබිලා බැලුවේ මේ කොහෙද කියලා දැනගන්න.ඒ වෙද්දිත් බස් එක තිබ්බේ වාද්දූවේ.කලුතරට තවත් සෑහෙන දුරක් යන්න ඕනේ නේද කියලා ආදිත්‍යට හිතුනා.ඒ නිසාම ආදිත්‍ය දුරකථනය බැලුවේ අවිශ්කට කතා කරන්න හිතාගෙන.ඒත් වැස්ස නිසා එකේ සිග්නල් තිබ්බෙත් නෑ.

මහා වරුසාව මැද්දෙම එලියට බැහැපු කොන්දොස්තරයි රියදුරු මහත්තයයි එලියේ සෑහෙන වෙලාවක් ගත කරා.පැය කාලක් විතරම එලියේ හිටපු කොන්දොස්තර ආයෙත් බස් එකට නැග්ගා.

"බස් එක කැඩිලා.හැමෝම බහින්න.සල්ලි ඉල්ලගන්න ටිකට් එකේ" කොන්දොස්තර වැස්සේ හඩත් පරදින්න කෑගැහුවා.

ඒ සද්දේට මෙච්චර වෙලා ශීට් එකේ වාඩි වෙලා හිටපු අසේලි හිටගෙන හිටපු ආදිත්‍ය දිහා බැලුවේ බය වෙලා.

***************************************************************************************************

ඔන්න මේ කියන්නේ ගම් පලාත් ගැන දැනුමක් නැති අයට.කොළබ ඉදන් කලුතර යනකොට පානදුරට පස්සේ පහු වෙන්නේ වාද්දූව.වාද්දුව ඉදනුත් බස් එකේ ගියොත් විනාවි 20ක් විතර යනවා කලුතරට යන්න.කොහෙත්ම පයින් යන්න පුලුවන් දුරක් නෙවෙයි.මං ඒක කිව්වේ මේ රෑ කරුවලේ බෑග් ගොඩකුත් එල්ලගෙන අසේලි මොනා කරාවිද කියලා ඔයාලට හිතාගන්න.

හරි දැන් හිතන්න කොහොම යාවිද කියලා.

අනේ යාලුවනේ මේ දවස් වල පොඩි පොඩි වැඩ ගොඩකට හිර වෙලා ඉන්නේ.ඒ නිසා  හැමදාම කතාව දාන්න බැරි වෙයි.තරහ වෙන්න එපා හොදේ.දවසක් ඇර දවසක් හරි අනිවාර්යෙන් කතාව දානවා.

එහෙනම් පුලුවන් ඉක්මනින් කොටසක් අරන් එන්නම්.

ආදරෙන් ඉන්න 💖

Sunday, December 16, 2018

මන්දාරම් අහස යට - දොළොස්වන කොටස



අද කතාව පටන් ගන්න කලින් පොඩි දෙයක් කියන්න ඕනේ.කතාව මං ලියන්නේ දවසින් ටිකක් වෙනස් කරලා.ඒ කියන්නේ එක දවසක දේදුණුගේ පැත්තෙන් තව දවසක ආදිත්‍යගේ පැත්තෙන් ඊලග දවසේ අසේලිගේ පැත්තෙන් වෙන විදියට.ඉතින් එහෙම ලියන්නේ චරිත වල හැගීම් වෙන වෙනම ප්‍රකාශ වෙන්න ඕනේ නිසා.කතාව ලියනකොට ඒ හැගීම මට දැනෙන් නැත්තම් මං හිතන් නෑ ඔයාලට කොහෙත්ම දැනේවි කියලා.ඒ නිසාම සමහර සිද්දි නවතින තැනින් නෙවෙයි ඊලග කොටසේ සිද්දි පටන් ගන්නේ. මේක කලින් කතාවට වඩා වෙනස් වෙන්නෙත් ඒ නිසාමයි. මේක ඔයාලට වගේම මටත් ලොකු අභියෝගයක්.ඉතින් මේ විදිය හොද නැත්තම් ගලා යෑමක් නෑ වගේ නම් කියන්න.වෙනස් කරන්න පුලුවන් මේ ලියන විදිය.

ප.ලි. :පාඨක මත කීපයක් නිසාවෙන් විමසන ලදී .

****************************************************************************

අසේලි  සිකුරාදා උදේම බෑග් එකත් ලෑස්ති කරගත්තේ සති අන්තේ ගත කරන්න ගෙදර යන්න හිතාගෙන .ඒත් හදිස්සියේම නෙහාරා ඒ සති අන්තේ ගෙදර යන්නේ නෑ කියපු නිසා අසේලි ටිකක් කලබල වෙලයි හිටියේ.

"නෙහාරා මාත් එක්ක යමුකෝ අනේ ගෙදර" අසේලි මේ නෙහාරාට ඒක කිව්වේ සිය වෙනි වතාවට 

"ගෙදර යන්නෙ මොකා බලන්නද බං.මං දැන් කී සැරයක් කිව්වද ගෙදර ඔක්කොම අක්කලගේ ගෙදර ගිහින් කියලා බබාගේ උපන්දිනේට" නෙහාරා කිව්වේ ටිකක් විතර නොඉවසිල්ලෙන් 

"අනේ ඒ වුනාට...මං කෝමද තනියෙන් ගෙදර යන්නේ" අසේලි කන්කෙදිරි ගාන්න ගත්තම නෙහාරා අසේලිගේ පැත්තට හැරුනා.

"ඔච්චරටම බය නම් අයියට හරි තාත්තට හරි එන්න කියපන්කෝ.ඉවරයිනේ කතාව"

"අපෝ බෑ..ඒ පාර මට තනියෙන් මුකුත් කරගන්න බෑ කියලා ගෙදර ඔක්කොම මට හිනා වේවී" අසේලි මූණත් ඇඹුල් කරගෙන කියද්දි නෙහාරාට හිනා ගියා,

"බය වෙන්න එපා අනේ.බැජ් එකේ ඔයාට ගෙදර යන්න ඕනේ තරම් කට්ටිය ඉන්නවා.අර ජීවක යන්නෙත් පානදුර.ඔයාට එයා එක්ක යන්න පුලුවන්.තව අය ඉන්නවා.අද හොයා ගමු යන්න කෙනෙක්" නෙහාරා කියද්දි තමයි අසේලි ටිකක් හිනා වුනේ.

හිතුවා වගේම ආපහු ගෙදර යන්න ජීවක වගේම තවත් කීප දෙනෙක්ම ඉන්නවා කියලා විශ්ව විද්‍යාලේදි දැනගන්න අසේලිට පුලුවන් වුනා.ඒ නිසා ඊට පස්සේ අසේලි දවස ගත කරේ සැනසිල්ලෙන්.ඒත් මේ සැනසිල්ල තිබුනේ දවල් කෑම විවේකේ වෙනකම් විතරයි.

"අපෝ අන්න අදත් ඉන්නවා" අසේලි හෙමීට නෙහාරාට මිමිණුවේ දවල් කෑමට ආපන ශාලාවට යන ගමන් 

"කෝ කොහෙද?" නෙහාරා ඇහුවේ හෙමීට වටපිට බලන ගමන් 

"අර මැයි ගහ යට බංකුවේ ඉන්නේ.කරුමයක්නේ බං මේක" අසේලි මිමිණුවේ මැයි ගහ යට වාඩි වෙලා අසේලිලා යන දිහා බලන් ඉන්න ගගන දිහා බලාගෙන.

" එහෙනම් අදත් කතා කරාවිද දන්නේ නෑ " නෙහාරාත් කිව්වේ ගගන දිහා හොරෙන් බලන ගමන්.

"ඇයි බං මේ මිනිහා මේ අපි යන දිහාම බලන් ඉන්නේ" අසේලි ඇහුවේ හෙමීට ඇවිදගෙන යන ගමන්මයි

"අපි අපි කියන්නේ.ඌ බලන්නේ උඹ දිහා" නෙහාරා කිව්වේ සරදම් ස්වරයකින්

"ඒක තමයි මාත් කිව්වේ.මොන එහෙකට බලනවද මන්දා.කන්න වගේ බලන් ඉන්න හැටි විතරක්" අසේලි කිව්වේ ආයෙත් හොරෙන් ගගන දිහා බලන ගමන්

"වෙන මොකටද ඉතින් උඹට හිත ගිහින් මිසක්" නෙහාරා කිව්වේ අසේලිට ඇහැක් ගහන ගමන්.

"අනේ ඔව්ව්..මටම හිත යාවි.කොච්චර ලස්සන කෙල්ලෝ ඉන්නවද මෙහේ" අසේලි කිව්වේ නෙහාරාට රවන ගමන්

"ලස්සන කන්නද බං.හිත ගිය තැන මාළිගාව කියනවනේ"

"මාළිගාව තමා.කෙහෙල්මල" අසේලි කිව්වේ තරහෙන්.

"ඔන්න බලපන්.අද ඌ උඹට කතා කරනවා මයි" නෙහාරා කිව්වේ ගගන දිහාත් බලන ගමන.

"අනේ මාත් එක්කම ඉන්න හොදේ" අසේලි හෙමීට කෙදිරුවේ ආපනශාලාව ඇතුළට ආපු නිසා

"ශ්ශ්...කෑම කාලා ඉමු" නෙහාරා  කිව්වේ කෑම පෝලිමේ කෙලවරට එකතු වෙන ගමන්.

කෑම කාලා ඉවර වුන ගමන්ම අසේලි නෙහාරා එක්ක එලියට බැස්සේ දේශන ශාලාවට යන්න හිතාගෙන.එතකොටම එතනට ආපු ජීවක අසේලි ලග නැවතුනා.

"අන්න අර අයියා ඔයාට කතා කරනවා" ජීවක කිව්වේ ඈත මැයි ගහ යට වාඩි වෙලා ඉන්න ගගනව පෙන්නලා.

"අයියෝ...කරදරයක්නේ අනේ" අසේලි කිව්වේ මූණත් බෙරි කරගෙන

"මේ යන්න යන්න...නැත්තම් ඒ පාර මෙතනට ඒවි" ජීවක කිව්වේ මේ පැත්ත බලාගෙනම ඉන්න ගගන දිහා බලාගෙනමයි.

"යමු" නෙහාරා අසේලිගේ අතිනුත් ඇදන් ඉස්සර වුනා.

ගගන ලගට ගියපු අසේලියි නෙහාරායි ගගන ඉස්සරහින් හිටගත්තා.

"එන්න කිව්වම සැහෙන්න වෙලා යනවා නේද?" ඒක කිව්වේ ගගන ලග හිටපු ගගනගේ යාලුවා විශ්ව.ඒ කතාවට අසේලි වගේම නෙහාරත් මුකුත්ම කිව්වේ නෑ.

"අසේලිගේ ගම කොහෙද?" ගගන ඇහුවේ කෙලින්ම අසේලි දිහා බලාගෙන.

"කලුතර" අසේලි කිව්වේ ඇහෙන නෑහෙන ගානට

"කොහෙද?" ගගන ඇහුවේ බංකුවෙන් නැගිටින ගමන්

"කලුතර" අසේලි ඒ සැරේ නම් ටිකක් හයියෙන් කිව්වේ නෙහාරාගේ අත තද කරලා අල්ලගන්න ගමන්

"ම්ම්ම්....එතකොට මෙයා?" ගගන ඒ ඇහුවේ නෙහාරා ගැන

"මාත් කලුතර" නෙහාරා එහෙම කියද්දිත් ගගනගේ ඇස් තිබ්බේ අසේලි ලග.

"දෙන්නා එකටද ගෙදර යන්නේ?"

"ඔව්.." අසේලි උත්තර දුන්නේ පුලුවන් තරම් ගගනගේ මූණ මග ඇරලා.

"අද යනවද ගෙදර"

"ඔව්"

"තනි වචනෙන්මයි නේද කතාව?" ගගන ඇහුවේ අසේලි දිහා බලාගෙනමයි

"ඔව්.." අසේලි ඒකටත් එහෙම කියද්දි ගගනට හිනා ගියා.

"මචන් අපේ ලෙක්චර්ස් ඉවර වෙලා" විශ්ව කියද්දි ගගන බංකුවෙන් නැගිට්ටා.

"යන්න දැන්" ගගන එහෙම කියද්දි තමයි අසේලි හරියට ඔලුව උස්සලා ගගන දිහා බැලුවේ.

 මූණ පුරා වැවුණු ඝන රැවුලකුත් එක්ක ඒ ඇස් දෙක බලන් හිටියේ අසේලි දිහාමයි.

"යන්න..." ගගන ආයෙත් කියද්දි නෙහාරා අසේලිගේ අතින් අල්ලගත්තා.නෙහාරා එක්කම දේශන ශාලාව පැත්තට අසේලි ගියේ ආයෙත් පිටිපස්ස බලන්නෙවත් නැතුව.

"මං කිව්වේ..." නෙහාරා කිව්වේ දේශන ශාලාවට යන ගමන්මයි.

"මොකක්ද" අසේලි ඇහුවේ හති දාන ගමන්

" ඌ අද උබත් එක්ක කතා කරනවා කියලා " 

"මොන මරාලයක්ද මන්දා බං " අසේලි කිව්වේ තවත් ඉක්මනින් ඇවිදින ගමන්.ඒ වෙද්දිත් අසේලිලා දේශනේට පරක්කු වෙලයි තිබ්බේ.

දේශන ශාලාවට අසේලියි නෙහාරායි ඇතුල් වෙද්දිත් දේශනේ පටන් අරගෙන.පරක්කු වුන එකට මුකුත් නොකිව්වත් ඒ දෙන්නට සිද්ද වුනේ ඉස්සරහම පේලියේ වාඩි වෙන්න.

දවසේ අන්තිම දේශනේ ඉවර වෙලා අසේලියි නෙහාරායි ඉක්මනින්ම එලියට ආවේ ගෙදර යන්න ඕනේ නිසා.

"ජීවක ඔයා යනවනේ නේද?" අසේලි ඇහුවේ ඒ වෙලාවෙම එලියට ආපු ජීවකගෙන්.

"ඔව් ඔව් යනවා.තව අපේ කොල්ලෝ දෙන්නෙක් යනවා.ඔයා ගේට් එක ලග ඉන්න.අපි එන්නම්" එහෙම කියපු ජීවක ගියේ එයාලගේ වැසිකිළිය පැත්තට.

"යන් අසේලි.මාත් එනවා ගේට් එකට ලගට" නෙහාරා කිව්වේ අසේලි ලගින්ම එන ගමන්.

"උඹව එක්කගෙන යන්න එනවනේ.." අසේලි අහද්දි නෙහාරා ඔලුව වැනුවා.

"ඔව්..අයියා එනවා කිව්වා " නෙහාරා කිව්වේ ඈතින් පේන ගේට් එක දිහා බලන ගමන්.ඒ දෙන්නට ගේට් එක ලගට එන්න ලොකු වෙලාවක් ගියේ නෑ

"අයියා ඇවිත්.අර ඉන්නවා එලියේ..මං යන්නද එහෙනම්" නෙහාරා කිව්වේ අසේලිගේ අතින් අල්ලගන්න ගමන්.

"හා එහෙනම් යන්නකෝ.ජීවක ඒවිනේ" අසේලි කිව්වේ ආයෙත් පිටිපස්ස බලන ගමන්.

"ජීවක ඒවී.ඒ හොද කොල්ලෙක්.අපේ අයියගේ යාලුවෙක්ගේ මල්ලි කෙනෙක්"

"අහ් එහෙමද"

"ඔව්..බය වෙන්න එපා.මං එහෙනම් යන්නම් කෙල්ලේ" නෙහාරා කිව්වේ අසේලිගේ අත අතාරින ගමන්.

"හරි පරිස්සමෙන්" අසේලි නෙහාරට අත වැනුවා.

"උඹත් පරිස්සමෙන්.මට මැසේජ් එකක් දාහන් බස් එකට නැගලා." නෙහාරා කිව්වේ අසේලිට අත වනන ගමන්.

නෙහාරා ගියාට පස්සේ අසේලි පිටිපස්ස බැලුවේ ජීවකලා එනවද කියලා.එතකොටම අසේලිගේ පිටිපස්සෙන් කවුරුහරි ඉන්නවා වගේ දැනුනු නිසා අසේලි පිටිපස්ස හැරිලා බැලුවා.

දවල් දැකපු මූණ පුරා වැවුනු ඝන රැවුලා අස්සෙන් පේන ඇස් දෙකක් අසේලි දිහා බලන් ඉන්නවා දැකපු අසේලි අඩියක් පස්සට ගත්තා.ඒ හිටියේ ගගන.

"යාලුවා කොහෙද ගියේ?" ගගන ඇහුවේ අසේලි දිහා බලාගෙනමයි.

"ගෙදර" අසේලි උත්තර දුන්නේ සැලෙන කටහඩකින්.

"ඔයා නොගියේ ඇයි "

"අහ් මේ එයා ගියේ අක්කලගේ ගෙදර" 

"අක්කලා කලුතර නෙවෙයිද? "

"නෑ" අසේලි කිව්වේ සැරින් සැරේ පිටිපස්ස බලන ගමන්.ජීවක තාමත් නැති එක ගැන අසේලිට තරහත් එක්ක

"කවුරු හරි එනකම්ද ඉන්නේ" ගගන ඇහුවේ අසේලිව තවත් නොසන්සුන් කරලා.

"ඕ..ඕව්" අසේලි කියද්දි ගගන පියවරක් ඉස්සරහට ගත්තා.ඒත් එක්කම අසේලිත් පියවරක් පස්සට ගත්තා.

"කවුද?" 

"ජී..ජීවක" බයටම අසේලිගේ කටහඩත් දැන් වෙව්ලනවා.එතකොටම වගේ එතනට ජීවක ආවේ එයාගේ යාලුවෝ දෙන්නෙකුත් එක්ක.ගගන එක්ක බය වෙලා වගේ එතන ඉන්න අසේලි දැකපු ජීවකත් කලබල වුනා.

"කවුද ජීවක කියන්නේ " ගගන ඇහුවේ ටිකක් සැරෙන්.ජීවකව දැකපු අසේලි ගගනගෙන් ඈත් වෙලා ජීවක දිහා බැලුවා.අසේලි එක්කම ඒ පැත්ත බලපු ගගන ජීවකව දැක්කා.

"ඇයි මොකද?" ගගන ඇහුවේ එතන බලන් ඉන්න ජීවකගෙන්..

"අහ් නෑ මේ අසේලි අපි එක්ක යන්න එනවා කිව්වා අයියේ" ජීවක කිව්වේ අසේලි දිහාත් බලන ගමන්.

"තමුසෙගේ නම මොකක්ද" ගගන ඇහුවේ ඒ පාර ජීවක දිහා හොදට බලන ගමන්.

"ජීවක"

"අහ් තමුසෙද ජීවක" එහෙම කියපු ගගන ඒපාර බැලුවේ ජීවක ලගට ඇවිත් හිටපු අසේලි දිහා.

"තමුසෙලා යනවා.මට අසේලි එක්ක කතාවක් තියෙනවා " ගගන කිව්වේ අසේලි දිහා බලාගෙනමයි.ඒ කියපු කතාවට ජීවකත් අසේලි දිහා බැලුවා.ජීවකගේ යාලුවෝ දෙන්නත් බය වෙලා එතන හිටියේ.

"බෑ මට යන්න ඕනේ" ඒ සැරේ අසේලි කිව්වේ ටිකක් හයියෙන්.

"මං ඔයාව ඇරලවන්නම්" ගගන කිව්වේ ජිවක දිහා බලන ගමන්.

"තමුසෙලා යන්නේ නැද්ද?"ගගන එහෙම කිව්වම ජීවක යාලුවෝ දෙන්නත් එක්කම එලියට ගියේ අසේලිට ඇහැක් ගහන ගමන්.ගගනට නොපෙනීම කීයට හරි අසේලි එනකම් එලියේ ඉන්නයි ජීවක හිතාගත්තේ.

මේ අතරේ කැම්පස් එකේ ලමයි මේ සිද්දිය බල බල හිනා වෙවී මෙතනින් යන එක අසේලිට ලැජ්ජාවක් වෙලා තිබ්බේ.අසේලි පුලුවන් තරම් බිම බලාගෙන හිටියේ ඒ ලැජ්ජාවටමයි.

"හරි නංගි මං කෙලින්ම කියන්නම්"ගගන කිව්වේ අසේලි ලගට එන ගමන්.

"අනේ අයියේ මට යන්න ඕනේ " ඒ සැරේ අසේලි කිව්වේ අඩන්න වගේ 

"ඇයි කවුරු හරි එනකම් බලන් ඉන්නවද?" ගගන ඇහුවේ තවත් අසේලිට ලං වෙන ගමන්.පිටිපස්සට අඩියක් තිබ්බ අසේලි හැප්පුනේ එතන තිබ්බ ගේට්ටු කණුවේ.අසේලිට එයාගේ පපුව ගැහෙන සද්දේ ඇහෙන්න ගත්තා.බෑග් එකත් තුරුල් කරන් අසේලි හිතුවේ මේකෙන් බේරෙන්නේ කොහොමද කියලා.

"අසේලි..." එක පාරටම ඒ ඇහුන සද්දෙට අසේලි ඔලුව උස්සලා බැලුවා වගේම ගගනත් හැරිලා බැලුවා.එතන හිටියේ ආදිත්‍ය.

"අසේලි, බබා ඇයි? ප්‍රශ්නයක්ද" අසේලිගෙන් උත්තරයක් නැති තැන ආදිත්‍ය ඇහුවේ ගගන දිහාත් හොදට බලන ගමන්.ආදිත්‍යගේ කතාවට පුදුම හිතුනත් අසේලි මුකුත් නොකියා ඔලුව වැනුවා.

"කවුද මේ" ගගන ඇහුවේ අසේලිගෙන්..

"අහ් ඒ මේ..." අසේලි කල්පනා කරේ කියන්නේ මොකක්ද කියලා.ඒත් ආදිත්‍ය ඊට ඉස්සර වුනා.

"මං ආදිත්‍ය.අසේලිගේ බෝයි ෆ්‍රෙන්ඩ්.ඔයා කවුද? ආදිත්‍ය කියද්දි ගගනගේ වගේම අසේලිගෙත් ඇස් ලොකු වුනා.

***********************************************

හැමෝම මට සමාවෙන්න යාලුවනේ කතාව දාන්න බැරි වුනාට.දවස් දෙක තුනක්ම අසනීපෙන් හිටියා.ඊයේ යාලුවෙක්ගේ වැඩකට ඇවිදින්න වුනා.තරහ වෙන්න එපා හොදේ.

පුලුවන් ඉක්මනින් කොටසක් ගෙන්නම්..

ආදරෙන් ඉන්න ❤️

Wednesday, December 12, 2018

මන්දාරම් අහස යට - එකොළොස්වන කොටස



ආදිත්‍යයි අවිශ්කයි එදා රෑ ගෙදර එද්දී රෑ වුනේ අවිශ්කගේ  යාලුවෙක්වත් හම්බවෙන්න ගියපු නිසා.ගෙදර ඇවිත් නාලා කාමරෙට ආපු ආදිත්‍ය දුරකථනය අතට ගත්තත් දවසෙම පාවිච්චි කරපු නිසා ඒකේ බැට්රි බැහැලයි තිබ්බේ.ඒ නිසා ඒක චාර්ජ් වෙන්න ගහපු ආදිත්‍ය ලැප් එක දාගත්තේ ෆිල්ම් එකක් බලන්න කියලා.ඒ අතරේ අවිශ්ක හිටියේ එයාගේ උපාධියේ නිබන්ධන වැඩ වගයක් කර කර.

ඒ අතරේ කාමරේ දොරෙන් එබුනේ අවිශ්කගේ නංගි හසිනි.හෙමීට කාමරේට එබුන හසිනි අවිශ්ක ලගට ගියා.

"අයියේ..." හසිනි  කිව්වේ මේසේට හේත්තු වෙන ගමන්.

"මොකෝ" අවිශ්ක කතා කරේ ඔලුවවත් උස්සන්නේ නැතුව.

"අයියේ ෆෝන් එක දෙනෝකෝ ටිකකට" හසිනි එහෙම කියද්දි නම් අවිශ්ක හොදට බැලුවා හසිනි දිහා 

"ඒ මොකටද?"

"යාලුවෙක්ට මැසේජ් එකක් දාන්න"

"මගේ එක දැන් දෙන්න විදියක් නෑ.මං ඒකෙන් වැඩක්" එහෙම කියපු අවිශ්ක ඒ පාර හැරුනේ හෙඩ් සෙට් එකත් ගහගෙන ෆිල්ම් එක බල බල හිටපු ආදිත්‍යගේ පැත්තට.

"ආදි...උඹ ෆෝන් එකෙන් වැඩක්ද?" ආදිත්‍ය අහද්දි අවිශ්ක හෙඩ් සෙට් එක ගැලෙව්වා.

"මොකක්ද කිව්වේ?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ කලින් අහපු එක හරියට ඇහුනේ නැති නිසා.

"උඹ වැඩක්ද ෆෝන් එකෙන්.මේ මෙයාට ෆෝන් එක ඕනෙලු ටිකකට" අවිශ්ක කිව්වේ හසිනිවත් පෙන්නලා 

"සුදු අයියේ දෙන්නකෝ අනේ.ටක් ගාලා ගෙනත් දෙනවා" හසිනි ඒ පාර ආදිත්‍ය ලගටම ගිහින් කිව්වා.

"අන්න චාර්ජ් ගහලා තියෙන්නේ.අරන් යන්න" ආදිත්‍ය කිව්වේ දුරකථනය පෙන්නන ගමන්.

"අනේ හොද සුදු අයියා" එහෙම කියපු හසිනි දුරකථනය අරගෙන කාමරෙන් ගියාට පස්සේ ආදිත්‍ය ආයෙත් ෆිල්ම් එක බලන්න ගත්තා.

ෆිල්ම් එක ඉවර වෙන්න ඔන්න මෙන්න තියලා කාමරේට එබුනේ අවිශ්කගේ මල්ලි නෙත්සර.නෙත්සරගේ පිටිපස්සෙන්  හසිනිත් කාමරේට එබුනා. නෙත්සර හෙමීට ආදිත්‍ය ලගට ගිහින් ඇදෙන් වාඩි වුනා.නෙත්සර ඇදෙන් වාඩි වුන නිසා ආදිත්‍ය ෆිල්ම් එක නවත්තලා හෙඩ් සෙට් එකත් ගලවලා නෙත්සර දිහා බැලුවා.හසිනි තාමත් හිටියේ දොර ලග.අවිශ්කත් වැඩේ නවත්තලා බැලුවේ මොකක්ද මේ වෙන්නේ කියලා.

"අයියේ මේ මේක වැටුනනේ" නෙත්සර කිව්වේ ඇහෙන නෑහෙන හඩින්.ආදිත්‍ය බැලුවේ නෙත්සරගේ අත දිහා.නෙත්සර අතේ තියන් හිටියේ ආදිත්‍යගේ ඇපල් දුරකථනය.

ආදිත්‍ය සද්ද නැතුවම දුරකථනය අතට ගත්තා.ඒක ඒ වෙද්දිත් කොටස් දෙකකට වෙන් වෙලයි තිබ්බේ.අවිශ්කත් එතනට ආවේ මොකක්ද මේ බලන්න.

"මේ මොකද මේ?" අවිශ්ක ඇහුවේ ආදිත්‍යගේ අතේ තිබ්බ දුරකථනයේ තත්වේ දැකලා.

"වැටුනා අයියේ" නෙත්සර මිමිණුවා.

"මාර වැටිල්ලක්නේ.කවුද මේක කරේ?" අවිශ්ක ඇහුවේ දොර ලග ඉන්න හසිනි දිහාත් බලන ගමන්.

"අක්කා  අතින් වුනේ" නෙත්සර කියද්දි අවිශ්කයි ආදිත්‍යයි දෙන්නම බැලුවේ හසිනි දිහා.

"නංගි එනවා ඇතුළට" අවිශ්ක කෑගහපු පාරට හසිනි ගැස්සිලා ගියා.ඒ අතරේ ආදිත්‍ය කැඩිච්ච කෑලි දෙකත් අරගෙන ගියේ අවිශ්කගේ මේසේ ලගට.මේසේ ලග ඉදන් කෑලි දෙක අමාරුවෙන් එකතු කරන්න හදන ආදිත්‍යට අවිශ්ක කාමරේ ඇතුළේ ඉදන් කරන කෑගැහිල්ල ඇහුනේ නෑ.

"කැඩුවේ හසිනි නම් නෙත්සර කොහෙන්ද මේකට එකතු වුනේ?" අවිශ්ක ඇහුවේ තරහෙන් 

"මල්ලිත් බලන්න ඉල්ලගත්තා" හසිනි කිව්වේ නෙත්සරව පෙන්නන ගමන් 

"ඒ වුනාට එයා තමා වට්ටගත්තේ" නෙත්සරත් පරදින්න ලෑස්ති නෑ.

"අවියා මෙහේ වරෙන්" ආදිත්‍ය කිව්වේ පිටිපස්ස බලන්නෙවත් නැතුව.

"ඉන්නවකෝ මේක අප්පච්චිට කියනවමයි" අවිශ්ක කිව්වේ ආදිත්‍ය දිහාවට යන ගමන්.ඒ කතාවට හසිනියි නෙත්සරයි දෙන්නම බැලුවේ බය වෙලා.

"මොකෝ හදාගන්න බැරිද?" අවිශ්ක දුරකථනය දිහා හොදට බැලුවා.

"කෑලි දෙක නම් සෙට් කරගත්තා.ඒත් ඔන් වෙන්නේ නෑ.හදන්න දෙන්න වෙයි" ආදිත්‍ය එහෙම කියන ගමන් පිටිපස්ස හැරුනා.

"එනවා දෙන්නම මෙහෙට" ආදිත්‍ය කතා කරද්දි නෙත්සරයි හසිනියි දෙන්නම ගියේ බය වෙලා 

"මං අහන්නෙ නෑ මොකක්ද වුනේ කියලා.මේක මං හදාගන්නම් කොහොම හරි.හැබැයි මතක තියාගන්නවා ආයේ වෙන කාගේ හරි දෙයක් ගත්තම ඒක පරිස්සම් කරන්න ඕනේ හරිද? වෙන කාගේ හරි වුනා නම් මොකද වෙන්නේ?" ආදිත්‍ය කිව්වේ හසිනියි නෙත්සරයි දෙන්නම දිහා බලාගෙන.

"අප්පච්චිට කියන්න තිබ්බේ බං" අවිශ්ක කිව්වේ හසිනියි නෙත්සරයි ගියාට පස්සේ 

"ඕන් නෑ බං.ඒක නෙවෙයි දැන් ප්‍රශ්නේ"

"හදාගමු බං.අවුලක් වෙන එකක් නෑ"

"නෑ අවියා.මේකේ දේදුණුගේ නම්බර් එක තිබ්බනේ.දැන් කොහොමද කතා කරන්නේ?" ආදිත්‍ය කියද්දි අවිශ්කගේ මූණට බැරෑරුම් පෙනුමක් ආවා.

"නෑ හදාගමු.අවුලක් වෙන්නේ නෑ.ඕවා ආයේ ගන්න පුලුවන්" අවිශ්ක කිව්වේ ආදිත්‍යගේ හිත හදන්න හිතාගෙන.

කිව්වා වගේම දුරකථනය හදන්න සතියක්ම ගියා.උදේ වරුවේ දේශන ඉවර වෙලා එන ගමන් අවිශ්ක දුරකථනය ගෙනත් ආදිත්‍යට දුන්නා.

"ඔන්න ගෙනාවා.ඔක්කොම නම්බර්ස් ෆොටෝස් ඕකේ තියෙනවා" අවිශ්ක කිව්වේ දුරකථනය ආදිත්‍යගේ අතට දෙන ගමන්.

"තැන්ක් යූ මචන්" එහෙම කියපු ආදිත්‍ය හෙව්වේ දේදුණුගේ අංකේ.කාමරේ බැලකනියට ගිහින් ඉකමනටම දේදුණුගේ අංකෙට ඇමතුමක් ගත්ත ආදිත්‍ය බලන් හිටියේ දේදුණු ඇමතුමට උත්තර දෙනකම්.

"හෙලෝ" දුරකථනයේ අනිත් පැත්තෙන් දේදුණුගේ කටහඩ ඇහෙද්දි ආදිත්‍යට දැනුනේ ලොකු සැනසිල්ලක්.

"දේදුණු මං ආදිත්‍ය" ආදිත්‍ය දේදුණුට එයාව අදුන්වලා දුන්නා.

"කවුද ආදිත්‍ය කියන්නේ?" දේදුණු කියද්දි ආදිත්‍යට මතක් වුනේ එයා කවදාවත් දේදුණුට එයාගේ නම කිව්වේ නෑනේ කියලා 

"අර ගිය සතියේ දවසක ඔයාව හම්බවෙන්න කැම්පස් එක ලගට ආවේ.පොඩි කාලේ යාලුවෙක් වෙලා හිටපු ගෑනු ලමයෙක් හොයනවා කියලා"

" අහ් අර ගෑනු ලමයෙක් ඉන්නවා කියලා මට බොරු කියපු එක්කෙනා නේද?" දේදුණු කිව්වේ හිනා වෙවි.

"බොරු නෙවෙයි.ඇයි මං ඔයාට ෆොටෝ එකකුත් පෙන්නුවේ මගේ ගර්ල් ගේ" 

"ඉතින් ඔයා කිව්වේ ඔයාගේ ගර්ල් ඉන්නේ කලුතර කියලා නේද?"

"ඔව්...කලුතර තමයි" ආදිත්‍ය කිව්වේ ටිකක් පුදුමෙන් 

"එයාට ඉන්නවද නිවුන් සහෝදරියක් එහෙම" දේදුණු අහද්දි ආදිත්‍ය ගැස්සුනා

"ඇයි එහෙම අහන්නේ?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ කුතුහලෙන් 

"අහන්නේ කලුතර ඉන්නවා කියපු ඔයාගේ ගර්ල් දැන් ඉන්නේ කොළඹ නිසා.එයා කොළඹ කැම්පස් ඉන්නේ"දේදුණු කියද්දි ආදිත්‍යගේ කටත් ඇරුණා.සිද්දිය මොකක් වුනත් දැන් මේක ශේප් කරගන්න ඕනේ කියලා හිතපු ආදිත්‍ය ආයෙත් කතා කරා.

"අහ් එයා කැම්පස් සිලෙක්ට් වෙලා තමා හිටියේ.එහෙනම් යන්න ඇති.මේකයි නංගි අපේ සම්බන්දෙට එයාලගේ ගෙදරින් කැමති නෑ.ඒ නිසා අපට කතා කරන්න වෙන්නෙම නෑ.ඔයා මේ කියපු එක හොදයි.මං එයාට කතා කරන්න විදියක් නැතුව හිටියේ" ආදිත්‍ය කියද්දි කාමරේ හිටපු අවිශ්කත් අහගෙන හිටියේ පුදුමෙන්

"ඉතින් එයාට තිබ්බනේ ඔයාට කතා කරන්න යාලුවෙක්ගේ ෆෝන් එකකින් වත්.ඔයාට බූට් ද දන්නේ නෑ" දේදුණු හිනා වෙද්දි ආදිත්‍යට කියන්න දෙයක් හිතාගන්න බැරි වුනා.

"නෑ නෑ එහෙම නෑ..." ආදිත්‍ය කියන්න දෙයක් හිතද්දි දේදුණු ආයෙත් කතා කරා.

"හරි හරි මං ඒක විහිලුවට කිව්වේ.එහෙම නැතුව ඇති" දේදුණු එහෙම කිව්වේ ආදිත්‍ය ඇත්තටම අප්සට් වුනාද කියලා හිතලා.

"ඔව්ව්...එයා එහෙම කරන්නේ නෑ"ආදිත්‍ය කිව්වේ වෙන කියන්න දෙයක් නැතිකමට 

"මේ මගේ ලෙක්චර්ස් දැන් පටන් ගන්න හදන්නෙ.බායි" එහෙම කියපු දේදුණු දුරකථනය විසන්ධි කරේ හිතාගන්නත් බැරි ඉක්මනට.

දේදුණුගේ දුරකථන ඇමතුමෙන් පස්සේ ආදිත්‍ය කල්පනා කරේ මේ මොකක්ද වෙච්ච දේ කියලා.

'මේක අහන්න වෙන්නේ අසේලිගෙන්ම තමයි' එහෙම හිතපු ආදිත්‍ය ඒ වෙලාවෙම අසේලිට දුරකථන ඇමතුමක් ගත්තා.ඒත් අසේලි දුරකථනයට පිළිතුරු නොදුන්න නිසා ආදිත්‍යට තවත් තරහ ගියා.

"ඒ පාර ආන්ස්වර් කරන්නෙත් නෑ.මෙයා මොනවා කරලද දන්නේ නෑ" ආදිත්‍ය තමන්ට කියාගත්තේ තරහෙන්.

හවස් වරුවෙම අසේලිට කතා කරන්න උත්සහ කරපු ආදිත්‍ය නාන්න ගියේ දුරකථනය කාමරෙන් තියලා.කොට කලිසමට බැනියමක් දාගෙන තුවායෙන් ඔලුවත් පිහදනගමන් එලියට ආපු ආදිත්‍යට ඇහුනේ දුරකථනය නාද වෙන සද්දේ.ආදිත්‍ය එතනට යනවත් එක්කම දුරකථනය විසන්ධි වුනා.ඒ කතා කරලා තිබ්බේ අසේලි.ආදිත්‍ය ඒ ඉක්මනට අසේලිට දුරකථන ඇමතුමක් ගත්තා.මේ සැරේ දෙපාරක් නාද වෙද්දිම අසේලි දුරකථනයට පිළිතුරු දුන්නා.

"හෙලෝ"

"හෙලෝ කොහෙද ඉන්නේ" ආදිත්‍ය ඇහුවා 

"බෝඩිමේ" අසේලිත් කිව්වේ වැඩිය හිතන්නේ නැතුව 

"මොන බෝඩිමේද?"

"කැම්පස් බෝඩිමේ අනේ.ඇයි කතා කරේ"අසේලි කිව්වේ නොඉවසිල්ලෙන්.

"කැම්පස් එකේ? කොළඹද" 

"ඔව් ඔව්. ඇයි අනේ.මොකටද කතා කරේ?" ඒ සැරේ නම් අසේලි ඇහුවේ තරහෙන් 

"කවද්ද කැම්පස් ගියේ?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ කුතුහලෙන් 

"ගිය සතියේ බදාදා"

"කියන්න එපා නිකන්වත් අපට" ආදිත්‍ය කිව්වේ තරහෙන් 

"ඒ මොකටද ඔයාට කියන්නේ?" අසේලිත් ඒ ගමන්ම ආපස්සට ඇහුවා 

"කියන්නේ කියන්නේ...ඔයා මගේ ගර්ල් ෆ්රෙන්ඩ් කියලා හිතන් ඉන්න අය ඉන්න නිසා" ආදිත්‍ය ඒ ටික කිව්වේ ටිකක් හෙමින් 

"ඒ කවුද?" අසේලි ඇහුවේ පුදුමෙන්.

'මේ කෙල්ලගේ මතකේ නැති වෙලාද කැම්පස් ගියපු පාර' ආදිත්‍ය කල්පනා කරා.

"ඇයි ඕයි මතක නැද්ද මගේ ගර්ල් ෆ්රෙන්ඩ් කියලා පෙන්නන්න මං ෆොටෝ එකක් ගත්තා.ඒ කෙල්ල ඉන්නේ කොළබ.එයා ඔයාව දැකලා මාව කන්න හදනවා කලුතර ඉන්නවා කියපු කෙල්ල කොළඹ ඉන්නවා කියලා" ආදිත්‍ය පැහැදිලි කරද්දි අසේලි හිනා වුනා.

"ඉතින් ඒක ඔයාගේ ප්‍රශ්නයක්නේ.මං මොකක් කරන්නද?"

"මං මොකක් කරන්නද නෙවෙයි.ආයේ එහෙම ඔහොම එකක් කරනවා නම් මට කියනවා"

"ඒ මොකටද මං ඔයාට කියන්නේ"

"මොකට හරි.මං දැනගෙන ඉන්න එපැයිනේ මගේ කෙල්ල මොනවා කරනවද කියලා"

"අනේ මේ මං කරන්නෙ මට ඕනේ දේ.ඔයාගේ ප්‍රශ්නේ ඔයා විසදගන්න.මල කෝලමක්නේ මේක" අසේලි කිව්වේ මේක එපා වෙලා 

"මල කෝලමක් කියන්නේ..මට කියලා එයාට ඕනෙ දේ කරගෙන දැන් මග අරිනවා.කෙල්ලෝ ඔහොම්මයි" ආදිත්‍ය කිව්වේ තරහෙන් 

"ඔව් මග අරිනවා තමයි.ඒ මගේ හැටි.මං තියනවා.මල කරදරයක් වුනානේ මේක" එහෙම කියපු අසේලි දුරකථනය විසන්දි කරේ ආදිත්‍යව තවත් තරහ ගස්සලා.

එහෙම්ම ඇදෙන් වාඩි වුන ආදිත්‍ය දුරකථනයත් අතේ තියන් කල්පනා කරේ මොකද කරන්නේ කියලා.ගමනක් ගියපු අවිශ්ක ඒ වෙලාවේ කාමරේට ආවේ ශර්ට් එකේ බොත්තම් ටිකත් ගලවන ගමන්.

"අම්මෝ...පට්ට රස්නෙයි බං.නාගන්න ඕනේ" එහෙම කියාගෙනම අවිශ්ක ඇද උඩට වැටුනා.ඒත් ආදිත්‍යගෙන් උත්තරයක් නැති තැන අවිශ්ක ආයෙත් කතා කරා.

"මොකෝ බං"

"මං හෙට කොළඹ යනවා" ආදිත්‍ය කිව්වේ අවිශ්ක දිහා බලන්නේ නැතුවා 

"ඒ මොකෝ හදිස්සියේ"

"දේදුණු හම්බවෙන්න" ආදිත්‍ය කිව්වේ ඇදෙන් නැගිටින ගමන් 

*********************************************************************************

අනේ හැමෝම මට සමාව දෙන්න කතාව නොදැම්මට.දරුණු විදියට අසනීප වෙලා ඉන්නේ.දවස් දෙකක්ම ගියා මේ කොටස ටයිප් කරගන්න.තරහ වෙන්න එපා හොදේ.හෙට කොටසක් දෙන්නම් කොහොම හරි.

මේ දවස් හරිම සීතලයිනේ.යාලුවෝ තෙමෙන්න නම් යන්න එපා හොදද.

ආදරෙන් ඉන්න 💖

හෙට හම්බෙමු 😊

Saturday, December 8, 2018

මන්දාරම් අහස යට - දස වන කොටස



විශ්ව විද්‍යාලෙට එන්න කියපු දවසේ උදේම අසේලි තාත්තයි අයියයි එක්ක විශ්ව විද්‍යාලය ආවේ හිතේ පොඩි තිගැස්මකුත් එක්ක.එයාගේ ඉස්කෝලේ යාලුවෙක් වුන නෙහාරාත් ඒ බැච් එකේම ඉන්නවා කියපු එක තමයි අසේලිට සැනසිල්ලකට තිබ්බේ.

"මේ මොකෝ චන්ඩියා බය වෙලා" කාර් එකේ එනගමන් අයියා ඇහුවේ අසේලිගේ බය වෙච්ච මූණ දැකලා

"බයයි තමා හලෝ..අනේ තාත්තා මට ගෙදර ඉන්න බැරිද?" අසේලි ඇහුවේ මූණත් බෙරි කරගෙන.අසේලි එහෙම කියද්දි තාත්තා හැරිලා බැලුවා.

"බය වෙන්න එපා දූ..ප්‍රශ්නයක් වෙන්නේ නෑ.අර ඔයාගේ යාලුවෙකුත් ඉන්නවා කිව්වනේ.යාලුවට ඔයාව බාර දීලම තමයි අපි යන්නේ" තාත්තා කිව්වේ අසේලිගේ හිත හදන්න.

"අනික දැන් ඕවගේ එහෙමට  රැග් ඇත්තෙත් නෑ.සයන්ස් ෆැකල්ටි නේ.මගේ යාලුවොත් ඉන්නවා.මං බලන්න කියන්නම් ටිකක්" අයියත් කතා කරේ අසේලිගේ හිත හදන්න හිතාගෙන.මේ අසේලි මුලින්ම ගෙදරින් පිට යන අවස්ථාව නිසා අසේලි වගේම ගෙදර අයත් ටිකක් නොසන්සුන් වෙලයි හිටියේ.

"ඇත්තටම රැග් නැති වෙයි නේද?" අසේලි ආයෙත් ඇහුවේ හිතේ බයටමයි.

"එහෙම ලොකු දෙයක් වෙන්නේ නෑ නංගි.ඔන්නම් නම ගම අහවි.එච්චරයි.අහන දේකට උත්තර දීලා ඉන්නවා.බය වෙන්න එපා.හිනා වෙන්න යන්න එපා.පණ්ඩිත කතා කියන්න එපා.කියන දෙයක් කට වහගෙන අහගෙන ශේප් එකේ ඉන්නවා"

"මට බැන්නත් අහගෙන ඉන්න ඕනෙද?" අසේලි ඇහුවේ පුදුමෙන් වගේ

"ඔන්න ඔහේ අහන් ඉන්නවා.ඇගේ ඇලෙන එකක් යැ" අයියා කියද්දි තාත්තත් ඔලුව වැනුවා.

"ඔව් දූ...අයියා කියන විදියට කරන්න.මේ ගෙදර නෙවෙයි.පරිස්සමට කතා කරලා ඉන්න.මතක තියාගන්න ඔයා එතන අවුරුදු 4ක් ඉන්න ඕනේ කියලා.එතන ඉන්න අය හැමෝම ඔයාට වඩා වැඩිමල් අය.ඔයාට වඩා ඒ විශ්ව විද්‍යාල ජිවිතේ අත්දැකීම් තියෙන අය.ඒ අය කවුරුවත් ඔයාට ඕනේ විදියට වෙනස් වෙන්නේ නෑ.ඔයා පොඩ්ඩක් එතන විදියට හැඩ ගැහෙන්න ඕනේ.තේරුනාද?" තාත්තා කියද්දි අසේලි ඔලුව වැනුවා.

"මුල ටික තමයි ටිකක් හරි ඔහොම වෙන්නේ.ඊට පස්සේ ශේප්.දැන් බලනවා නංගි අපි රස්සාවකට ගියත් එහෙමනේ.මතකද මං ජොබ් එකට ගියපු මුල් කාලේ.මොන කට්ටක්ද කෑවේ.දැන් කොහොමද තත්වේ.මුලින් ටිකක් අමාරුයි.කාගෙන හිටියොත් ගොඩ" නිමන්ත කියද්දි අසේලි හිනා වුනා.

"ඔව් මට මතකයි දවසක් ගෙදර ඇවිත් අම්මා එක්ක කිය කිය ඇඩුවේ ආයේ යන්න බෑ කියලා" අසේලි කිව්වේ හිනා වෙවි.

"ඒ කාලේ එහෙම තමයි දූ...අයියා වගේම තමයි ඔයත් හැමදාම ගෙදරට කතා කරන්න.තියෙන ප්‍රශ්න කරදර අරවා මේවා ඔක්කොම කියන්න අපට හරිද? අපි ඉන්නවනේ" තාත්තා කියද්දි අසේලිගේ ඇස් වලට කදුලුත් ආවා.අද එයාව තනියෙන් දාලා යන නිසා තමයි තාත්තා මේ කියවන්නේ කියලා අසේලිට තේරුනා.

"මේ කාගෙන් හරි කරදරයක් වුනොත් මට කියනවා.මං ඒක බලාගන්නම්" අයියා කියද්දි අසේලි හෙමීට හිනා වුනා.

"අයියෝ හරි හරි අනේ.මං හොද ලමයෙක් වෙලා ඉන්නම්"

"අන්න එහෙම ඉන්නවකෝ.තාත්තේ අපි කෙලින්ම කැම්පස් එකට යනවද? බෝඩිමට යනවද?" නිමන්ත අහද්දි තාත්තා හැරිලා අසේලි දිහා බැලුවා.

"අසේලිට හවස එයාගේ යාලුව එක්ක යන්න පුලුවන්නේ.අපි මෙයාව කැම්පස් එකට දාලාම  බෝඩිමෙන් බඩු ටික දාමු" තාත්තා එහෙම කියපු නිසා නිමන්ත කෙලින්ම වාහනේ හැරෙව්වේ විශ්ව විද්‍යාලයට යන්න.

එදා අසේලි වගේම තවත් අය ඇවිත් හිටියා විද්‍යා පීඨේටම ලියාපදිංචි වෙන්න.ඒ අතරේ හිටපු කීප දෙනෙක් එක්කම අසේලි ඒ වෙලාවෙම හිතවත් වුනේ තව අවුරුදු 4කට මේ ඉන්නේ තමන්ගේ යාලුවෝ බව මතක තියාගන්න ගමන්මයි.

අසේලි ඉක්මනින්ම යාලුවෝ හොයාගත්ත බව දැක්ක නිමන්තයි අසේලිගේ තාත්තයිත් පිටත් වුනේ බෝඩිමට බඩු දාලාම ගෙදර යනවා කියලා.අලුත් යාලුවෝ එක්ක දේශන ශාලාවට ගියපු අසේලිට නෙහාරාව හම්බුනේ දවල් කෑම විවේකෙදි.

"හම්මෝ...මේ ඉන්නේ.මං බය වුනා ඔයා නැද්ද කියලා" අසේලි කිව්වේ නෙහාරාගේ අතින් අල්ලගන්න ගමන්.

"මං මොකටද ඉතින්.මං දැක්කා අලුත් සෙට් එකත් එක්කම කියව කියව හිටියා" නේහාරා කිව්වේ අසේලිව අවුස්සන්න හිතාගෙන.

"අනේ නෑ සුදූ...ඒ ඔයාව හොයාගන්න බැරි වුන නිසානේ.ඒක නෙවෙයි දැන් මොකක්ද වෙන්නේ?" අසේලි ඇහුවේ දේශන ශාලාවෙන් එලියේ හැමෝම නිශ්ශබ්ද වුන බව දැකලා.

"ශ්..ශ්..හෙමින් හෙමින්.වෙලාවට ඔයා මං කියපු විදියට සායක් ඇදලා ආවේ.දැන් යමු කැන්ටින් දවල්ට කන්න" නෙහාරා රහසින් වගේ කියද්දි අසේලිත් ඔලුව වැනුවා.

"මං ඔයා කියපු නිසා එලවලු ගෙනාවා රෑට කන්න.දවල්ට මුකුත් ගෙනාවේ නෑ"

"ඒක හොදයි.දවල්ට මෙහෙන් කමු.මේ අසේලි..." නෙහාරා අසේලි දිහා බැලුවේ කට්ටියම ආපනශාලාව දිහාට යන ගමන්.

"ම්ම්ම්..." අසේලිත් නෙහාරා වගේම රහසින් කෙදිරුවේ එයා අහන් ඉන්න බව අගවන්න.

"ඔයාලා අලුතෙන්නෙ.ඒ නිසා විස්තර අහවි.මූණ බලල උත්තර දෙන්න.හිනා වෙන්න නම් එපා හොදේ" නෙහාරා කියද්දි අසේලි ඔලුව වැනුවා.

ඒත් නෙහාරා කිව්වා වගේ දෙයක් කෑම කාලා ඉවර වෙනකම්ම වුනේ නෑ.බොහොම නිශ්ශබ්දව එක ලග ලග වාඩි වෙලා කෑම කාපු කට්ටියම ආපහු දේශන ශාලාවට යන්න යන්න ලෑස්ති වුනා.

"නෙහාරා ඔයා ෆොටෝකොපි ටික ගේන්න ඕනේ.අමතක කරන්න එපා" කට්ටිය පිටත් වෙන්න හදනකොටම නෙහාරා ලගට ආපු අත් කොට කමිසෙට දිග කලිසමක් ඇදලා බැලු බැල්මටම පළමු වසරේ කියලා හිතාගන්න පුලුවන් විදියේ පිරිමි ලමයෙක් කිව්වේ අසේලි දිහාත් හොදට බලන ගමන්.

"ඔව් මට මතකයි.ජීවක මේ අසේලි.අද ආවේ.මං මෙයත් එක්කම ගිහින් ගේන්නද" නෙහාරා කියද්දි ජීවක ඔලුව වැනුවා.

"හරි ප්‍රශ්නයක් නෑ.ගිහින් එන්න " ජීවක කිව්වේ යන්න අවසර දීලා.

"ඒ තමයි බැජ් රෙප් .ඒ කියන්නේ බැජ් එකේ නායකයා,පංති නායකයා වගේ" නෙහාරා අසේලිට තේරුම් කරලා දුන්නා.

"අහ් හරි හරි.දැන් මේ මොනවද ගෙන්න තියෙන්නේ?"

"'අපේ සබ්ජක්ට් එකක නෝට්ස් වගයක්.ඒ සබ්ජෙක්ට් එකේ නොට්ස් බාර මට.යමු මාත් එක්ක" නෙහාරා කිව්වේ අසේලි එක්කම ආපනශාලාවෙන් එලියට බහින ගමන්.

එලියට ආපු මේ දෙන්නා විශ්ව විද්‍යාලේ කාර්‍යාලයෙන් ඕනේ කරන සටහන් ටික අරගෙන ඉක්මනින්ම ආවේ ආයෙත් දේශන ශාලාවට යන්න හිතාගෙන.ඒත් එතකොටම එයාලට ඇහුනේ හයියෙන් ගහපු විසිල් එකක සද්දයක්.

"ඒයි මෙහේ එනවා..." ඒ විසිල් සද්දෙත් එක්කම හරි බර පිරිමි කටහඩක් ඇහුනා.කටහඩේ සැරටම අසේලියි නෙහාරයි එතනම නැවතුනා.

"දෙපාරක් කියන්න ඕනේද එකම දේ .මෙහේ එනවා" ආයෙත් ඒ කටහඩ කියද්දි දෙන්නම හැරිලා බැලුවේ බය වෙලා

බංකුවක් ලග හිටපු කොල්ලෝ තුන්දෙනෙක් තමයි මේ අසේලිටයි නෙහාරාටයි කතා කරේ.බැලූ බැල්මටම ඒ කොල්ලෝ එයාලට වඩා වැඩිමල් කියලා අසේලිට තේරුනා.නෙහාරා එක්ක එතනට යන අතරේ අසේලි කල්පනා කරේ දැන් මොනවා වේවිද කියලා.

බංකුව ලගට ගියපු මේ දෙන්නා බිම බලාගෙනම හිට ගත්තා.

"ඒයි දැන් අපි එන්න කිව්වේ බිම බලන් ඉන්නද.කෙලින් මූණ බලන්නවා.අපි ගිලින්නේ නෑ" ඒ පාර ඒ කතා කරේ වෙන කටහඩක්.ඒක අර තරම්ම සැර කටහඩක් නොවුනත් නෙහාරා වගේම අසේලිත් ඔලුව උස්සලා බැලුවා.

බංකුව ලග හිටගෙන අසේලි දිහාම බලන් හිටපු කොල්ලා අසේලි ලගට ඇවිත් ආයෙත් ගිහින් බංකුවෙන්ම වාඩි වුනා.

"අලුතෙන් නේද? අදද ආවේ? " ඒ කොල්ලා ඇහුවේ අසේලි දිහා බලාගෙනමයි.ඒ කටහඩේ විදියට ඒ කොල්ලා තමයි කලින් කතා කරලා තමන්ව නවත්ත ගත්තේ කියලා අසේලිට තේරුනා.

අසේලි ඔලුව වැනුවේ ඔව් කියන්න.

"ඇයි මොකෝ ඔලුව වනන්නේ? කටක් නැද්ද කතා කරන්න" එතන හිටපු වෙන කොල්ලෙක් කිව්වේ අනිත් අය දිහාත් බලන ගමන්.

"නැද්ද කොහෙද.නිකන් බදින්න කැමතිද ඇහුවා වගේනේ හැසිරෙන්නේ.ප්‍රශ්නයක් ඇහුවම කට ඇරලා උත්තර දෙන්න පුරුදු වෙනවා.මේ ඉස්කෝලේ නෙවෙයි.මුලින් කතා කරන්න පුරුදු වෙනවා " එහෙම කිව්වේ එතන හිටපු අනිත් කොල්ලා.මේ මුලු වෙලාවෙම ප්‍රශ්නේ අහපු කොල්ලා අසේලි දිහා බලාගෙනමයි හිටියේ.

"කෝ ඉතින් උත්තරේ.අදද ආවේ" ආයෙත් ඒ කොල්ලා ඇහුවේ අසේලිගෙන් උත්තරයක් නැති නිසා.

"ඔව්"

"අන්න එහෙම උත්තර දෙනවා.කටක් තියෙන්නේ කතා කරන්න" තව කොල්ලෙක් එහෙම කියද්දි එතන හිටපු අනිත් කොල්ලා නැගිට්ටේ කලබලෙන් වගේ.

"ගගන මුන්ව යවමු..අපේ ලෙක්චර්ස් ඉවරයිද කොහෙද.සර් කාරයා ආවොත් ලෙඩක්" ඒ කොල්ලා කිව්වේ අසේලි දිහා තාමත් බලන් ඉන්න සැර කටහඩක් තිබ්බ කොල්ලට.

"හ්ම්ම්..යනවා එහෙනම් පංතියට " ගගන එහෙම කියපු ගමන්ම අසේලියි නෙහාරායි හැරුනේ දේශන ශාලාවට යන්න හිතාගෙන.

"පොඩ්ඩක් ඉන්නවා" එහෙම කියපු ගගන ආයෙත් අසේලි ලගට ආවා.

"නම මොකක්ද? " 

"අසේලි "

" සම්පුර්ණ නම කියනවා " ගගන කිව්වේ සැරෙන්

"අසේලි ප්‍රාර්ථනා ජයවර්දන" 

"යමන් බං " ආයෙත් අර කොල්ලා කෑගැහුවේ ගගනට

"හ්ම්ම්..හරි යනවා එහෙනම් " එහෙම කියපු ගගන එයාගේ යාලුවෝ ලගට යන අතරේ අසේලියි නෙහාරයි ඉක්මනින්ම දේශන ශාලාවට ගියේ එතකොටත් පරක්කු වෙලා නිසා.

හවස නෙහාරාත් එක්ක බොඩිමට ගියපු අසේලි බඩු ටික අස් කරගත්තා.

"මට උඹ ඉන්න තැනම ඉන්න හම්බුන එක හොදයි" අසේලි කිව්වේ නිදාගන්න ලෑස්ති වෙලා.

"මටත් හරිම සතුටුයි ඔයා ආවට" නෙහාරත් කිව්වේ ඇත්තටම සතුටෙන් කියලා අසේලිට තේරුනා.

"එහෙනම් නිදාගමු.උදේ නැගිටලා යන්නත් ඕනනේ " නෙහාරා කිව්වේ ලයිට් නිවන ගමන්.

"හ්ම්ම්...දැන් ඉතින් ඒකටත් පුරුදු වෙන්න එපැයි" අසේලි කිව්වේ කරුවලේමයි.

"ටික දවසක් යද්දි පුරුදු වේවි ඔයාට.මාත් ඉන්නවනේ " නෙහාරා කියද්දි අසේලි ඇස් පියාගත්තේ නිදාගන්න හිතාගෙන.

නෙහාරා කිව්වත් වගේ පලවෙනි සතිය යද්දි අසේලි මේ ජිවිතේට ඉබේටම වගේ පුරුදු වුනා.සති අන්තේ ගෙදර ගිය දවසේ විශ්ව විද්‍යාලේ විස්තර කියන්න හිතාගෙන අසේලි විහාරාට කතා කරත් විහාරා ගෙදර අයත් එක්ක කතරගම ඉන්නේ කියපු නිසා අසේලිට විහාරා එක්කත් වැඩිය කතා කරන්න වුනේ නෑ.

සතියේ දවස් ටික ගෙවිලා ගියේ හරිම ඒකාකාරි විදියට වුනත් යාලුවො ඉන්න නිසා කොහොම හරි ඉවසගෙන ඉන්න අසේලි පුරුදු වුනා.උදේම නැගිටින අසේලියි නෙහාරායි ලෑස්ති වෙලා බස් එකේ විශ්ව විද්‍යාලෙට යනවා.එතනින් පස්සේ දේශන.දවල් කෑම.ආයෙත් දේශන ප්‍රායෝගික පරීක්ශන.මේ දේවල් එක්ක හිර වෙලා ඉදලා බ්‍රහස්පතින්දා වෙද්දි අසේලි හොදටම මහන්සි වෙලයි හිටියේ.පලවෙනි සතිය නිසාත් අසේලිට මහන්සිය වැඩියි.

"මහන්සියි අනේ..." නාන්නෙවත් නැතුව අසේලි ඇදට වැටුනේ එහෙම කියාගෙන.

"මටත් එහෙමයි.උඹ දැන්ම නාන්නේ නැද්ද?"  නෙහාරා ඇහුවේ නාන්න යන්න ලෑස්ති වෙන ගමන්.

"නෑ උඹ නාලා වරෙන්.මට මහන්සියි " එහෙම කියපු අසේලි එයාගේ ජංගම දුරකථනය අතට ගත්තා..සාමාන්‍යෙන් අසේලි විශ්ව විද්‍යාල වෙලාවේ ජංගම දුරකථනය පාවිච්චි කරන්නේ නෑ.

දුරකථනය අතට ගත්ත අසේලි එහෙම්ම ඇදේ වාඩි වුනේ ඇස් දෙකත් ලොකු කරගෙන.

"මිස්ඩ් කෝල් 32ක්..ආදිත්‍යගෙන්" අසේලි තමන්ටම කියාගත්තේ පුදුමෙන්.

*********************************************

ආදිත්‍ය මොකට වෙන්න පුලුවන්ද මේ වෙලාවේ අසේලිට කතා කරන්නේ? ටිකක් හිතලා බලමු ලමයි.

ඊලගට මට කියන්න ඕනේ වැදගත්ම දෙයක් තමයි මං කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලේ ශිෂ්‍යාවක් නම් නෙවෙයි කියලා.මේ ලියන කිසිම දෙයක් කිසිම විස්තරයක් කොළඹ  විශ්ව විද්‍යාලයට සම්බන්ද නෑ.මේක සම්පුර්ණයෙන් ම මං ගොතපු කතාවක් විතරයි.කතාවට ගැලපෙන්න සිද්දි සහ විස්තර මගේ විශ්ව විද්‍යාල අත්දැකීම් වලින්  මං එකතු කරා.ඉතින් කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ උප සංස්කෘතියට හරි වෙන මොනවම හරි දෙයක් ගැන හරි මේ කතාවේ මගෙන් වැරදි දෙයක් කියවෙනවා නම් මං සමාව ඉල්ලන්නවා.ඒ වගේම ඒ කරුණු කාට හරි පුලුවන් නම් මට නිවැරදි කරගන්න උදව් කරන්න කියලත් ඉල්ලනවා.

ඊලගට හෙට කතාව ගේන්න වෙන්නේ නෑ.ඉරිදා කියන්නේ මට හුස්මක් ගන්න වෙලාවක් නැති දවසක්.ඒ නිසා අනිද්දට අලුත් කොටසකින් හම්බෙමු

ආදරෙන් ඉන්න 💜️ 


Friday, December 7, 2018

මන්දාරම් අහස යට - නම වන කොටස



දවසෙම ලෙක්චර් හෝල් එක ඇතුළේ හිර වෙලා ඉදගෙන ව්‍යාපාර අධ්‍යනය ඉගෙන ගත්ත දේදුණු පන්තියෙන් එලියට ආවේ හරිම මහන්සියෙන්.

"මහන්සියි නේද?" කණ ලගින්ම වගේ ඇහුනු ඒ  කටහඩට දේදුණු හැරිලා බැලුවේ බය වෙලා වගේ.

එතන හිටගෙන හිටියේ එදා මැක්ඩොනල්ඩ්ස් එකේදි තමන් එක්ක කතා කරන්න ඕනේ කියපු කොල්ලා නේද කියලා දේදුණු දැක්ක ගමන් අදුනගත්තා.ඕනේ තරම් පිරිමි ලමයි කතා කරන්න ඕනේ කියලා පස්සෙන් ආවත් දේදුණුට ආදිත්‍යව හොදට මතක තිබුනා.ඒකට හේතු වුනේ ආදිත්‍ය එයාට පෙම්වතියක් ඉන්නවා කියලා කෙලින්ම කියපු එකම විතරක් නෙවෙයි.ආදිත්‍යගේ පෙනුම වගේම කතාවත් දේදුණුගේ හිතට වැදිලා තිබ්බේ.

"මහන්සි වැඩිකමට කතා කරගන්නත් බෑ වගේ" ආදිත්‍ය කියද්දි දේදුණුට ඉබේටම හිනා ගියා.

"ඔන්න ඔහොම ඉන්න එපැයිනේ" ආදිත්‍ය කිව්වේ හිනා වෙවි.ආදිත්‍ය කියන ඒවට දේදුණු කරේ හිනා වුන එක විතරයි.

"ඉතින් කොහොමද?" අදිත්‍ය ඇහුවේ දේදුණුගෙන් සද්දයක් නැති නිසා.

"වරදක් නෑ.ඇයි ඔයාලා මෙහේ" දේදුණු ඇහුවේ ආදිත්‍ය ලගම හිටපු අවිශ්ක දිහාත් බලන ගමන්.

"ඔයා බලන්න" ආදිත්‍ය කියද්දි දේදුණුට එක පාරම දැනුනේ ලැජ්ජාවක්.ඒත් ඒ බවක් ආදිත්‍යට පෙන්නන්න දේදුණු කැමති වුනේ නෑ.ඒ නිසා දේදුණු ආදිත්‍ය දිහා කෙලින්ම බැලුවා.

"ඇයි මොකක්ද උවමනාව" දේදුණු එහෙම අහද්දි ආදිත්‍ය යන්තමට හිනා වුනා.

"ඇයි එදා මං කිව්වේ මට වැදගත් දෙයක් කතා කරන්න ඕනේ කියලා"

"ඉතින් මාත් කිව්වේ ගර්ල් ෆ්රෙන්ඩ් එක්කගෙන එන්න කියලා කතා කරන්න ඕනේ නම්" දේදුණුත් පරදින්න ලැස්ති නෑ.

"ඉතින් මං ග්ර්ල් ෆ්රෙන්ඩ් ව එක්කගෙන තමයි ආවේ" ආදිත්‍ය කිව්වේ අවිශ්ක දිහාත් බලන ගමන්.ඒපාර දේදුණුටත් හිනා ගියා.

"අහ් මෙයාද ගර්ල් ෆ්රෙන්ඩ්? ඔයා ඒ ජාතියේද? අනේ සොරි මං දන්නේ නැතුවනේ ඇහුවේ" දේදුණු කිව්වේ ඇත්තටම පසුතැවිලි වෙන විදියට.දේදුණුගේ කතාවට ආදිත්‍යට වගේම අවිශ්කටත් හිනා ගියා.

"මෙන්න මූ නම් ඒ ජාතියේ තමයි.මං නම් ඕවට නෑ" අවිශ්ක කිව්වේ ආදිත්‍යගේ කරට අත දාගන්න ගමන්.

"අනේ නිකන් හිටපන්..මාත් ඕවට නෑ නංගි.ලස්සන කෙල්ලෙක් දැක්කොත් එකෙන්ම බලනවා" ආදිත්‍ය කියද්දි තුන්දෙනාම හිනා වුනා.

"හරි දැන් කෝ ඔයාගේ ගර්ල් ෆ්රෙන්ඩ්?" ඒ සැරේ දේදුණු ඇහුවේ කුතුහලෙන්.

"අහ් ඉන්නකෝ" එහෙම කියන ගමන් ආදිත්‍ය එයාගේ දුරකථනය එලියට ගන්න ලෑස්ති වුනා.

"එයාගේ ගර්ල් ෆ්රෙන්ඩ් ඉන්නේ ෆෝන් එකේනේ" අවිශ්ක කිව්වේ දේදුණුව ආයෙත් හිනස්සලා.

"එයාව එක්කගෙන එන්න විදියක් නෑ නංගි.එයාව ගෙදරින් එවන්නේ නෑ මෙච්චර දුර" ආදිත්‍ය එහෙම කියන ගමන් එයාගේ දුරකථනයේ තිබ්බ එයාගෙයි අසේලිගෙයි ජායාරූපය දේදුණුට පෙන්නුවා.ඒ ජායාරූපය දැකපු දේදුණුගේ හිත එක මොහොතකට ගැස්සුනා.මොකක්දෝ හේතුවකට ආදිත්‍යට ඇත්තටම ගෑනු ලමයෙක් නැතුව ඇති කියලමයි දේදුණුට හිතිලා තිබ්බේ.

'එහෙනම් එයාට ඇත්තටම ගෑනු ලමයෙක් ඉන්නවා' දේදුණු ෆොටෝ එක දිහා බලාගෙනම හිතුවා.

"ලස්සනයි නේද මගේ ගර්ල්" ආදිත්‍ය අහද්දි දේදුණු ඔලුව උස්සලා ආදිත්‍ය දිහා බැලුවා.

"ඇයි එයාට ගෙදරින් එන්න දෙන්නේ නැත්තේ? කොහෙද එයා ඉන්නේ?" ආදිත්‍යගේ ප්‍රශ්නේ ඇහුනේ නැති විදියට දේදුණු ආදිත්‍යගෙන් ඇහුවා.

"එයා කලුතරනේ.ඉතින් ටිකක් දුරයිනේ.ඒකයි" ආදිත්‍ය කියද්දි දේදුණු මුකුත් නොකිව්වේ නුවර ඉදන් ඇවිත් කලුතර කොහෙද තියෙන්නේ කියලවත් දේදුණුට ලොකු අදහසක් නැති නිසා.

"හරි දැන් මොකක්ද ඔයාට කියන්න තියෙන්නේ?" දේදුණු ඇහුවේ ආදිත්‍යගේ අතට ආයෙත් එයාගේ දුරකථනය දෙන ගමන්.

"අපි මොනවා හරි බොන ගමන් කතා කරමුද?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ අවිශ්ක දිහාත් බලන ගමන්.ආදිත්‍යගේ ඒ කතාවට දේදුණු එයාගේ ඔර්ලෝසුව දිහා බැලුවා.ඒ වෙද්දිත් වෙලාව හවස 3ට කිට්ටුයි.දේදුණුට  3.30 වෙද්දි නැන්දා එක්ක වෛද්‍යවරයෙක් හම්බවෙන්න යන්න වෙලාවක් දාගෙනයි තිබුනේ.

"සොරි, මට අද ටිකක් ඉක්මනට යන්න ඕනේ.ඉක්මනට කියන්න පුලුවන්ද?" ආදිත්‍ය දේදුණු දිහා බැලුවා.

"ම්ම්ම්...එහෙනම් මට ඔයාගේ නම්බර් එක දෙන්න පුලුවන්ද?" ආදිත්‍ය කියද්දි දේදුණු ආදිත්‍ය දිහා බැලුවේ ඇස් දෙකත් පුංචි කරලා.

'මෙයත් එන්නේ ඒ පොටටමද මන්දා,එහෙම එක පාරට දෙන්න බෑනේ නම්බර්.කවුද දන්නෙත් නෑ" දේදුණු කල්පනා කරද්දි ආදිත්‍ය ආයෙත් කතා කරා.

"දෙන්න බැරිද?"

"එහෙම දෙන්න බෑනේ.මං ඔයා කවුද දන්නෙත් නෑනේ" දේදුණු බිම බලාගෙන කියද්දි ආදිත්‍ය බැලුවේ අවිශ්ක දිහා.

"එහෙනම් ඔයාට මගේ නම්බර් එක දෙන්නද? කතා කරනවද?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ වෙන විදියක් හිතාගන්න බැරුව

"එපා එපා" දේදුණු කියද්දි ආදිත්‍ය තවත් අසරණ වුනා.

"එහෙනම් මොකද කරන්නේ?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ අවිශ්ක දිහා බලාගෙන.

"ම්ම්...ඔයාගේ මේ වැඩේ මොකක්ද? වැඩේ හොදයි නම් නම්බර් එක දෙන්නම්" දේදුණු කිව්වේ ආදිත්‍ය යන්න යාවි කියලා බයෙන්.කියාගන්න බැරි හේතුවක් නිසා ආදිත්‍යව හරි හුරු පුරුදු ගතියක් දේදුණුට දැනුනා.

"අන්න එහෙම එන්නකෝ නංගි" අවිශ්ක කිව්වේ හිනා වෙවි

"මෙහෙමයි.පොඩි කාලේ මාත් නුවර හිටියේ.පොඩි කාලේ මං අදුරන ගෑනු ලමයෙක් හිටියා දේදුණු කියලා.ඉතින් මට හිතෙනවා ඒ ඔයාද කියලා" ආදිත්‍ය කියද්දි දේදුණු අහන් හිටියේ පුදුමෙන්.

"ඔයා කොහොමද මේවා දන්නේ?"

"මොනවද?"

"මං නුවර කියලා.මගේ නම දේදුණු කියලා"

"මං දන්නවා.මං හෙව්වා සෑහෙන්න"

"මං ගැන"

"ඔයා ගැනත් හෙව්වා.ඒත් මුලින් හෙව්වේ දේදුණු කියන නම තියෙන නුවර ගෑනු ලමයි ගැන"

"දේදුණු කියලා නුවර ඉන්නේ මං විතරක්‍ නෙවෙයිනේ" දේදුණු කිව්වේ සැකෙන්

"ඔව් ඇත්ත.ඒත් ඔයාගේ වයසෙ.ඒ කියන්නේ මට වඩා අවුරුදු දෙකක් බාල දේදුණුලා මහ ගොඩක් නුවර ඉන්න විදියක් නෑනේ"

"හරි ඒත් ඔයා කොහොමද කියන්නේ ඒ මම මයි කියලා"

"මං දන්නේ නෑ ඒක,ඒ ඔයා වෙන්නත් පුලුවන්.නොවෙන්නත් පුලුවන්.මට ඒකයි ඔයා එක්ක කතා කරන්න ඕනේ" ආදිත්‍ය කියද්දි දේදුණු ටිකක් වෙලා එහෙම්ම බලන් හිටියා.

"ඉතින් මොකද කියන්නේ?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ දේදුණුගෙන් උත්තරයක් නැති තැන

"මං දන්නේ නෑ ඔයා මේ මොනවා කියනවද කියලා.ඒත් මං ඔයාට නම්බර් එක දෙන්නම්.මට මහ රෑට නම් කෝල් කරන්න එපා.මං 10ට නිදාගන්නවා.ඊට කලින් කතා කරන්න" දේදුණු කිව්වේ ටිකක් කල්පනා කරලා

"අහ් ඔයත් 10ට නිදාගන්නවද?" අවිශ්ක ඇහුවේ ආදිත්‍යටත් ඇහැක් ගහලා.

"ඇයි වෙන කවුද 10ට නිදාගන්නේ?" ආදිත්‍යයි දේදුණුයි එක පාරටම ඇහුවේ කතා වෙලා වගේ.අවිශ්ක ඒ දිහා බලලා හිනා වුනා.

"කවුරුත් නෑ කවුරුත් නෑ.මට අමතක වුනනෙ එක්කෙනෙක් කෙල්ලෙක් අනිත් එක රටින් ආපු ගොඩ සුද්දෙක් කියලා" අවිශ්ක කියද්දි ආදිත්‍ය අවිශ්කට රැව්වා.

"කවුද යකෝ ගොඩ සුද්දා? අපි රියල් ලංකන් කොල්ලෝ"

"ඔව් ඔව් මං දන්නවා" අවිශ්ක කිව්වේ හිනා වෙවි.

"නංගි නම්බර් එක කියන්නකෝ" ආදිත්‍ය කිව්වේ අවිශ්කගේ කතාව ගනන් ගන්නේ නැතුව.

"07*******"

"හරි මං ඔයාට කෝල් එකක් දෙන්නම්" ආදිත්‍ය කියද්දි දේදුණු ආයෙත් ඔර්ලෝසුව දිහා බැලුවා.

"පරක්කුද?"

"ඔව්..මං යන්නම් එහෙනම්.ටටා" දේදුණු කිව්වේ දෙන්නටම අත වනලා

එතනට ආපු ත්‍රී වීල් එකක් නවත්තගත්ත දේදුණු ඒකට නැගලා ඉක්මනටම ගියේ නවලෝක රෝහලට.එතනදි නැන්දව හම්බවෙලා නැන්දා එක්ක දොස්තරත් හම්බවෙලා එද්දි ගොඩක් රෑ වුනා.

රෑ වෙලා නිදාගන්න ලෑස්ති වුන දේදුණුට මතක් වුනේ හවස ආදිත්‍ය කියපු දේවල්.

"ඒක මහ බොරුවක්ද කොහෙද.එයාට ඕනේ වුනේ මාත් එක්ක කතා කරන්න.හැබැයි ඒකට එයා හොයාගත්ත විදිය නම් නියමයි.මං ඒකට කැමතියි."දේදුණු එයාටම කියාගත්තේ හිනා වෙවි.

'නරක කොල්ලෙක් නෙවෙයි වගේ.ප්‍රශ්නයක් වුනොත් විසල් අයියට කියනවා' දේදුණු හිතුවේ ආදිත්‍යව මතක් කරන ගමන්.

"ඒත් ඒ කෙල්ල කවුද? යාලුවෙක් වෙන්න ඇති මං හිතන්නේ.ඒත් එච්චර ලගට වෙලා ෆොටෝ අරන් තිබ්බේ යාලුවෙක්මත් වෙන්න බෑ.අනේ මං දන්නේ නෑ මං මොකට ඒ කොල්ලා ගැන මෙච්චර හිතනවද කියලා" දේදුණු කල්පනා කරේ තමන් ගැනම පුදුමෙන්.

"නෑ නෑ දේදුණු ඔයා ඒ කොල්ලා ගැන හිතන්න බෑ.ඔයාට විසල් අයියා ඉන්නවා.ඒක අමතක කරන්න එපා" දේදුණු තමන්ගෙම හිතට තරවටු කරගත්තා.

කොහොමින් කොහොම වුනත් සතියක්ම ගෙවිලා ගියත් දේදුණුට ආදිත්‍යගෙන් දුරකථන ඇමතුමක් ආවේ නෑ.මුල් දවස් කීපයේම දුරකථන ඇමතුමක් එනකම් දේදුණු බලන් හිටියත් පස්සේ දේදුණුටත් ඒක අමතක වුනා.

ඒ සදුදා දේදුණු පුරුදු විදියටම මාමා එක්ක පිටත් වුනේ එයාගේ දේශන වලට සහබාගි වෙන්න විශ්ව විද්‍යාලයට යන්න.

"අයියෝ මාමේ මට පරක්කුත් එක්ක" දේදුණු කාර් එකේ ජනේලේ ඇරලා එලියට එබුනේ ට්‍රැෆික් එකට හිතින් බැන බැන

"හරි හරි.තාම 8යිනේ.8.30ටනේ පටන් ගන්නේ.මං හරියට ඔයාව 8.30ට දාන්නම්"

"මං කවදාවත් පරක්කු වෙලා ගිහින් නෑ" දේදුණු කිව්වේ මූණත් බෙරි කරගෙන

"ඉතින් සුදූ බලන්නකෝ ඔයා නම් මේ කාර් එකෙත් ඉදගෙනනෙ.බලන්න අර බස් හෝල්ට් එකේ ඉන්න ගෑනු ලමයි.ඔයාගේ වයසෙමනේ.බස් එක කීයට ඒවිද කීයට යාවිද එයාලා" මාමා කියද්දි දේදුණු බැලුවේ බස් හෝල්ට් එකේ හිටගෙන හිටපු ගෑනු ලමයි දිහා.බැලූ බැල්මටම එයාලත් මේ බස් එකක් එනකම් ඉන්න විශ්ව විද්‍යාල ලමයි වගේ තමයි පෙනුනේ.

"ඉතින් අපි එයාලවත් එක්කගෙන යමුකෝ" දේදුණු කිව්වේ බස් හෝල්ට් එක දිහා බලාගෙනමයි

"අහ් මට එහෙනම් වැඩට යන්න වෙන් නෑ" මාමා කිව්වේ හිනා වෙවි.

ඒ අතරේ දේදුණුගේ ඇස් නැවතුනේ බස් හෝල්ට් එකට ඒ වෙලාවේ දුවගෙන ආපු සුදු ගවුමක් ඇදපු ගෑනු ලමයෙක් ලග.

'මං මෙයාව කොහේදි හරි දැකලා තියෙනවනේ' දේදුණු කල්පනා කරේ ඒ ගෑනු ලමයා දිහා බලාගෙනමයි.

"සුදූ ඕක වහන්න.දූවිලි ඔක්කොම ඇතුලේ.මං ඒසී දාන්නම්" මාමා කියපු නිසා දේදුණු ජනේලේ වැහුවා.

ඒ ජනේලේ වහද්දිම දේදුණුට එක පාරටම මතක් වුනා ඒ ගෑනු ලමයා කවුද කියලා.

"මේ අර බෝයිගේ ගර්ල් ෆ්රෙන්ඩ් නේද?" දේදුණු තමන්ටම කියාගත්තේ ජනේලෙන් ආයෙත් හොදට බලන ගමන්.

***************************************************************************

හරි ඔන්න දේදුණු අසේලිව දැක්කා.ඊලගට මොනවා වේවිද? හිතලා බලමු ටිකක්.

ඊලගට තව පොඩි දෙයක්.හැමදාම මං කියනවා වගේ ඔයාලගේ අදහස් තියෙනවා නම් මං හරිම කැමතියි.මේ ලිව්වට මං දන්නේ නෑ අඩු ගානේ කතාව සවුත්තුද කියලවත්.කතාව නරක නම් කියන්න.මගේ වැරදි හදාගන්න පුලුවන්.එහෙමත් නැත්තම් නොලියම ඉන්නත් පුලුවන්.කවුරුවත් කියවන්නේ නැත්තම් ලියන්න ආස හිතෙන්නෙත් නෑනේ ලමයි නේද?

මගේ කලින් කතාව කියවපු අය දන්නවා ඇති සතියට දවස් දෙකක් කතාව දාලා තමයි මං හැමදාම දාන්න පටන් ගත්තේ.සමහර දවස් වලට කොටස් දෙකක් දැම්මා. එතන මට ලොකු දිරිමත් කිරීමක් තිබ්බා.ඒත් මං දන්නේ නෑ අඩු ගානේ මේ කතාව ඔයාලා කියවනවද කියලවත්.ලයික් කොමෙන්ට් කියලා මහ ලොකුවට ඕනේ නෑ.මං ඒවා බලන් ලියන්නෙත් නෑ.ඒත් අඩු ගානේ හිතෙන දේ මැසේජ් එකකින් වත් කියන්න පුලුවන් නම් වටිනවා.අපි කියවනවා කියලවත් කියන්න මට .මොකද මගේ නමින් කතාවක් දාන්නත් මට බැරි කාලෙක මේක ලියන්නේ.දන්න අය දන්නවා මං මොකක්ද මේ කියන්නේ කියලා.ඉතින් මං ආයෙත් කියන්නේ ඔයාලගේ අදහස් මට ගොඩක් වටිනවා.

හරි එහෙනම් හෙට හම්බෙමු.

ආදරෙන් ඉන්න 💖


Wednesday, December 5, 2018

මන්දාරම් අහස යට - අටවන කොටස


මාධවිගේ කතාවට අසේලිගේ ඇස් ලොකු වුනා.

"මොකක්ද වාසනාව"

"එනෝකෝ යන්න පහළට" මේධාවි කිව්වේ අසේලිගේ අතින් අදින ගමන්.

"මට බෑ.තමුසෙගේ බොරුද දන්නෙත් නෑ" අසේලි කිව්වේ සැකෙන්.

"බොරුවක් කියලා මං ඔයාව ඇහැරවන්නේ නෑනේ අක්කේ.ඔයා ඒක දන්නවනේ" මාධවී කිව්වේ තරහෙන්.

මාධවි ඇත්තටම එහෙම කරන කෙනෙක් නෙවෙයි.මොකද අසේලි නැගිට්ටම මාධවීටමයි කරදරේ.අසේලි නිතරම මාධවීට බැන්නේ පාඩම් කරන්න කියලා.නිතරම දුරකථනය බලන් ඉන්නවා කියලත් මාධවී නිතරම බැනුම් අහනවා.ඒ නිසා අසේලි නිදාගෙන ඉන්න වෙලාවට තමයි මාධවී නිදහසේ දුරකථනය පාවිච්චි කරන්නේ.

"ඒක දන්න නිසා තමා මං මේ මෙහෙමවත් කතා කරන්නේ" අසේලි කිව්වේ ලොකු ඈනුමක් යවන ගමන්.

එතකොටම කාමරේට ආවේ අසේලිගේ තාත්තා.

"ආ...මේ නැගිටලා ඉන්නේ" තාත්තා කිව්වේ හිනා වෙවි.

"ගුඩ් මෝර්නිග් තාත්තා.ඇයි මේ?" අසේලි ඇහුවේ පුදුමෙන්.මේ උදේ තාත්තා මෙහෙම කාමරේට සාමාන්‍යෙන් එන්නේ නෑ කියලා අසේලි දන්නවා.

"ගුඩ් මෝර්නිග්,මෙන්න මේක කියවලා බලන්නකෝ දූ" එහෙම කියාගෙනම තාත්තා අසේලිට එයාගේ අතේ තිබ්බ ලියුම් කවරයක් දුන්නා.

"මේ මොකක්ද?" අසේලි ඒක ගත්තේ එහෙම කියාගෙනමයි.ඒත් ඒකේ තිබ්බ නම දැක්ක අසේලිගේ කට ඇරුනා.

'විශ්ව විද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සබාව' කියලා ලියුම් කවරේ ලොකුවට ගහලා තිබ්බා.
"තාත්තේ...මේ..." අසේලි කිව්වේ තාත්තා දිහා පුදුමෙන් බලන ගමන්.

"මේ දැන් ආවේ.බලන්න කියවලා" තාත්තා කිව්වේ හිනා වෙවි.ඒ කියපු පරක්කුවට අසේලි බැලුවේ ඇතුලේ තිබ්බේ මොනවද කියලා.මහා ලියුම් ගොඩක් එක්කම එලියට ආවේ එයා කොළඹ විද්‍යා පීඨේට තේරිලා කියලා තියෙන ලියුම.

"අනේ...මේ...කොහොමද මේක වුනේ" සතුටට අසේලිගේ ඇස් වලින් කදුලු බේරෙන්න ගත්තේ එයා නොදැනුවත්වමයි.

"බෝට්ටුවක් ඇවිත් තියෙන්නේ.ගියපු නැති එක්කෙනෙක්ගේ" එහෙම කිව්වේ වැඩට යන්නත් ලෑස්ති වෙලා අසේලිගේ කාමරෙට ඇවිත් බලන් හිටපු නිමන්ත.

"කොහොම හරි ආවනේ.දැන් ඉතින් මගේ කෙල්ලට හරි යාවි" අසේලිගේ අම්මා කිව්වේ තාමත් ලියුම් කවරේ දිහා බලන් ඉන්න අසේලිගේ ඔලුව අතගාන ගමන්.

"ඕක දිහා කන්න වගේ බලන් ඉන්නේ නැතුව බලනවා ඕකේ විස්තරේ.යන්න තියෙන්නේ අනිද්දට" අසේලි හරි සිහියකට ආවේ නිමන්තගේ කතාවට.

"අනිද්දට?? " අසේලි ඒ පාර කලබලේට ලියුම කියවන්න ගත්තා.

"ඔව් දූ වැඩ ගොඩක් තියෙනවා කරගන්න.ඔයාට නවතින්න තැනක් බලන්නත් ඕනේ" තාත්තා කියද්දි අසේලි තාත්තා දිහා බැලුවේ ඇස් දෙකත් ලොකු කරගෙන.

"මං නවතින්න ඕනෙද බෝඩිමක"අසේලි අහද්දි හැමෝම හිනා වුනා.

"නැත්තම් ඉතින්.ගෙදර ඉදන් යන්න පුලුවන් දුරක් යැ" නිමන්ත කිව්වේ හිනා වෙවි

"මේ ගොල්ලොන්ට හරි සන්තෝසේ මං යනවට" අසේලි කිව්වේ අමනාපෙන්.

"එහෙම නෙවෙයිනේ දූ.ඔයාට නවතින්නම වෙනවා.දුරයිනේ.සති අන්තේ එන්න පුලුවන්නේ" අම්මා කිව්වේ අසේලිගේ ඔලුව අතගාන ගමන්.

"අක්කා ගියාම මට තමා පාලු වෙන්නේ" මාධවී කිව්වේ දුකෙන්.

"අපෝ මෙයා නම් හෙන කැමති වෙයි මං යනවට.මං ඉන්නකොට කරදරේනේ " අසේලි කිව්වේ කටත් ඇදකරලා.

"නෑ අනේ..." ඒ පාර මාධවී කිව්වේ අඩන්න වගේ.

"හරි හරි අක්කා නංගිගේ ලව් එක පස්සේ කන්ටිනිව් කරගන්නකෝ.දැන් යමු මේ වැඩ ටික කරගන්න"නිමන්ත කිව්වේ ටයි එක ගලවන ගමන්.

"ඇයි ඔයා වැඩට යන්නේ නැද්ද? " අසේලි ඇහුවේ ඇදෙන් නැගිටින ගමන්.

"තමුසෙව ගෙදරින් යවන්න ලෑස්ති කරන්න ඕනේ නිසා මං නිවාඩුවක් දැම්මා " නිමන්ත කියද්දි අසේලි හිනා වුනා.

"මෙයා මං හින්දා නිවාඩුත් දාලා " අසේලි කිව්වේ ඇහැකුත් ගහන ගමන්.

"වැඩේමයි.තාත්තා කිව්වේ මට ඉන්න කියලා.එනවා ඉක්මනට ලෑස්ති වෙලා.තාම කුණු කෙල පිටින් ඉන්න කැත විතරක්" 

නිමන්ත එහෙම කියාගෙනම කාමරෙන් ගියේ අසේලිට ලෑස්ති වෙන්න ඉඩ දීලා.

මේ අතරේ සදුදා දවල් ආදිත්‍ය ලෑස්ති වුනේ දේදුණු හම්බෙන්න  කොළඹ යන්න.ඩෙනිම් එකට සුදු ශර්ට් එක ඇදගත්ත ආදිත්‍ය කමීසේ බොත්තම් දාද්දී මයි අවිශ්ක කාමරේට ආවේ.

"උඹ සිරාවටම යනවද? " අවිශ්ක ඇහුවේ පුදුමෙන්

"ඔව් බං මං කිව්වේ යනවා කියලා" ආදිත්‍ය කිව්වේ කණ්නාඩියෙන් මූණ බලන ගමන්.

"ඉතින් කෝ කෙල්ලෙක් "

"කෙල්ලෙක්? ඒ කිව්වේ " ආදිත්‍ය ඇහුවේ කොණ්ඩේ පීරන ගමන්.

"ඇයි එදා පණ්ඩිතකමට කිව්වේ කෙල්ලෙක් ඉන්නවා කියලා.ඒ පාර දේදුණු කිව්වේ කෙල්ලව එක්කගෙන එන්න කියලා " අවිශ්ක කිව්වේ ආදිත්‍යට අමතකද කියලා හිත හිත.

"අහ් ඉතින් ඉන්නවනේ මට කෙල්ලෙක් " ආදිත්‍ය කිව්වේ කණ්නාඩියෙන්ම අවිශ්කට ඇහැක් ගහන ගමන්.

"කවුද ? මං දන්නේ නෑනේ එහෙම කෙල්ලෙක් ගැන " අවිශ්ක පුදුමෙන් කියද්දි ආදිත්‍ය හිනා වුනා.

"මගේ කෙල්ල කවුද කියලා උඹට මොකටද?"
"ඔව් ඉතින් ඉන්න එපැයිනේ කියන්න " අවිශ්ක කිව්වේ උපහාසෙන්.

"හරි දැන් උඹ එනවද නැද්ද මාත් එක්ක යන්න " ආදිත්‍ය ඇහුවේ කතාව වෙනස් කරන්න හිතාගෙන.

"එන්නම් ඉතින්.ඒත් මං හිතන් නෑ ඕක හරි යාවි කියලා " අවිශ්ක කිව්වේ නාන කාමරේට යන ගමන්.

අවිශ්කත් ලෑස්ති වුනාට පස්සේ ආදිත්‍යයි අවිශ්කයි පිටත් වුනේ දේදුණු හම්බෙන්න යන්න.

පැය දෙකක් යද්දි දේදුණුගේ විශ්ව විද්‍යාලේ ලගට එන්න මේ දෙන්නට පුලුවන් වුනා.ඒ කිට්ටුව රෙස්ටුරන්ට් එකක් ලග වාහනේ නවත්තපු දෙන්නා කඩේට ගියේ මොනවා හරි කන්න හිතාගෙන.

" දැන් උඹට විශ්වාසද අද දේදුණු පංති ආවා කියලා " අවිශක ඇහුවේ තේ එකක් බොන ගමන්.

"කවුද දන්නේ..ගිහින් බලමු " ආදිත්‍ය කිව්වේ ගානක්වත් නැතුව

"මදැයි ඉතින්.දැන් උඹ කියන්නේ අද ඒකි නැත්තම් ආයේත් හෙටත් එමු කියලද?"

"ඔව් "

"මේ පිස්සු කෙලින්න එපා.මට ලෙක්චර්ස් තියෙනවා.උඹට ඕනේ නම් උඹ වරෙන් " අවිශ්ක කියද්දි ආදිත්‍ය හිනා වුනා.

"බය වෙන්න එපා බං.අද දේදුණුට ලෙක්චර්ස් තියෙනවා.ඒක ශුවර් මට.කෙල්ල ඒවි කියලත් සීයට අනුපහක් විතරම විශ්වාසයි "

"ඒ කොහොමද? උඹ මට හොරා කෙල්ලට ටෝක් කරනවද? "

"ඒවට කියන්නේ රහස් පරීක්ශක වැඩ කියලා මල්ලි.සෑහෙන අමාරුවෙන් තමයි මේ විස්තර මං හොයාගත්තේ.එහෙම විස්තර හොයාගත්ත විදිය  කියන්න මං බැදිලා නෑ" ආදිත්‍ය බරපතල විදියට එහෙම කියද්දි අවිශ්ක හිනා වුනා.

"අනේ පලයන් යන්න..ශුවර් එකට එෆ් බී එකෙන් හොයාගන්න ඇත්තේ.මං දැක්කා දවසට තුන්වරක් බෙහෙත් බොන්න වගේ ඒ කෙල්ලගේ ෆොටො බල බල ඉන්නවා " අවිශ්ක කියද්දි ආදිත්‍යත් හිනා වුනා.

"වැඩේ කෙරෙන්න නම් කැපවීමකුත් තියෙන්න එපැයි "

"හරි දැන් මට මේක කියපන්.එදා උඹ ඒ කෙල්ලට කිව්වා උඹට කෙල්ලෙක් ඉන්නවා කියලා.දැන් අද මොකක්ද උඹ කියන්න යන්නේ "

"මං උඹට කියන්නම්.හැබැයි නිකන් නටන්න බෑ අරකයි මේකයි කියලා " ආදිත්‍ය කිව්වේ ටිකක් වෙලා කල්පනා කරලා.

"මොකක්ද" ඒ සැරේ නම් අවිශ්ක ඇහුවේ කුතුහලෙන්.

ඒකට උත්තරයක් නොදීපු ආදිත්‍ය එයාගේ ස්මාර්ට් දුරකථනයෙන් ජායාරූපයක් විවෘත කරලා අවිශ්කගේ අතට දුන්නා.ඒකේ තිබ්බේ ආදිත්‍ය එදා අසේලි එක්ක ගත්ත ජායාරූප ටික.

"මේ මොකක්ද යකෝ මේ" අවිශ්ක ඇහුවේ පුදුමෙන්.

"පේන්නේ කොහොමද" ආදිත්‍ය ඇහුවේ කට කොණකින් හිනා වෙන ගමන්.

"කවද්ද මෙහෙම දෙයක් වුනේ? එතකොට උඹ සිරාවටම අසේලි එක්ක යාලුද? ඒකද එදා ෆොටෝ ගත්තේ " අවිශ්ක එක දිගට අහගෙන ගියා.

"පිස්සුද බං.මං එදා නිකමට සෙල්ෆි ගත්තේ.අපි දෙන්නට කරන්න දෙයක් තිබ්බෙත් නෑනේ උඹලා එනකම්.ඒකයි.පස්සේ මට හිතුනා මේවා දේදුණුට පෙන්නුවා නම් වැඩේ ගොඩ කියලා."

"අසේලි උඹේ ගර්ල් ෆ්‍රෙන්ඩ් කියලද දේදුණුට පෙන්නන්නේ "

"ඔව්..ඒ වගේ පේනවා නේද?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ අවිශ්කගේ අතින් දුරකථනය ගන්න ගමන්.

" පිස්සුද උඹට.දැන් ඕක අසේලි දැනගත්තොත් එහෙම.දේදුණු දැනගත්තොත්"

"අසේලි දැනගන්නේ උඹ අසේලිට කිව්වොත් නේ.උඹ කියන්නේ නෑනේ.දේදුණු ඉන්නේ මෙහේ.අසේලි එහේ.කීයටවත් මේක එහෙම අහු වෙන්නේ නෑ.ෆොටෝ එක පෙන්නුවා.මේ මගේ ගර්ල් ෆ්‍රෙන්ඩ් කිව්වා.එච්චරයි " ආදිත්‍ය පැහැදිලි කරා.

"ඔව් ඉතින් අසේලි කලුතර, දේදුණු කොළඹ.එහෙම හිතලා බැලුවම අහුවෙන්න ඉඩක් නෑ තමයි" අවිශ්කත් කිව්වේ ඔලුව වනන ගමන්.

******************************************
ඔන්න ආදිත්‍ය හිතුවට අසේලි කලුතරනේ කියලා අසේලිත් කොළඹ එන්න හදන්නේ.මොකක් වෙයි කියලද හිතන්නේ.


හෙට බලමු

ආදරෙන් ඉන්න ❤️

Tuesday, December 4, 2018

මන්දාරම් අහස යට - හත්වන කොටස




පඩිපෙළ බැහැගෙන කළු ගග ලගටම ගියපු අවිශ්ක එතන නැවතුනා.කලු ගග දිහා බලාගෙන අවිශ්ක කල්පනා කරේ මේක විහාරාට කියන්නේ කොහොමද කියලා.

"දැන් ඕක කිව්වම ටැප් එක අරගනිවී.මාත් මේ මොන කරුමෙකට කර ගැහුවද මන්දා"අවිශ්ක තමන්ටම කියාගත්තා.

විහාරාගේ ලස්සනයි අහිංසක කමයි නිසා විහාරාගේ පස්සෙන් කොල්ලෝ එන එකේ අඩුවක් තිබ්බේ නෑ.අවිශ්කත් විහාරාට කිට්ටු වුනේ ඒකමයි.සෑහෙන කල් පස්සෙන් ගිහින් කට්ට කාලා තමයි අවිශ්ක විහාරා එක්ක යාලු වුනේ.සම්බන්දේ පටන් අරන් මුල් කාලේ දෙන්නා හිටියේ හරිම සතුටෙන්.ඒත් කාලයත් එක්ක විහාරාගේ ආදරේ වැඩි වෙද්දි අවිශ්ක විහාරාගෙන් ඈතට වුනේ ඒ ආදරේ නිසාමයි
.
නිදහස් ජීවිතේකට ආස කරපු අවිශ්කට මේ විහාරා එයා ගැන හොයන එක ඇල්ලුවේ නෑ.අනික විහාරා කවදාවත් අමුතු ෆැශන් කරපු කෙනෙක් නෙවෙයි.පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාලයක ඉගෙන ගත්ත අවිශ්කට විහාරා මේ ඉන්න අහිංසක පෙනුම හරි ගියේ නෑ.

අලුත් අලුත් ඇදුම් අදින්න කිව්වත් ඒවට විහාරා කැමති වුනේ නෑ.විශ්ව විද්‍යාලේ ඉන්න ෆැශන් කරන ලස්සන ගෑනු ලමයි හැමදාම දකින් අවිශ්කට විහාරාගේ අඩුපාඩු පෙන්න ගත්තේ විශ්ව විද්‍යාලේ ගිය මුල් කාලේ ඉදන්මයි.ඒත් සම්බන්දේ නවත්තපු එක ගැන අවිශ්ක විහාරාට කියන්න බය වුනේ විහාරාගේ හැටි දන්න නිසා.විහාරාව අඩවන්න කවදත් අවිශ්ක ආස වුනේ නෑ

ටිකකින් කවුරුහරි තමන් ලගට එනවා තේරුණු අවිශ්ක ඒ පැත්තට හැරුනා.අවිශ්ක ලගට ඇවිදගෙන ආපු විහාරා අවිශ්ක ලගින් හිටගත්තා.

ටික වෙලාවක් දෙන්නම බලන් හිටියේ කළු ගග දිහා.ඒ බලන් ඉන්න වෙලාවේ විහාරාට මතක් වුනේ මේ කළු ගග ලගටම වෙලා අවිශ්ක එක්ක කතා කරපු හැටි.ඒත් ඒ මුළු වෙලාවෙම අවිශ්ක හිතුවේ මේක ඉක්මනට කතා කරලා මෙතනින් යන්නේ කොහොමද කියලා.

"නංගි...අපි මේක නවත්තමු.අපි ගැලපෙන්නේ නෑ" අවිශ්ක කළු ගග දිහා බලාගෙනම කියද්දි විහාරාට හීල්ලුනා.

පහුගිය කාලේ අවිශ්කගේ හැසිරීමේ විදියට මේ විදියේ කතාවක් විහාරා බලාපොරොත්තු වුනත් ඒක මෙහෙම එක පාරට කියාවි කියලා විහාරා හිතුවේ නෑ.

"ඇයි අවී එහෙම කියන්නේ"  විහාරා ඇහුවේ වෙව්ලන කටහඩකින්.

"තේරෙන්නේ නැද්ද ඔයාට.අපි හරි වෙනස්.ඔයා හිතන විදිය මට ගැලපෙන්නේ නෑ" අවිශ්ක කිව්වේ කිසිම ගානක් නැතුව.

"ඉතින් මං ඔයා හිතන විදියට හිතන්නම්.ඔයා මට කියන්නකෝ ඔයා කැමති විදිය" විහාරා කිව්වේ අවිශ්කගේ අතින් අල්ලන ගමන්.විහාරාගේ අත ගසලා දාපු අවිශ්ක ඒ පාර විහාරා දිහාවට හැරුනේ තරහෙන්.

"කී සැරයක් කිව්වද ආ...කී සැරයක් කිව්වද මං.හරියකට ඇදුමක් අදින්න දන්නේ නෑ.කොහේ හරි යමු කිව්වම බෑ කියනවා.ඒ මදිවට කෝල් කරන තරම් මට.යාලුවෙක් එක්ක ගමනක් යන්න නෑ කෝල් කරනවා.මහ රෑට නිදාගන්න නෑ.තමුසෙට මගෙන් තොර ලෝකයක් නැති වුනාට මට තව දේවල් තියෙනවා කරන්න" හිතේ පීඩනේටත් එක්කම අවිශ්ක හිතේ තිබ්බ ඔක්කොම කියාගෙන ගියේ විහාරා බය වෙලා බලන් ඉද්දි.
කියන්න ඕනේ ඔක්කොම කියපු අවිශ්ක ආයෙත් කළු ගග පැත්තට හැරිලා හොද හුස්මක් හෙලුවා.

අවිශ්ක කියපු දේවල් ඔක්කොම අහන් හිටපු විහාරා වචනයක් වත් කතා කරේ නෑ.විහාරාගෙන් සද්දයක් නැති තැන අවිශ්ක හොරෙන් වගේ විහාරා දිහා බැලුවේ මොකද වෙන්නේ කියලා දැනගන්න.විහාරා දිහා බලපු අවිශ්ක දැක්කේ සද්දයක්වත් නැතුව කළු ගග දිහා බලන් ඉන්න විහාරාව.ඒත් එක්කම විහාරා අවිශ්ක දිහා හැරිලා බැලුවා.
විහාරා බලනවත් එක්කම අවිශ්ක අනිත් පැත්ත බලාගත්තා.

"ඔයා කියන්නේ මේක නවත්තමු කියලද" විහාරා ඇහුවේ හරි හෙමින්.

"ඔව්"

"මං දිහා කෙලින් බලලා කියන්න අවී" විහාරා එහෙම කියද්දි ආදිත්‍ය කෙලින්ම විහාරාගේ පැත්තට හැරුනා.

"ඔව් මට මේක නවත්තන්න ඕනේ" අවිශ්ක කිව්වේ බැරෑරුම් විදියට.අවිශ්ක එහෙම කියද්දි විහාරා හොද හුස්මක් ගත්තා.

"හරි අපි නවත්තමු" විහාරා එහෙම කියද්දි අවිශ්ක විහාරා දිහා බැලුවේ පුදුමෙන්.විහාරා මෙච්චර ඉක්මනට මේකට කැමති වෙයි කියලා අවිශ්ක හිතුවේ නෑ.

අවිශ්ක පුදුමෙන් බලන් ඉද්දි විහාරා හැරුනේ ආපහු යන්න.

"ගෙදරද යන්නේ? මං ගිහින් දාන්නම්" අවිශ්ක කිව්වේ පසුතැවිල්ලකුත් එක්කමයි.මොනවා වුනත් විහාරාගේ මේ සන්සුන් විලාසය අවිශ්කගේ හිතට ඇති කරේ අපහසුවක්.

"එපා" විහාරා කිව්වේ පඩිපෙළ නගින ගමන්.

කියන්න වෙන දෙයක් නැති තැන අවිශ්කත් අසේලිගේ පිටිපස්සෙන්ම බෝධියෙන් පිට වුනා.බෝධියෙන් එළියට ආපු මේ දෙන්නා බැලුවේ අසේලියි ආදිත්‍යයි ඉන්නවද කියලා.
අසේලි පේන්න නැති නිසා විහාරා අසේලිට දුරකථන ඇමතුමක් දුන්නත් ඒකට අසේලි උත්තර දුන්නේ නෑ.ඒ අතරේ තමයි අවිශ්ක දැක්කේ පාලම උඩට වෙලා ඉන්න ආදිත්‍යයි අසේලියි.

"අන්න ඉන්නවා" අවිශ්ක විහාරාට අතින් පෙන්නුවා. පාලම දිහා යන්තමට බලපු විහාරා ඒ පැත්තට යන්න ගියේ අවිශ්කව තවත් පුදුමෙට පත් කරලා.
කොච්චර තරහ වුනත් කලින් කවදාවත් විහාරා මේ විදියට හැසිරෙනවා අවිශ්ක දැකලා තිබ්බේ නෑ.

විහාරාගේ පිටිපස්සෙන් ආදිත්‍යලගේ ලගටම ගියපු අවිශ්ක දැක්කේ පාලමට හේත්තු වෙලා හිටපු අසේලිගේ ජායාරූපයක් ගන්න හදන ආදිත්‍යව.ආදිත්‍ය ලගට ගියපු අවිශ්ක ආදිත්‍යට කතා කරා.

"මොකක්ද මෙතන වෙන්නේ" අවිශ්කගේ කටහඩ ඇහුන ගමන් ආදිත්‍ය පිටිපස්ස බැලුවේ බය වෙලා වගේ.

"අහ් නෑ මුකුත් නෑ"එහෙම කියපු ආදිත්‍ය දුරකථනය සාක්කුවට දාගන්න ගමන් බැලුවේ එතන හිටගෙන හිටපු විහාරා දිහා.

විහාරාගේ මූණේ කිසිම හැගීමක් ලියවිලා නැති තැන ආදිත්‍ය බැලුවේ අවිශ්කගේ මූණ දිහා.අවිශ්කත් ආදිත්‍ය බලද්දිම අහක බලාගත්තා.

ඒ වෙද්දිත් එතනට ඇවිත් හිටපු අසේලිත් විහාරාගේ අතින් අල්ලගෙන ආදිත්‍ය දිහා බැලුවේ මේ තත්වේ තේරුම් ගන්න බැරුව.අසේලි දිහා බලපු ආදිත්‍යත් එයාගේ උරහිස් ඇකුලුවේ එයාටත් තේරෙන්නේ නෑ කියන්න.

"අපි යමුද" අසේලි විහාරාගෙන් අහද්දි විහාරා ඔලුව වැනුවා.

"අපි යන්නම් එහෙනම්" අසේලි කිව්වේ එතන හිටගෙන හිටපු අවිශ්කට රවන ගමන්.මෝනවා වුනත් වෙච්ච දේ හොද දෙයක් නෙවෙයි කියලා අසේලිගේ හිතට දැනුනේ විහාරාව දැකපු වෙලාවෙමයි.

"අහ් හා හා" ආදිත්‍ය අසේලිට කිව්වේ විහාරා දිහා බලාගෙනමයි.

අසේලියි විහාරායි යන දිහා ටිකක් බලන් ඉදපු ආදිත්‍ය අවිශ්ක දිහාට හැරුනා.අවිශ්ක හිටියේ පාලමේ කණුවකට බර වෙලා කළු ගග දිහා බලාගෙන.

"මොකද වුනේ"

"මං කිව්වා" අවිශ්ක උත්තර දුන්නේ ගග දිහා බලාගෙනමයි

"මොනවද?"

"කියන්න තිබ්බ ඔක්කොම කිව්වා"

"නවත්තනවා කියලත් කිව්වද?"

"ඔව්"

"ඒපාර මොකද වුනේ? ඇඩුවද?" ආදිත්‍ය එහෙම ඇහුවේ විහාරාගේ ඇඩිල්ල ආදිත්‍යත් දැකලා තිබ්බ නිසා.

"නෑ"

"නෑ?? නෑ කියන්නේ ඇඩුවේ නැද්ද? එහෙනම් මොකද වුනේ" ආදිත්‍ය ඇහුවේ පුදුමෙන්

"අනේ මං දන්නේ නෑ බං.මටත් හිතාගන්න බෑ.මං කියපු ඔක්කොම අහන් හිටියා.නවත්තන්නද ඇහුවා ඕනේ.මං ඔව් කිව්වා.ඒපාර හා නවත්තමු කියලා මෙන්න එයා එන්න ආවා" අවිශ්ක කිව්වේ කටත් ඇරන් බලන් ඉන්න ආදිත්‍යට

"පුදුමයිනේ"

"ඒක තමා..මටත් හිතාගන්න බෑ"

"සමහරවිට හිත හදාගන්න ඇති.උබ කෙලින්ම කිව්වනේ" ආදිත්‍ය කියද්දි අවිශ්ක ඔලුව වැනුවා.

"විහාරා එහෙම හිත හදාගත්තා කියලා හිතන්නත් අමාරුයි බං"

"කොහොම හරි කෙල්ලට දැන් ගානක් නෑ වගේනේ.අර යස අගේට ගියේ.ඇඩුවෙත් නෑ.උබේ ප්‍රශ්නෙත් ඉවරයිනේ.තව මොනවද හිතන්නේ" ආදිත්‍ය කිව්වේ අවිශ්ක තාමත් කල්පනා කරන නිසා.

"අනේ මංදා මචන්.මොකක්දො අවුලක් තියේ"

"හරි හරි තියෙන අවුලක් ගෙදර ගිහින් බලාගමු.යමන් දැන්.චූටිව පන්තියෙන් ගන්නම් කියලා නේද ආවේ.දැනටම 5යි වෙලාව" ආදිත්‍ය කිව්වේ ඔර්ලෝසුව බලන ගමන්

"හ්ම්ම්ම්..යමු එහෙනම්" එහෙම කියපු අවිශ්ක ආදිත්‍යත් එක්ක පිටත් වුනේ නංගිත් අරගෙන ගෙදර යන්න.

මේ අතරේ අසේලියි විහාරායි බස් එකේ ගෙදර යන්න පිටත් වෙලයි හිටියේ.විහාරාගේ කිසිම සද්දයක් නැති නිසා අසේලිත් බය වෙලයි හිටියේ.කීප සැරයක්ම හිතලා අන්තිමට අසේලි විහාරාට කතා කරන්න තීරණේ කරා.

"මේ විහාරා" අසේලි කතා කරපු නිසා මෙච්චර වෙලා ජනේලෙන් එලිය බලන් හිටපු විහාරා අසේලි දිහා බැලුවා.

"මොකද වුනේ" අසේලි ඇහුවේ හරි පරිස්සමෙන්.

"මුකුත් නෑ" විහාරා කිව්වේ අමාරුවෙන් හිනා වෙන්න හදන ගමන්

"උඹ මට බොරු කියන්න ඕනේ නෑ.මොකද වුනේ කියන්න සුදූ"  අසේලි ඇහුවේ විහාරාගේ අතකින් අල්ලගෙන.විහාරා අසේලිගේ අත හයියෙන් අල්ලගත්තා.බිම බලලා අමාරුවෙන් හිනා වුන විහාරා අසේලිගේ මූණ දිහා බැලුවා.

"අපි ඒ සම්බන්දේ නැවැත්තුවා.ආයේ මගෙන් මුකුත්ම අහන්න එපා අසේලි" විහාරා කිව්වේ එච්චරයි.ඒ ටික කියපු විහාරා ජනේලෙන් එලිය බලාගත්තා.

විහාරා කියපු දේටත් වඩා අසේලි පුදුම වුනේ මේ විහාරාගේ හැසිරීම ගැන.ඒත් විහාරා කියපු විදියටම මේ ගැන ආයෙත් කතා කරන්නේ නෑ කියලා අසේලි හිතාගත්තා.

විහාරාවත් ගෙදරට ඇරලවපු අසේලි ඉක්මනටම ගෙදර ගියේ සදුදට කරගෙන යන්න පන්තියේ වැඩ ගොඩක් තිබ්බ නිසා.ඉරිදා දවසම පංතියේ වැඩ වල හිටපු නිසා ඉරිදා රෑ අසේලි නිදාගද්දිත් ගොඩක් රෑ වුනා.

සදුදා උදේ අසේලි ඇහැරුනේ ලොකු කෑගැහිල්ලකින්.

"ලොකූ...මෙහේ එන්න..."පහළ තට්ටුවෙන් මේ කෑගැහිල්ල ඇහෙන බව තේරුම් ගන්න අසේලිව වැඩි වෙලාවක් ගියේ නෑ.ඒ ලොකූ කියලා කතා කරෙත් අසේලිගේ අයියට නිසා අසේලි ආයෙත් හරිබරි ගැහිලා නිදාගන්න ලෑස්ති වුනා.

එතකොටම තමයි මේධාවි මහ සද්දෙන් දොරත් ඇරගෙන කාමරේට ආවේ.ඒ සද්දෙට අසේලි මේධාවි දිහා බැලුවේ තරහෙන්.

"නිදාගන්න දෙනවකෝ හලෝ මට" අසේලි කිව්වේ දුවගෙන ඇවිත් හති දාන මේධාවිට.

"නිදාගන්න නෙවෙයි අන්න ඔයාගේ වාසනාව ගෙදරටම ඇවිත්.පහළට ගිහින් බලනවා" මේධාවි කියද්දි අසේලි ඇස් දෙකත් ලොකු කරලා බැලුවේ මේ කතාව තේරෙන් නැති නිසා.

****************************************
මොකක්ද ඒ වාසනාව කියලා හෙට බලමු


ඔයාලගේ අදහස් මට කියන්නත් අමතක කරන්න එපා.

ආදරෙන් ඉන්න ❤️

මන්දාරම් අහස යට - දහතුන් වන කොටස

"මං ආදිත්‍ය.අසේලිගේ බෝයි ෆ්‍රෙන්ඩ්.ඔයා කවුද?" ආදිත්‍ය කියද්දි ගගනගේ වගේම අසේලිගෙත් ඇස් ලොකු වුනා. "මං කැම්පස් එකේ...