Thursday, May 3, 2018

මා කැඩි බිදි ගොස් සිටියෙමි.........



මා කැඩි බිදී ගොස් සිටියෙමි.ප්‍රශ්න ගොඩක් මැද අන්ත අසරණව සිටියෙමි.මිනිස්සුන්ගේ කතාවන් අසා හෙම්බත් වී සිටියෙමි.මගේ මුලු අනාගතයම මා ඉදිරියේ බිද වැටී තිබුණි.කුඩා කළ සිට මැවූ සිහින සියල්ල සුනු විසුණු වී තිබුණි.මගේ ජීවිතේ වටිනාම වස්තූන් මට නැති වේ යැයි බියෙන් වෙව්ලමින් සිටියෙමි.

පවුලේ එකම දරුවා වූ මා හුරතල් කිරීමට මගේ දෙමාපියන්ට වෙලාවක් තිබුනේ නැත.පියා දුර බැහැරක තනියම ජීවත් වෙමින් පොඩි නිවාඩුවකටත් නිවසට දුව එමින්   රැකියාව කළ අතර මව කුඩා මමද, නිවසද බලාගෙන රැකියාවද කරමින් ජීවන අරගලය කරගෙන ගියාය.මේ නිසා මම කුඩා කළ සිටම තනියම හැදී වැඩුනු වගකීම් දැරිය දැකි දරුවෙකු විමී.ප්‍රශ්න මට අමුතු ඒවා වුයේ නැත.පවුලේ එකම දරුවා කියා මා මුළු ගැන්වුනු දරුවෙකුද වුයේ නැත.මා පිය දෙපාර්ශවයේම ජාන වල වූ මිත්‍රශීලීත්වය මා තුළද නොඅඩුව වූ නිසා මට මිතුරන් අඩුවක් වූයේද නැත.

නමුත් මෙවර මා කඩා වැටුනි.හිතේ ශක්තියද මිතුරු ආශ්‍රයද දෙමාපිය ආදරයද අදාළම වුයේ නැත.මගේ අනාගතය මට පීඩා දෙන්නට වූවාය.ඇති වූ තිබූ ප්‍රශ්න වලදි මට ගන්නට සිදූ තීරණ සමග මගේ අනාගතය වෙනස් විය.මගේ හීන නැති වී ගියේය.කුඩා කළ සිට මැවූ අනාගත බලපොරොත්තු සුනු විසුණු වී ගියේය.දින ගනනක් තනියම  හඩා අවසන් ව  ඒත් දරාගැනීමට අපහසුව නිවස මැද හඩා වැටුනු දිනය තවමත් මා මතකයේ ඇත.ඒ දෙස බලා සිටි අම්මාද අඩන්නට ගත් ආකාරය තවමත් මැවී පෙනේ.මාගේ මේ තත්වය ගැන කලබල වූ තාත්තා මගේ ඔලුව අත ගා  මට උපදේශන සේවාවකට යාමටද යෝජනා කළේය.ඒ ඔහුගේ ආදරයයි.

ඒ සියල්ල අද වෙනස් වී ඇත.මා අද හඩන්නේ නැත.මා අද සිනාසෙමි.සතුටින් සිටිමී.නමුත් ප්‍රශ්න නම් අවසන්ව නැත.එදාටත් වඩා දරුණුව අද මට ප්‍රශ්න දැනේ.මේ ප්‍රශ්න ඉවර වෙන දවසක් පේන මානයක නැත.අඩනවා නම් දවස් ගනන් සති ගනන් නොව මාස ගනන් අවුරුදු ගනන් හැඩීමට තරම් මට තවමත් ප්‍රශ්න ඇත.සිත් වේදනා ඇත.තවමත් සිත රිදවන කතා වලින් අඩුවක් නැත.නමුත් එයට කමක් නැත.දැන් ඒවා මගේ හිත රිද්දන්නේ නැත .මං අද සිනා සී සතුටින් සිටිමී.

චිත්‍රපට වල මෙන් මෙය එක දවසකින් සිදූ වූවක් නම් නොවේ.මා මෙසේ වෙනස් වෙන්නට ගත් දවසක්ද මගේ මතකයේ නැත.නමුත් මෙය සිදු වූයේ මා දුක් වීම නැවැත් වූ පසු බව නම් මට සක්සුදක් සේ විශ්වාසය.දුක් වී හඩා වැළපී මට ඇති වී තිබුණි.මා යථාර්ථය පිළිගැනීමට තීරණය කළෙමි.මගේ පරණ හීන වළලා දැමුවෙමි.මට තව ජිවිතේ බොහෝ දුරක් යාමට තිබෙන බව තීරණය කළෙමි.ඒ ජිවිතය සතුටින් ගත කිරීමට තීරණය කළෙමි.නැතිවූ බලාපොරොත්තු වෙනුවට අලුත්  අනාගතයක්  මමම හදාගැනීමට තීරණය කළෙමි.මිනිසුන්ගේ කතා හිතට ගැනීම නැවැත්විමි.හිතට දුක් දෙන මිනිසුන්ගෙන් ඇත් විමී.මිනිස්සුන්ට බලාපොරොත්තු දීමත් මිනිස්සුන්ගෙන් බලාපොරොත්තු ගැනීමත් නැවැත්විමී.අනිත් මිනිස්සු ගැන කරදර වෙනවා වෙනුවට මා, මා පිළිබද සිතන්නට පටන් ගතිමි. මගේ ජිවිතය මා විසින්ම වෙනස්  කර ගතිමි.

සරලව කියන්නේ නම්,

මගේ ජීවිත සටහන මා විසින්ම ලිවීමට පටන් ගත්තෙමි.එහි දුක වේදනා හා ගැටලුද තිබෙනු ඇත.නමුත් ඒවා මගේ සතුටට බාධාවක් නොවෙනු ඇත.













2 comments:

මන්දාරම් අහස යට - සිවුවන කොටස

"මොකක් කිව්වා..." අසේලි ආදිත්‍ය දිහා බලන් හිටියේ කටත් ඇරගෙන.ඒ හිටපු විදියට ආදිත්‍යට හිනා ගියා. "මං කිව්වේ එක දවසක...