Thursday, January 17, 2019

මන්දාරම් අහස යට - විසි හත් වන කොටස



තමන් මෙච්චර කල් හොයපු පොඩි කාලේ යාලුවා දේදුණු කියලා කියද්දි ආදිත්‍යට දැනුනේ ලොකු පුදුමයක් වගේම සතුටක්.

"ඒ කොහොමද ඔයා හරියටම එහෙම කියන්නේ" ආදිත්‍ය ඇහුවේ මේ කතාව ස්ථිර කරගන්න අදහසින්

"මං අපේ පොඩි අයියාගෙන් ඇහුවා පොඩි කාලේ මං සෙල්ලම් කරපු ගෙවල් ලග පිරිමි ලමයෙක් හිටියද කියලා.ඔයා කිව්වනේ අපේ ගෙවල් ලග හිටියේ කියලා"

"ඉතින් අයියා මොකද කිව්වේ"

"හිටියා කිව්වා එහෙම බෝයි කෙනෙක් ගෙවල් ලග.අයියාට වඩා අවුරුද්දක් බාලයි කිව්වා.අයියා ඉස්කෝලේ ගිහින් ඉන්නකොට මං සෙල්ලම් කරේ එයා එක්කලු"

"අයියගේ වයස කීයද දැන්"

" අයියට දැන් 25යි"

"අහ්...එතකොට ඒ බෝයිට පස්සේ මොකද වෙලා තියෙන්නේ"

"ඒක අයියා දන්නේ නෑ.කාලයක් සෙල්ලම් කරා මතකලු මාත් එක්ක.ඒ කාලේ අයියා මට කැමති නෑනේ.ඒ නිසා එයාට ගානක් නැතුව ඇති"

"ම්ම්ම්...ඒකත් එහෙමද"

"එහෙම තමයි අයියා කිව්වේ නම්"

"මට බැරි වෙයිද අයියට කතා කරන්න"

"අපෝ මේ පිස්සුද? හිතන්නවත් එපා.මං මේ අහපු ටිකටත් එයාට හෙන ප්‍රශ්නේ මං මොකටද මේවා අහන්නේ කියලා"

"ඔයාලගේ පවුලේ අය මාර ආදරේ වගේ ඔයාට" ආදිත්‍ය කිව්වේ ගෙදරට යන්න පාර පනින ගමන්.

"අම්මෝ...ඒ ගැන කියලා වැඩක් නෑ.කරදරයක් වෙලාවකට.හොයනවා වැඩියිනේ.එපා වෙනවා"

"එහෙම තමයි අයියලා...දැන් අප්පච්චිට කොහොමද?"

"ගෙදර ඉන්නේ.පරිස්සම් වෙන්න කිව්වනේ මාස තුනක් යනකම්"

"ඔව්...කෑම එහෙම බලලා දෙන්න"

"හ්ම්ම්...ඉතින් දැන් ගෙදරට ආවද?"

"ඔව්...දැන් ගේට්ටුව ලග"

"අහ්..එහෙනම් මං තියන්නම්.ගෙදර අම්මලත් ඇතිනේ.අම්මලා බලාවි කාත් එක්කද පුතා මේ කතා කරන්නේ කියලා" දේදුණු හිනා වෙවී කියද්දි ආදිත්‍යට ත් හිනා ගියා.

"එහෙම අවුලක් නම් වෙන්නේ නෑ"

"ඇයි"

"අම්මලා මෙහේ නෑ.ඒකයි"

"නෑ කියන්නේ? මේ....." දේදුණු අමාරුවෙන් අහන්න හදපු දේ තේරුම් ගත්ත ආදිත්‍ය හිනා වුනා.

"නෑ...නෑ...එහෙම එකක් නෙවෙයි.අම්මලා ඉන්නවා.මේ ගෙදර නෙවෙයි.ඇත්තටම අම්මලා මේ දවස් වල නුවර ඉන්නේ.මං කලුතර.ලොකු අප්පච්චි ගේ ගෙදර ඉන්නේ" ආදිත්‍ය කිව්වේ කාමරේට ඇතුල් වෙන ගමන්.

මේසේ ලග වාඩි වෙලා හිටපු අවිශ්ක ඔලුව උස්සලා ආදිත්‍ය දිහා බලද්දි ආදිත්‍ය තොල් වලින් කිව්වේ කතා කරන්නේ දේදුණු කියලා.

"අහ්...එහෙමද? හරි හරි"

"එතකොට ඔයා කොළඹ කොහෙද ඉන්නේ? බෝර්ඩ් වෙලාද?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ ඇදෙන් වාඩි වෙන ගමන්.

"නෑ...අපේ නැන්දා ඉන්නවා මෙහේ.එහේ ඉන්නේ"

"ආ....එහෙනම් ඉතින් ගෙදර වගේමනේ.ප්‍රශ්නයක් නෑනේ"

" ප්‍රශ්නයක් නම් නෑ.ඒත් පාලුයි"

"ඇයි නැන්දලාගේ ගෙදර කවුද ඉන්නේ "

"නැන්දයි මාමයි විතරයි"

" එහෙනම් පාලු ඇති තමයි.නැන්දලට ලමයි නැද්ද"

"ඉන්නවා..ශෙහාන් අයියා පේරාදෙණිය කැම්පස්.නුවනි අක්කා බැදලා රට ගිහින්"

"අහ්...ඒකත් එහෙමද?" ආදිත්‍ය කියද්දිම කාමරේට එබුනේ ගයානි.

"සුදු පුතා කන්න එන්න" ගයානි කිව්වේ ආදිත්‍යට.

" හා හා ලොකු අම්මේ" ආදිත්‍ය කිව්වේ දුරකථනය කනෙන් ටිකක් ඈත් කරන ගමන්.

"හෙලෝ" ආදිත්‍ය ආයෙත් දුරකථනය කනේ තියාගෙන කිව්වේ ගයානි ගියාට පස්සේ.

" ඔයා කන්න එහෙනම්.මං තියන්නම්"  අසේලි කිව්වේ එයාට ඔක්කොම ඇහුනු නිසා.

"ඔයා කාලාද" ආදිත්‍ය ඇහුවේ ඇදේ වාඩි වෙලා මේස් ගලවන ගමන්.

" ඔව්...ඔයා කන්න"

"හරි එහෙනම්.මං තියන්නම්.බායි"

"බායි" දේදුණුගේ ඇමතුම විසන්ධි කරපු  
ආදිත්‍ය ගියේ කෑම කන්න.කාලා ආපු ආදිත්‍ය තුවායත් අරගෙන නාන කාමරේට ගියා.


නාලා ඉවර වෙලා තුවාය ඇදගෙනම කාමරේට ආපු ආදිත්‍ය කෙලින්ම ගියේ කණ්නාඩිය ඉස්සරහට.කණ්නාඩිය ඉස්සරහට වෙලා කොණ්ඩේ පිහිදන ආදිත්‍ය දිහා බලාගෙන අවිශ්ක හිනා වුනා.

"අර කෙල්ලෝ දෙන්නා දැන් උඹව දැක්කා නම් ගිලිවී" අවිශ්ක එහෙම කියනවා ඇහුනු ආදිත්‍ය අවිශ්ක දිහාවට හැරුනා.

"මොන කෙල්ලෝ දෙන්නද?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ කොට කලිසමක් ඇදගන්න ගමන්.

"වෙන කවුද ඉතින්.දේදුණු යි අසේලියි" අවිශ්ක කිව්වේ ආදිත්‍යට ඇහැක් ගහන ගමන්.

"පිස්සු කියවන්න එපා බං"

"ඇයි මොකෝ...බොරුද මං කියන්නේ.මේ සික්ස් පැක් දැක්කම කෙල්ලෝ දෙන්නට පිස්සු හැදෙයි"

"තැන්ක් යූ මචන් වර්ණනාවට.ඒත් ඒ කෙල්ලෝ දෙන්නම ඔහොම හිතන්නේ නෑ" ආදිත්‍ය කිව්වේ තුවාය පුටුවක් උඩට වීසී කරන ගමන්.

"හිතන් නෑ...මගුල තමයි...බලපන් ෆෝන් එක" අවිශ්ක එහෙම කියද්දි ආදිත්‍ය බැලුවේ ඇද උඩ දාලා තියෙන දුරකථනය දිහා.

දුරකථනය තිරයේ පෙන්නුවේ මග ඇරුනු ඇමතුම් 6ක්.ඒ ඇමතුම් 6ම තිබුනේ අසේලිගෙන්.ආදිත්‍ය ඉක්මනටම අසේලිට ඇමතුමක් ගත්තා.

"ඇයි උඹ ආන්සර් නොකරේ.මිස්ඩ් කෝල් 6ක්නේ.කරදරයක්ද දන්නේ නෑ බං" ආදිත්‍ය කිව්වේ දුරකථනය කනේ තියාගන්න ගමන්.

"අපෝ...මේ මං නම් ඕවට නෑ..අසේලිගේ කෝල් කොහොමත් එපා" අවිශ්ක එහෙම කියද්දිම අසේලි ආදිත්‍යගේ ඇමතුමට පිළිතුරු දුන්නා.

"හෙලෝ....කොහෙද ඉන්නේ"

" ගෙදර...කොහෙද ඉන්නේ ඔයා? මොකද වුනේ" ආදිත්‍ය ඇහුවේ කලබලෙන්.

"මං ගෙදර"

"ප්‍රශ්නයක් නෑනේ"

"නෑ" අසෙලි කිව්වේ ටිකක් වෙලා ඉදලා.

"ඇයි කතා කරේ ඉතින්" ආදිත්‍ය ඇහුවේ කුතුහලෙන්.

"නිකන්"

"නිකන් මිස්ඩ් කෝල් 6ක්? වෙන්න බෑ.ඇයි කියන්න.මොකක් හරි වුනාද? "

"මුකුත් වුනේ නෑ....මං මේ...නිකන්...ඔයා ගෙදර ගියාද....බලන්න ගත්තේ" අසේලි හෙමීන් හෙමින් කියද්දි ආදිත්‍යට හිනා ගියා.

"ආ...මේ ඒකටද?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ හිනාව මැද්දෙන්මයි.

"මොකද මෝඩයෝ හිනා වෙන්නේ?" ආදිත්‍යගේ හිනාවට තරහ ගියපු අසේලි ඇහුවේ කේන්තියෙන්

" නෑ නෑ...හිනා වුනේ කවුද? ඒ මගේ හැටි.මං ගෙදර ආවා.කාලා නාලා දැන් කාමරේට ආවේ.ඒකයි කෝල් එක දැක්කේ නැත්තේ" ආදිත්‍ය කිව්වේ දුරකථනයත් කනේ තියාගෙනම බැල්කනියට යන ගමන්.

" හ්ම්ම්...හරි හරි මං ඔච්චර ඒවා ඇහුවේ නෑනේ.මං තියනවා"

"මොකෝ ඔච්චර හදිස්සි.මං හිතුවේ මිස්ඩ් කෝල් 6ක්ම තිබ්බ නිසා සෑහෙන වැදගත් දෙයක් කතා කරන්න ඇති කියලා"

" ඒ....ඉතින්....ආන්සර් කරේ නැති නිසානේ එච්චර ගන්න වුනේ"

"එච්ච්ර කෝල් කරේම මං ආවද බලන්නද?" ආදිත්‍ය අහද්දි අසේලි නිහඩ වුනා.

"ආ....මං ආවද බලන්නද?" ආදිත්‍ය ආයෙත් ඇහුවේ අසේලිගේ නිහඩ බව නිසාමයි.

"ඔව්.." අසේලි ඒක කිව්වේ ඇහෙන නෑහෙන හඩකින්.

" හ්ම්...හ්ම්...හරි හරි...මට ප්‍රශ්නයක් නෑ.ඔයා මේ බොරුවට බය වෙන්නේ.මං හෙන ෆිට් කොල්ලෙක් හරිද? මට ගහන්න ආවොත් මං උඩින් යන්න දෙන්නේ" ආදිත්‍ය කියද්දි අසේලි හිනා වුනා.

"දෙයි දෙයි උඩින් යන්න.කියන එක්කෙනා තමා උඩින් ගිහින් වැටෙන්නේ" අසේලි කියනවත් එක්කම ඇහුනු බීප් සද්දයක් නිසා ආදිත්‍ය දුරකථනය තිරය දිහා බැලුවා.දුරකථන බැටරිය අඩු බව පෙන්නවන පණිවිඩය දැකපු ආදිත්‍ය ගේ මූණ ඇඹුල් වුනා.ආදිත්‍ය ආයෙත් දුරකථනය කනේ තියාගත්තා.

"මේ පොඩ්ඩක් ඔහොම්ම ඉන්න..." එහෙම කියන ගමන් ආදිත්‍ය දිව්වේ කාමරේ මේසේ ලගට.මේසේ බඩු එහෙට මෙහෙට කරත් දුරකථන චාර්ජර් එක හොයාගන්න තිබ්බේ නෑ.තව ටිකකින් දුරකථනය ඔෆ් වෙන බව දන්න නිසාම ආදිත්‍ය චාර්ජර් එක හොයන අදහස අතෑරියා.

"මේ මගේ ෆෝන් එකේ බැට්‍රි ලෝ"  ආදිත්‍ය කිව්වේ රවන ගමන්.

"ආ...එහෙමද? හරි හරි..මාත් නිදාගන්න හදන්නේ"

"හා..එහෙනම් ගුඩ් නයිට්"

"ගුඩ් නයිට්" අසේලි එහෙම කියනවත් එක්කම දුරකථනය විසන්ධි වුනා.

එතකොටම අවිශ්ක කාමරේට ඇතුල් වුනේ පොත් වගේකුත් උස්සගෙන.

"මොනවද හොයන්නේ" අවිශ්ක ඇහුවේ දුරකථනයත් අතේ තියන් මේසේ අවුස්සන ආදිත්‍යගෙන්

"කෝ බං මගේ චාර්ජර් එක"

"ආ...මෙන්න.." අවිශ්ක එයාගේ අතේ තිබ්බ චාර්ජර් එක ආදිත්‍යට දික් කරා.ආදිත්‍ය ඒක ගත්තේ අවිශ්කට රවන ගමන්.

"මොකෝ මේ ඔරවන්නේ"

"මොන මගුලක ගියාද ඒක අරගෙන" ආදිත්‍ය  කිව්වේ දුරකථනය චාර්ජ් වෙන්න ගහන ගමන්.

"මං කොහේ ගෙනියන්නද ඕක.උඹ උදේ සාලේ දාලා තිබිලා.මං දැන් ගෙනාවේ එතනින්" අවිශ්කගේ කතාවට උත්තරයක් නොදීපු ආදිත්‍ය ඇදෙන් ඇලවුනේ නිදාගන්න හිතාගෙන.
දවස් දෙකක නිවාඩුවේ ආදිත්‍ය සෑහෙන කාර්‍යබහුල වුනේ ඕස්ට්‍රේලියානු විශ්ව විද්‍යාලයෙන් වසරක නිවාඩු ගන්න ලිපි ලියන්න වුනු නිසා.වසරක නිවාඩුවක් ලැබුනත් පෙර වසරට අයත් නිබන්ධනය අවසන් කර යැවීම අනිවාර්‍ය වුනු නිසා ආදිත්‍යගේ මුලු සති අන්තයම ගත වුනේ ඒ වැඩේට.

සදුදා පාන්දරම ආදිත්‍ය කළුතර දුම්රිය ස්ථානයට ගියේ පුරුදු විදියට රැකියාවට යන්න හිතාගෙන.ටිකට් අරගෙන දුම්රිය වේදිකාවට ගියපු ආදිත්‍ය දැක්කේ තවත් පිරිමි ලමයෙක් එක්ක කතා කර කර ඉන්න අසේලිව.

'කවුද ඒ?' ආදිත්‍ය ඇහුවේ තමන්ගේ හිතෙන්

' හැන්ඩ්සම් කොල්ලෙක්.කැම්පස් එකේද දන්නේ නෑ.....අර හිනා වෙනවත් එක්ක....ඔච්චර මොනවද හිනා වෙන්න තියෙන්නේ.අන්න ඒ කොල්ලා මෙයාගේ ඔලුවත් අතගානවා.ඔලුවේ මොකක්ද අත ගාන්න තියෙන්නේ' ආදිත්‍ය එතනම ඉදන් ඒ දිහා බලන් හිටියේ නොඉවසිල්ලෙන්.

'ආදි....අහක බලාගනින්.උඹට වැඩක් නෑ ඒ කෙල්ලගේ ඒවා.දැක්කේ නෑ වගේ ඉදපන්.' ආදිත්‍ය තමන්ගෙම හිතට තරවටු කරගන්න ගමන් අනිත් පැත්ත බලාගත්තා.

"හලෝ ආදිත්‍ය අයියා..." එක පාරටම පිටිපස්සෙන් ඇහුනු කටහඩක් නිසා ආදිත්‍ය හැරිලා බැලුවා.

" සෙනේශ් මල්ලි...මෙහේ කොහෙද?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ ලොකු බෑග් එකකුත් පිටේ එල්ලගෙන එයා ලගට ආපු පිරිමි ලමයාගෙන්.

"කැම්පස් යනවා අයියේ.."

"මාත් මේ ජොබ් එකට යන්න.මල්ලි කොළඹ කැම්පස් නේද?.එදා අයියා එක්ක කතා කරාට ඔයා එක්ක හරියට කතා කරන්න වුනේ නෑනේ" ආදිත්‍ය මතක් කරේ අවිශ්කගේ යාලුවෙක් ගැන.සෙනේශ් අවිශ්කගේ යාලුවාගේ මල්ලි.කැම්පස් එක කොළඹ කිව්වට වෙන විස්තරයක් ආදිත්‍ය දැනන් හිටියේ නෑ.

"ඔව්  කොළඹ තමයි.යන්කෝ අරහෙට.අපේ සෙට් එක එතන ඉන්නේ.අයියා දන්නවනේ මිගාර අයියව.එයාගේ මල්ලි දෙනුවන් ඉන්නෙත් අපේ බැච් ේ.අර ඉන්නේ අතන." සෙනේශ් පෙන්නුවේ අසේලි එක්ක කතා කර කර ඉන්න පිරිමි ලමයාව.

"යමු අයියේ" එහෙම කියපු සෙනේශ් ඉස්සර වෙද්දි ආදිත්‍යත් සෙනේශ් පස්සෙන්ම එතනට ගියා.

ආදිත්‍ය එතනට ගියේ අසේලිගේ මූණ දිහා බලාගෙනමයි.ආදිත්‍යව දැකපු අසේලිගේ මූණ වෙනස් වෙන හැටි ආදිත්‍යට හොදට පෙනුනා.මුලින්ම පුදුමයක් පෙනුනු ඒ මූණේ ඊට පස්සේ ඇදුනේ ලොකු හිනාවක්.

"අයියේ මේ දෙනුවන්..මචන් මේ අවිශ්ක අයියගේ කසින් කෙනෙක්.ආදිත්‍ය අයියා" සෙනේශ් දෙනුවන්ව ආදිත්‍යට අදුන්වලා දුන්නා.

"හලෝ මල්ලි.අයියා නම් මං අදුරනවා හොදට" ආදිත්‍ය ත් හිනා වෙලා කිව්වේ දෙනුවන් ට අත දෙන ගමන්.

" අවිශ්ක අයියවත් මං දන්නවා.මං දන්නේ නෑනේ කසින් කෙනෙක් ඉන්නවා කියලා" දෙනුවන් කතා කරපු විදියෙන්ම දෙනුවන් ගැන ආදිත්‍යට ඇති වුනේ පැහැදීමක්.

"කසින් කිව්වට ඒ මගේ ලොකු අප්පච්චිගේ පුතා.මගේ අයියා"

"ආ...හරි හරි" දෙනුවන් එහෙම කිව්වේ අසේලි දිහා බලන ගමන්.

ආදිත්‍ය දිගටම දෙනුවන් එක්කම කතා කරේ අසේලිව නොසලකා හැරලා.ඒක නිසාම අසේලි ආදිත්‍ය දිහා බලන් හිටියේ නොඉවසිල්ලෙන්.

"අසේලි ඇයි?" අසේලිගේ අමුත්ත තේරුනු දෙනුවන් ඇහුවේ අසේලිගේ උරහිසින් අල්ලලා.

"ආ....නෑ මුකුත් නෑ" එහෙම කියපු අසේලි බිම බලාගත්තා.

"සනීප නැද්ද?" ආදිත්‍ය එහෙම කියන ගමන් අසේලිගේ නළලට අත තිබ්බේ දෙනුවන්,සෙනේශ් වගේම අසේලිවත් පුදුම කරවලා.

"නෑ නෑ" අසේලි කලබලෙන් කිව්වා.

" එහෙනම් මොකද මේ රතු වෙලා" ආදිත්‍ය ඒ සැරේ අසේලි දිහා බලාගෙනම ඇහුවේ දෙනුවන්, සෙනෙශ් දෙන්නම පුදුමෙන් බලන් ඉද්දි.

" මං...නෑ...ඒ ඔයාට පේන හැටි" අසේලි ඒ සැරේ කිව්වේ දෙනුවන් දිහාත් බලන ගමන්.දේනුවන්ගේ හිතේ තමන් ගැන අදහසක් තියෙන බව අසේලිට රහසක් නෙවෙයි.

" අයියා අසේලිව අදුරනවද?" සෙනේශ් ඇහුවේ පුදුමෙන්.

" අදුරනවද කියන්නේ මල්ලි...මේ මගේ ගර්ල් ෆ්‍රෙන්ඩ්" ආදිත්‍ය කියද්දි අසේලි ආදිත්‍ය දිහා බැලුවේ ඇස් දෙකත් ලොකු කරගෙන.

"ඇයි මෙයා කිව්වේ කොල්ලෙක් නෑ කියලද? " ආදිත්‍ය හිනා වෙලා ඇහුවේ කාගෙන්වත් උත්තරයක් නොතිබ්බ නිසා.

"නෑ නෑ අයියේ...අපි හිතුවේ නෑ අසේලිට එහෙම දෙයක් ඇති කියලා" සෙනේශ් කිව්වේ හිනා වෙවී.

" මෙයා එහෙනම් කැම්පස් එකෙන් සෙට් කරගන්නද කොහෙද ඉදලා තියෙන්නේ.ඔන්න මල්ලි ඒවට ඉඩ දෙන්න එපා.හැමොටම කියන්න අයිතිකාරයෙක් ඉන්නවා කියලා" ආදිත්‍ය හිනා වෙවී කියද්දි අසේලි ආදිත්‍යගේ අත කෙනිත්තුවේ රවන ගමන්.

"ආ...මේ අයියේ අපි නුවර ට්‍රිප් එකක් යන්න ඉන්නේ.දවස් තුනක්.අපේ ෆිට් සෙට් එකක්.මං අවිශ්ක අයියටත් කිව්වා.අපේ බැජ් එකේ කෙල්ලොත් එනවා.අසේලිත් එනවා කිව්වා.අයියත් එනවානේ නේද?" සෙනේශ් අහද්දි ආදිත්‍ය බැලුවේ අසේලිගේ මූණ දිහා.

"හරි මල්ලි මං එනවා" ආදිත්‍ය කිව්වේ ටිකක් කල්පනා කරලා.

****************************************
නුවර ට්‍රිප් එකට ලෑස්ති වෙන්න ලමායි...

සුබ රාත්‍රියක්...

ආදරෙන් ඉන්න ❤️

Tuesday, January 15, 2019

මන්දාරම් අහස යට - විසි හය වන කොටස


කලින් කොටස හරියටම ඉවර වුනේ නෑනේ නේද? මේ එතන ඉදන්....
****************************************
එතනට ආපු කොන්දොස්තර නිසා ආදිත්‍ය පර්ස් එක එලියට ගත්තේ අසේලිගේ ප්‍රශ්නෙට උත්තර නොදීමයි.ආදිත්‍ය පර්ස් එක ගන්න අතරේ අසේලි එයාගේ දුරකථනය ආදිත්‍යගේ අතින් ගත්තා.

"කලුතර දෙකක්" ආදිත්‍ය සල්ලි දික් කරේ එහෙම කියන ගමන්මයි.

"නෑ නෑ මං ගන්නම් මට" අසේලි කලබලෙන් කිව්වේ එයාගේ පර්ස් එක බෑග් එකෙන් ගන්න ගමන්.

"පණ්ඩිත නැතුව ඉන්නවා" ආදිත්‍ය කිව්වේ අසේලි දිහා බලන්නෙවත් නැතුව.

කොන්දොස්තර ටිකට් එක දීලා එතනින් යනවත් එක්කම අසේලි 100 කොලයක් ආදිත්‍යට දික් කරා.ඒත් ආදිත්‍ය හිටියේ ඒක දැක්කේ නෑ වගේ.

"මේ ගන්න සල්ලි..." අසේලි කිව්වේ ආදිත්‍යගේ උඩ සාක්කුවට සල්ලි දාන්න හදන ගමන්.සාක්කුව අතින් වහන ගමන්ම ආදිත්‍ය අසේලිට රැව්වා.

"මේ මං ජොබ් එකක් කරනවා.ඔයාට ටිකට් එකක් ගත්තා කියලා මං බංකොලොත් වෙන්නේ නෑ" ආදිත්‍ය කියද්දි අසේලි සල්ලි එයාගේ පර්ස් එකට දාගත්තා.

"ඊලග දවසේ මං ගන්නම්" අසේලි කිව්වේ පර්ස් එක බෑග් එකට දාගන්න ගමන්මයි.

"ආ....ඔයා එතකොට ඊලග දවසෙත් මාත් එක්කද එන්නේ?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ අසේලිගේ මූණට එබෙන ගමන්.

" නෑ නෑ මං එහෙම නෙවෙයි කිව්වේ" අසේලි කිව්වේ මුණත් රතු කරගෙන.

"එහෙනම් කොහොමද කිව්වේ"

"කොහොමවත් නෙවෙයි" ඒ සැරේ නම් අසේලි අහක බලාගත්තේ තරහෙන් වගේ.

" අනේ මන්දා මේ කෙල්ල නම්" ආදිත්‍ය තමන්ටම මුමුණ ගත්තා.ටික වෙලාවක් යනකම් දෙන්නම කතාවක් කරේ නෑ.බස් එකේ ශීට් එකට ඔලුව තියාගත්ත ආදිත්‍ය ඇස් දෙක පියාගත්තා.සතියක්ම එක දිගට වැඩ කරපු නිසා ආදිත්‍ය මහන්සි වෙලා හිටියේ.

මෙහෙම ඇස් පියාගෙන ඉන්න ආදිත්‍යට ඇහුනේ අසේලිගේ කටහඩ.කතා කරන විදියෙන්ම මේ කතා කරන්නේ දුරකථනයෙන් කියලා ආදිත්‍යට තේරුනා.

"ඔව් අයියේ"

"..........................."

"නෑ නෑ ප්‍රශ්නයක් නෑ"

"............................"

"ඔව් තනියම"

"......................."

"හා...හා..."

"......................................."

"හරි හරි බුදුසරණයි" අසේලි දුරකථනය විසන්ධි කරේ එහෙම කියන ගමන්.දුරකථනය විසන්ධි කරපු අසේලි බැලුවේ ආදිත්‍ය දිහා.ඒ බලන් ඉද්දි අසේලිට මතක් වුනේ තාත්තා කලින් දවසක කාටදෝ දුරකථනයෙන් කියපු කතාව.

"ආදි...ආදිත්‍ය ද කොහෙද නම.ඒ කොල්ලටත් යස වැඩක් කරන්න ඕනේ" තාත්තාගේ ඒ කටහඩ අසේලිට තාමත් ඇහෙනවා වගේ.

"මං එච්චරටම හැන්ඩ්සම් ද?" අසේලි ආයෙත් පියවි සිහියට ආවේ ආදිත්‍යගේ කටහඩින්

"ආ...."

"නෑ මෙච්චර වෙලා එක දිගට මගේ මූණ බලන් හිටියේ මං එච්චරටම හැන්ඩ්සම් ද" ආදිත්‍ය ඇහුවේ අසේලි දිහා ඔලුව හරවලා බලන ගමන්.

"කවුද බැලුවේ" අසේලි එහෙම කියාගෙනම අහක බලාගත්තේ ලැජ්ජාවෙන්.

'මෙයා ලග ඉන්නකොටමයි මට මේ වගේ ඒවා වෙන්නේ..අයියෝ මොන ලැජ්ජාවක්ද' අසේලි කල්පනා කරේ මූණත් රතු කරගෙන.

"මේ...." ආදිත්‍ය කතා කරේ අසේලි දිහා හොදට බලන ගමන්.

"ඇයි"

"මොකක්ද අවුල"

" මුකුත් නෑ"

"මුකුත් නැත්තම් ඇයි මට හරියකට මූණ දීලා කතා නොකරන්නේ"

" මොනා කතා කරන්නද"

" ආ.....දැන් ඒකත් එහෙමද? හරි හරි" එහෙම කියපු ආදිත්‍ය අහක බලාගත්තා.

"සොරි.මං හිතලා ආවා නෙවෙයි එතනට" අසේලි කියනවා ඇහුනු ආදිත්‍ය ආයෙත් අසේලි දිහා බැලුවා.ඒත් අසේලි හිටියේ ජනේලෙන් එලිය බලාගෙන.

"මොකක්ද?" ආදිත්‍ය ඇහුවත් අසේලි ඒකට උත්තර දුන්නේ නෑ.

"අසේලි...මොකටද ඔයා සොරි කිව්වේ" ආදිත්‍ය ඒසැරේ ඇහුවේ අසේලිට තවත් කිට්ටු වෙලා.

"ඔයාලට ඩිස්ටර්බ් කරාට" අසේලි කිව්වේ ඇහෙන නෑහෙන හඩකින්.

"කාටද? කොයි වෙලාවෙද?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ පුදුමෙන්.

"අද හවස"

" අද හවස...අද හවස කවුද?....ආ...මේ....ඒකද?" අසේලි කියපු දේ තේරුනු ආදිත්‍යට ඉබේටම හිනාවක් ගියා.

"මොන ඩිස්ටර්බ් ද? පිස්සුද ඔයාට" ආදිත්‍ය කිව්වේ ඒ හිනාවෙන්මයි.

"ඔව් ඔව් මට පිස්සු.මොකටද එහෙනම් මාත් එක්ක ආවේ.ඉන්න තිබ්බනේ කතා කර කර ඒ ලස්සන ගෑනු ලමයා එක්ක" අසේලි කියවගෙන ගියේ තරහෙන්.අසේලිගේ ඒ කතාවට ආදිත්‍ය හොද හුස්මක් ගත්තා

"ඇහුනේ නැද්ද මං එයාට කිව්වා ඔයා මගේ ගර්ල් ෆ්‍රෙන්ඩ් කියලා.ගර්ල් ෆ්‍රෙන්ඩ් එක්ක ගෙදර එන්නේ නැතුව මං එයා එක්ක එතන නවතින්නද" ආදිත්‍ය කියද්දි අසේලි රැව්වා.

"දැක්කනේ දැක්කනේ...එහෙනම් මේ කෙල්ලටද මාව ගර්ල් ෆ්‍රෙන්ඩ් කියලා පෙන්නන්න හැදුවේ? අපරාදේ නේද මං ආවේ නැත්තම් නවතින්නත් තිබ්බනේ."

"පිස්සුද හැටිද ? මේ කෙල්ලොන්ගේ හැටියක්ද කොහෙද බොරුවට එල්ලිගෙන් රණ්ඩු වෙන එක.මං ඒ වෙලාවේ කොහොමත් එතනින් එන්න හැදුවේ.ඔයා ආපු නිසයි අදුන්වලා දුන්නේ" ආදිත්‍ය කිව්වේ නොඉවසිල්ලෙන්.මේ විකාර කතාව මේ වෙද්දි ආදිත්‍යට ඇති වෙලා තිබ්බේ.

"හරි හරි...ඔයා කියන දෙයක් තමයි ඉතින්.ආයේ එහෙම වෙන්නේ නෑ.එච්චරයි" අසේලි අහක බලාගත්තේ එහෙම කියන ගමන්.

" පිස්සු කියවන්න එපා.මං මේ හිතුවා අර එදා කෝල් කරලා කියන්න හදපු කතාව කියන්න හදන්නේ කියලා.දැන් බැලුවම වෙන මගුලක් කියවන්නේ" ආදිත්‍ය එහෙම කියද්දි තමයි අසේලිට මතක් වුනේ ආදිත්‍යට කියන්න හිටපු කාරණේ.


"ආ....ඒකත් කියන්න ඕනේ.කොහෙද ඔයානේ මේ කෙල්ලොත් එක්ක හුරතල් වෙන්න ගියේ"

"මේ මට කෙල්ලෝ එක්ක හුරතල් වෙන්න ආසාවක් නෑ.ඕනේ නම් බැරිකමකුත් නෑ.යකෝ හොදින් කතා කරන්න බෑනේ මේ කෙල්ලෝ එක්ක" ආදිත්‍ය තරහෙන් කියද්දි අසේලිට තේරුනා මේ සැරේ නම් ආදිත්‍යට ඇත්තටම තරහ ගිහින් කියලා.

බෑග් එකෙන් පත්තරයක් අතට ගත්ත අසේලි ඒක හෙමීට ආදිත්‍ය දිහාවට දික් කරා.

"මේ මොකක්ද?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ පත්තරේ අතට වත් ගන්නේ නැතුව.

"අරන් බලන්න" අසේලි කියපු නිසා ආදිත්‍ය පත්තරේ අතට ගත්තා.

" කළුතර ප්‍රසිද්ද බේකරි ව්‍යාපාරිකයාගේ දියණිය ගණිකා මඩමකදී හසුවෙයි" ආදිත්‍ය පත්තරේ සිරස්තලය කියෙව්වා.

"මේ මොකක්ද? කවදා පත්තරේද මේ" ආදිත්‍ය ඇහුවේ පත්තරේ දිනය බලන ගමන්.

"ගිය සතියේ පත්තරේ.ඔක්කොම කියවන්නකෝ" අසේලි කියපු නිසා ආදිත්‍ය පත්තරේ කියවන්න පටන් ගත්තා.

පත්තරේ කියවලා ඉවර වුනු ආදිත්‍ය බැලුවේ අසේලි දිහා.

"මේකේ මේ ඔයාව පැහැරගත්ත කතා නෑනේ.වෙලාවට ඔයාගේ නම් ගම් නම් එහෙමත් මුකුත් නෑ.මාතෘකාවට විතරක් දාලා වගේ සිද්දිය."

"හ්ම්ම්...ඔව්..ඒත් කළුතර ලොකුම බේකරිය අපේ තාත්තගේ.දන්න අය දන්නවා ඒ මමයි කියලා"

"තාත්තා මේක දැක්කද? මොකද වුනේ?"

"තාත්තා අම්මට කියද්දි තමයි මාත් දැනගත්තේ.කෑලෑ පත්තර එහෙමත් ගහලා තිබිලා"

"කෑලෑ පත්තර කියන්නේ පෝස්ටර් වගේද?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ කල්පනාවෙන්.

"ඇයි ඔයා දන්නේ නැද්ද?" අසේලි පුදුම වුනේ ආදිත්‍යගේ කතාවට.

"නෑ...ඕසි හිටපු නිසා ඔහොම වචන ගැන මං වැඩිය දන්නේ නෑ.හරි දැන් මොකද වුනේ? ගෙදර අවුල් ද?"

"නෑ...තාත්තා දන්නේ නෑ මං මේ ගැන දන්නවා කියලා.ගෙදර මේ ගැන මං ඉන්න වෙලාවට මුකුත්ම කතා වෙන්නේ නෑ."

"ඒකත් එහෙමද? එතකොට පෝස්ටර් සීන් එක දැන් හරිද? පුදුමයි මං මේ ගැන මුකුත් නොදන්න එක.අපේ ලොකු අප්පච්චි පත්තරේ ගන්නවනේ අනිවාර්‍යෙන්ම"

"ඔයාට කියලා නැතුව ඇති ලොකු අප්පච්චි" අසේලි කිව්වේ බෑග් එකෙන් තවත් පත්තරයක් එලියට ගන්න ගමන්.

"මේ මොකක්ද?" ආදිත්‍ය පුදුමෙන් ඇහුව්‍ර්ර් අසේලි තවත් පත්තරයක් දීපු නිසා.

" මෙන්න මෙතන බලන්නකෝ"

" නිවැරදි කිරීමයි..ගණිකා නිවාසය වැටලීම සම්බන්ද ව පෙර දින පළවූ ලිපිය සම්බදවයි.එහි සදහන් වූ බේකරි ව්‍යාපාරිකයාගේ දියණිය එම අවස්ථාවේදි එම ස්ථානයේ සිට ඇත්තේ ඇය පැහැරගැනීමකට ලක් වූ බැවින් බව ඉතා විශ්වාසවන්ත මාර්ගයකින් දැනගැන්මට ලැබී ඇත.මේ සම්බදව මේ වන විට පොලිස් පරීක්ශන සිදුවෙමින් පවතින අතර සිදුවූ ප්‍රමාද දෝශය පිළිබදව සියලුම පාර්ශවයන්ගෙන් සමාව ඉල්ලමු" ආදිත්‍ය මුලු ලිපියම කියවලා ඉවර කරලා බැලුවේ අසේලි දිහා.

" ඕක තිබ්බේ පහුවදා පත්තරේ" අසේලි කිව්වේ පත්තරේ ආදිත්‍යගේ අතින් ගන්න ගමන්.

" පොලීසියෙන් අවුලක් වෙලා වෙන්න ඇති වෙනස් කරලා ලිව්වේ.ලොකු දෙයක්" ආදිත්‍ය කියද්දි අසේලි ඔලුව වැනුවා.

"අවුලක් වෙන්න නම් ඇති.ඒත් කාගෙන්ද කියලයි මං හිතුවේ" අසේලි කිව්වේ කල්පනාවකින්.

"වෙන කාගෙන්ද? " ආදිත්‍ය ඇහුවේ කුතුහලෙන්.ඒත් ඒකට උත්තරයක් නොදුන්නු අසේලි කෙලින්ම බැලුවේ ආදිත්‍ය දිහා.

"ඔයා පරිස්සම් වෙන්න" අසේලි එහෙම කියද්දි ආදිත්‍ය ඔලුව වැනුවා.

"ඇයි මේ ඔයා සැරින් සැරේටම මට පරිස්සම් වෙන්න කියන්නේ"

" පරිස්සම් වෙන්න ඕනේ නිසා කියන්නේ මං.ප්‍රශ්න අහන්න එපා ඔච්චර.මට බයයි.ඒකයි කියන්නේ" ඒ සැරේ අසේලි කිව්වේ ඇඩුම් ස්වරයකින්.

"හරි හරි මං පරිස්සම් වෙන්නම්" ආදිත්‍ය කියද්දි අසේලි හිනා වුනා.

ටික වෙලාවක් ගෙවිලා ගියේ දෙන්නගෙම සද්දයක් නැතුව.

"අසේලි...මේ..." ආදිත්‍ය අසේලි දිහා බලලා කතා කරත් අසේලිගෙන් උත්තරයක් නොතිබ්බ නිසා ආදිත්‍ය අසේලි දිහා එබිලා බැලුවා.එතකොට තමයි දැක්කේ ශීට් එකටත් ඔලුව තියාගෙන අසේලි නින්දක කියලා.

'මගේ ඔලුව පත්තු වෙන්න ප්‍රශ්න දීලා මේ කෙල්ල නිදි' ආදිත්‍ය හිතුවේ හිනා වෙවී.

එත් එක්කම ආදිත්‍යගේ උරහිසට දැනුනි බරක් නිසා ආදිත්‍ය ඔලුව හරවලා බලද්දි දැක්කේ ආදිත්‍යගේ උරහිසට බර වෙලා තිබ්බ අසේලිගේ ඔලුව.බස් එකේ ගැස්සිලත් එක්ක අසේලිගේ ඔලුව ආදිත්‍යගේ උරහිසින් මිදිලා පහලට වැටෙන්න ගියා.ඒත් එක්කම ඔලුවෙන් අල්ලගත්ත ආදිත්‍ය ඒක ආයෙත් එයාගේ උරහිසින්ම තියාගත්තා.ආදිත්‍යගේ අතින් දැනුනි චලනය නිසාමද කොහෙද එහාට මෙහාට වුනු අසේලි ආදිත්‍යගේ උරහිසට ඔලුව තියාගෙන නිදාගත්තා.

'මට පිස්සු හැදෙනවා මේ කෙල්ල නිසා.."ආදිත්‍ය හිතුවේ ශීට් එකට ඔලුව තියාගන්න ගමන්.

'මේ තරහයි...මේ යාලුයි...අනේ මන්දා.හැබැයි නිදාගත්තම නම් මාර අහින්සකයි' ආදිත්‍ය හිතුවේ ඇස් වහගන්න ගමන්.මහන්සිය නිසාම ආදිත්‍යට ත් නින්ද යන්න මහ ලොකු වෙලාවක් ගියේ නෑ.

ආදිත්‍යට ඇහැරුනේ එක පාරට ඇහුනු කෑගැහිල්ලකින්.

"කළුතර බහින අය කිට්ටු වෙන්න..."

 කොන්දොස්තරගේ කෑගැහිල්ලට ඇහැරුනේ ආදිත්‍යට විතරක් නෙවෙයි.සද්දෙට ඇහැරුනු අසේලිට දැනුනේ ලොකු සනීපයක්.පහුගිය ටිකෙම හරි නින්දක් නොතිබුනු අසේලිට මේ පොඩි නින්ද ගෙනාවේ ලොකු සැනසීමක්.

"කළුතර බහින අය කිට්ටු වෙන්න...." 

කොන්දොස්තර ආයෙත් කෑගැහුවා.ඒත් එක්කම තමයි අසේලි පියවි සිහියට ආවේ.තමන් මේ ඔලුව තියන් ඉන්නේ කාගේ හරි උරහිසකට කියලා තේරුනු අසේලි ඉක්මනින්ම ඔලුව ගත්තා.

"මගේ උරහිස එහෙම නිකන් නිදාගන්න දෙන්නේ නෑ.සල්ලි ගන්නවා" අසේලිට ඇහැරුනු බව දැක්ක ආදිත්‍ය කිව්වේ අසේලිට ඇහැක් ගහන ගමන්.

මූණත් එක්ක රතු කරගත්ත අසේලි ජනේලෙන් එලිය බැලුවා.ඉන්නේ කළුතර පාලම උඩ කියලා තේරුම් ගත්ත අසේලි බෑග් එක ගත්තේ බහින්න.ඒත් එක්කම මතක් වුනු දෙයක් නිසා අසේලි ආදිත්‍ය දිහා බැලුවා.

"මේ ඔයා ඉස්සරහින් බහිනවද?"

"ඇයි" අසේලිගේ ප්‍රශ්නෙට ආදිත්‍ය ඇහුවේ පුදුම වෙලා.

"අයියා එනවා මාව එක්කගෙන යන්න.ඒකයි" අසේලි එහෙම කිව්වම ආදිත්‍ය ඔලුව වැනුවා.

"හරි එහෙනම් ගිහින් මැසේජ් එකක් දාන්න"

"ඔයත් පරිස්සමෙන් යන්න" එහෙම කියපු අසේලි බස් එකෙන් බහින පෝලිමට එකතු වෙද්දි ආදිත්‍යත් බස් එක ඉස්සරහට ගියේ ඉස්සරහ දොරින් බහින්න හිතාගෙන.

බස් එකෙන් බැහැලා හැරිලා බලපු ආදිත්‍ය දැක්කා පාර පැනලා කාර් එකක් ලගට දුවන අසේලිව.අසේලි කාර් එකට නැගලා පිටත් වෙනවා දැකපු ආදිත්‍යත් ගෙදරට යන්න පිටත් වුනා.

පාරේ ටික දුරක් යද්දිම ආදිත්‍යට ඇහුනේ එයාගේ දුරකථනය නාද වෙන සද්දේ.කෝල් කරන්නේ දේදුණු කියලා දැනගත්ත ආදිත්‍ය දුරකථනයට පිළිතුරු දුන්නා.

"හෙලෝ..."

"හෙලෝ...කොහෙද ඉන්නේ"

"ගෙදර යන ගමන්"

"තාම...??"

"ඔව්...ඉතින්..දුරයිනේ අපේ ගෙවල්"

"ආ...එහෙනම් මං පස්සේ ගන්නද"

"නෑ නෑ කියන්න.මං මේ පයින් ගෙදරට යන ගමන්.තව විනාඩි 10ක් විතර යනවා මට" ආදිත්‍ය කිව්වේ හොදට හිතලා බලලා.ගෙදර ගිහින් කතා කරනවට වඩා මෙහෙම කතා කරන එක හොදයි කියලා තමයි ආදිත්‍යට හිතුනේ.

"ආ....මේකයි මං මේ කෝල් කරේ වැදගත් දෙයක් හොයාගත්තා කියන්න"

"ඒ මොකක්ද? "

"මං හිතන්නේ ඔයා කියපු පොඩි කාලේ ඔයාගේ යාලුවා, දේදුණු මං තමයි" දේදුණු එහෙම කියද්දි ආදිත්‍යට දැනුනේ ලොකු පුදුමයක්.

******************************************
ඔන්න මං ආයෙත් ආවා.

වෙනදා වගේම දවසක් ඇර දවසක් කතාව කියවන්න පුලුවන්..

ආදරෙන් ඉන්න ❤️

Thursday, January 10, 2019

මන්දාරම් අහස යට - විසි පස් වන කොටස



අසේලිත් එක්කම ආදිත්‍යත් පාර මාරු වුනේ අසේලිට පොත් කඩේකට යන්න ඕනේ කියපු නිසා.

"කොහෙන්ද පොත ගන්නේ?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ අසේලිගේ සද්දයක් නැති නිසා.

ඒකට උත්තරයක් නොදීපු අසේලි ඇවිදගෙන ගියේ එතන තිබ්බ පොඩි පොත් කඩයක් ලගට.කඩේ ඇතුලට ගිය අසේලි පස්සෙන් ආදිත්‍යත් කඩේට ඇතුල් වුනා.

" මේ පොත තියෙනවද?" අසේලි ඇහුවේ කඩේ හිටපු ගෑනු ලමයට කොල කෑල්ලක් දෙන ගමන්.

"ම්ම්ම්ම්....තිබ්බා.ඉන්න බලන්නම්" එහෙම කියපු ඒ ගෑනු ලමයා කඩේ ඇතුලට ගියා.

"මොකක්ද පොත" ආදිත්‍ය ඇහුවේ එතන කවුන්ටරේට හේත්තු වෙන ගමන්.

"නංගි ගෙන්න කියපු එකක්" අසේලි එහෙම කිව්වේ එතන තිබ්බ වෙන පොතක් පෙරලලා බලන ගමන්.

" ඉතින් කැම්පස් එකේ ඉදන් මෙහෙටම ආවේ? ඒ ලග පොත් කඩ නැද්ද?"

"තිබ්බා නම් මං මෙහේ එනවද?" අසේලි එක පාරටම කියද්දි ආදිත්‍ය බැලුවේ පුදුමෙන්.අසේලිගේ වෙනසක් දැක්ක වෙලාවේ ආදිත්‍යට තේරිලයි තිබ්බේ.

" එතන බුක් ශොප් නැති එක මගේ වැරැද්දක් නෙවෙයි" ආදිත්‍යත් කිව්වේ ටිකක් සැරෙන්.
"දැන් මං කිව්වද ඒක ඔයාගේ වැරැද්දක් කියලා"

"ඒ වගේනේ කෑගැහුවේ" ආදිත්‍ය එහෙම කියද්දිම කඩේ සේවිකාව එතනට ආවේ පොතකුත් අරගෙන.

"මිස්ගේ වාසනාව.මේ පොත විතරමයි තිබ්බේ.මේක පරණ ප්‍රින්ට් එකක්නේ මිස්" සේවිකාව කිව්වේ අසේලිගේ අතට පොත දෙන ගමන්.

පොතට සල්ලි ගෙව්වට පස්සේ ආදිත්‍යයි අසේලියි කඩෙන් එලියට ආවා.

" බම්බලපිටිය ට යමු.එතනින් බස් එකක් ගන්න පුලුවන්"ආදිත්‍ය කිව්වේ වටපිට බලන ගමන්.

"ඔයා යන්න.මට තනියෙන් යන්න පුලුවන්" අසේලි කියද්දි ආදිත්‍ය අසේලි දිහා බැලුවා.
"ඉතින් මාත් ගෙදර යන්නේ" ආදිත්‍ය එහෙම කිව්වේ වෙන කියන්න දෙයක් හිතාගන්න බැරුව.

" හ්ම්ම්.."

" අන්න බස් එකක්.නගිමු" ආදිත්‍ය කිව්වේ බස් එකට අත දාන ගමන්.

එදා සිකුරාදා දවසක් වෙච්ච නිසා බස් එකේ සෙනග පුරවලා හිටගෙන හිටියා.අසේලිට ඇතුලට වෙන්න ඉඩ හදලා දීපු ආදිත්‍ය බස් එකේ දොරේ හිටගත්තා.බස් එක බම්බලපිටියට එන්න මහ ලොකු වෙලාවක් ගියේ නෑ .බම්බලපිටියෙන් බැහැපු ආදිත්‍යයි අසේලි ඊටපස්සේ බලන් හිටියේ ගෙදර යන්න බස් එකක් එනකම්.මේ මුලු වෙලාවෙම ආදිත්‍යයි අසේලියි අතර ලොකු කතාබහක් ඇති වුනේ නෑ.පොත් කඩෙන් පස්සේ ආදිත්‍යත් අසේලි එක්ක කතා කරන්න උත්සහ නොකරේ අසේලි කතා කරන්න උනන්දුවක් නැති බව පෙනුනු නිසා.ඒත් අසේලිගේ මේ නිහඩ බව නිසා ආදිත්‍යට දැනුනේ කුතුහලයක්.

"අන්න ගාල්ල බස් එකක්" ආදිත්‍ය කිව්වේ ඈත බස් එකක් එනවා දැකලා.

පුදුමෙකට වගේ ලොකු සෙනගක් බස් එකේ නොහිටිය නිසා නැගපු ගමන් එක ලගම වාඩි වෙන්න මේ දෙන්නට පුලුවන් වුනා.අසේලි ජනේලේ ලග ශීට් එකේ වාඩි වෙද්දි ආදිත්‍ය ඒ ලගින් වාඩි වුනා.බෑග් එක උකුලට ගත්ත අසේලි බෑග් එක ඇරගෙන මොනවදෝ හොයන්න පටන් ගත්තා.

"මොනවද හොයන්නේ" ආදිත්‍ය ඇහුවේ අසේලි දිහා ටිකක් බලන් ඉදලා.ඒත් ඒකටත් අසේලිගේ උත්තරයක් තිබ්බේ නෑ.

එතකොටම ආදිත්‍ය දැක්කේ අසේලිගේ බෑග් එකේ පිට සාක්කුවකින් එලියට පැනලා තිබුනු අසේලිගේ ජංගම දුරකථනය  එක.ඒක තිබුනු විදියටම අසේලි හොයන්නේ මේක වෙන්න ඇති කියලා ආදිත්‍යට හිතුනා.ඒක අතට ගත්ත ආදිත්‍ය බැලුවේ බෑග් එකට එබීගෙන ඉන්න අසේලි දිහා.

"මේකද හොයන්නේ" ආදිත්‍ය ඇහුවේ දුරකථනය පෙන්නන ගමන්.

බෑග් එකෙන් ඔලුව උස්සලා බලපු අසේලි දුරකථනය දැකලා ඒක ගන්න අත දික් කරත් ආදිත්‍ය එයාගේ අත එහාට කරේ අසේලිට ඒක ගන්න බැරි වෙන්න.

"දෙන්නකෝ" අසේලි ආයෙත් අත දික් කරේ දුරකථනය ගන්න හිතාගෙන.

"ඊට කලින් මට කියන්න මොකද මේ මාත් එක්ක තරහ වෙලා කියලා" ආදිත්‍ය කියද්දි අසේලි ජනෙලෙන් එහා පැත්ත බලාගත්තා.

"මගේ තරහක් නෑ" අසේලි කෙදිරුවේ ඇහෙන නෑහෙන ගානට.

"නෑ....එහෙනම් මේ කතා කරන්නේ නැත්තේ" ආදිත්‍ය ඇහුවේ අසේලි දිහාවට එබෙන ගමන්.

" ඒ මගේ හැටි"

"අනේ මේ මං නොදන්න ඔයාගේ හැටි" ආදිත්‍ය කිව්වේ සරදම් ස්වරයකින්.

"ඇයි? ඔයා දන්නේ නෑ තමයි"

එතකොටම එතනට ආපු කොන්දොස්තර නිසා ආදිත්‍ය පර්ස් එක එලියට ගත්තේ අසේලිගේ ප්‍රශ්නෙට උත්තර නොදීමයි.

******************************
සමාවෙන්න...
ගොඩක් ලෙඩ වෙලා ඉන්නේ.පූර්ණ කාලීන රැකියාවක් එක්ක අමතර වැඩ ගොඩකුත් එක්ක ගෙදර වැඩත් කරන ගමන් පහුගිය ටිකේම ක්‍රීඩා උත්සව පුහුණු කිරීම් වලට මහන්සි වෙන්න වුනා.ඒ නිසා මේ වෙද්දි කතා කරගන්නත් බැරි තරමටම ලෙඩ වෙලා ඉන්නේ.
කතාවේ මේ කොටස ලියලා ඉවර කරගන්නත් බැරි වුනා.මේ දැම්මේ ලියපු ටික.පුලුවන් ඉක්මනින් කොටසක් ගෙන්නම්.
ආදරෙන් ඉන්න ❤️

Tuesday, January 8, 2019

හැපි ඇනිවසරි 🙊💜️


ඔන්න මෙයාලා අද තමා දවස....ඇනිවසරි එක ❤️

හෝව්...හොව්...දැන් ඔන්න මේ කියන්න යන්නේ ජනාධිපති ඇනිවසරි ගැන කියලා හිතුවද? නෑ පින්වතුනි නෑ....මං එකෙන්ම නිර්දේශපාලනිකයි. එහෙම වචනයක් තියෙනවද සිංහල භාශාවේ.අනේ මං දැනුවත් නෑ මෙයාලා වැඩිය සිංහල ගැන.යූ නෝ මං පොශ් නේ .

හරි එහෙනම් දේශපාලනේ කියවන්න ආපු අය යන්න හොදේ...ටටා...බායි..

එහෙනම් මොකක්ද මේ ඇනිවසරි එක?

කෝ කියන්න බලන්න කියන්න බලන්න...හරියට කියන කෙනාට දෙනෝ තෑග්ගක්  (නෑ නෑ පිස්සුද එහෙම දෙන්නේ නෑ.මේ පඩියක් අතට අරගෙනත් තාත්තගේ සල්ලි වලින් බස් එකේ යන මං කොහෙද ඒයි තව එකෙක්ට තෑගි දෙන්නේ )

වෙඩින්ග් ඇනිවසරි? පිස්සුද හලෝ...බදින්න හිතලාවත් නෑ.තාම චුටී කෙල්ල 

ලව් ඇනිවසරි?  හනේ....එහෙම එකක් තිබ්බා නම් මට 

හා...බැරිද බැරිද...බෑ වගේ.ඒකත් හොදයි.තෑගි දෙන්න ඕනේ නෑනේ 

හරි එහෙනම් ඔන්න මම කියනවා හොදේ...
අද තමා "දම්මිගේ පිටුවේ පළවෙනි ඇනිවසරි එක" ❤️

ඒ කියන්නේ අදට දම්මිගේ පිටුව පටන් අරන් අවුරුද්දයි 

ඇක්චුවලි මට නම් හිතාගන්නවත් බෑ ෆ්‍රෙන්ස්.මේ ඇඩේනො මට සතුටට 

දම්මිගේ පිටුව මං පටන් ගත්තේ මානසිකව වැටිලා අත පය තුවාල වෙලා ඉන්න කාලෙක.ඒ කාලේ මං හිතුවේ මගෙන් මේ මුලු මන්දාකිණියටම මෙලෝ සංසාරෙක වැඩක් නෑ කියලා.ඔහොම දිගටම හිතපු අය තමයි ෆ්‍රෙන්ඩ් පත්තරේට ටීවී එකට නම දාගන්නේ.( ඔව් ඔව් දිවි නසා ගත්තා කියලා පත්තරේට නම දාගන්න අය ගැන තමයි කිව්වේ.)

මං ඉස්සර ඉදන්ම ජනප්‍රියත්වයට කැමති කෙනෙක් නෙවෙයි ෆ්‍රෙන්ස්.ඒ නිසා මේ පත්තර වලට මූණ දාගන්න මගේ කොහෙත්ම කැමැත්තක් තිබ්බේ නෑ.ඊටත් වඩා නිකමට හිතන්නකෝ මං මැරුනට පස්සේ මගේ ඇදුම් වලට,ෆෝන් එකට,ලැප් එකට එහෙම මොනවා වේවිද. දැනුත් එහෙම හිතද්දි මගේ පපුව පිච්චිලා යනවා ෆ්‍රෙන්ස්.මොන හිතකින්ද මං එයාලව දාලා යන්නේ.

ඔන්න ඔය වගේ හේතු කීපයක් නිසා මං දිවි නසා ගැනීම කියන ඔප්ශන් එකෙන් ටිකක් ඈතට වෙලා හිටියේ.

ඒ කාලේ හදිස්සියේ ම මුහුණු පොතේදි කතා කරපු ඉස්කෝලේ ගජයෙක් නිසා ශෝක් ශෝක් කතා ටිකක් මතක් වෙන්න ගත්තා.අපි දෙන්නම තමා ඒවා මතක කරේ.( ඔව් ඔව් සිංහලෙන් කියනවා නම් ඕපදූප) ඒ කතා නිසා මගේ ඔලුවට ආපු කතාවක් තමයි " ආදරණීය නපුරා".දැන් ඉතින් ඉස්කෝලේ යාලුවෝ මෙතන රෙදි උස්සන් එන්න එපා ආදරණීය නපුරා මට සම්බන්ද වෙන විදිය අහලා 

කෝම හරි ඕක ලිව්වේ මගේ ෆෝන් එකේ නෝට්පැඩ් එකේ.කොටස් 4යි ලිව්වේ.මොන මගුලක්ද ෆ්‍රෙන්ස් කතාවක් ලියලා ෆෝන් එකේ දාගෙන ඉන්නේ.මට පිස්සුද ඒම කරන්න.මං කල්පනා කොරා මේක එලියට දාන්න විදියක්.අන්න ඒකෙන් තමයි මට මේ බ්ලොග් ලිවිල්ල ගැන අයිඩියා එක ආවේ.

බ්ලොග් හදන විදිය හරි අමාරුවෙන් ඉන්ටර්නෙට් එක බලලා බලලා හොයාගත්තා.ප්ලීස් හිනා වෙන්න එපා..මගේ ටෙක්නොලොජිකල් පැත්ත අන්තිම සවුත්තුයි.ඉතින් කෝම හරි හදාගත්තා කියමුකො.කෝ ඕයි මේකට නමක්.දහ අතේ කල්පනා කරා.ම්ම්හූ...මතක් වෙන්නේ නෑ.

දවසක්ම හිතුවා.කෝම හරි නිකමට හිතුනා දම්මිගේ පිටුව කියලා දාන්න."දම්මි" මගේ කැම්පස් කාර්ඩ් එක  දැන් ඉතින් "කෝ සුගත්" වගේ ගොන් ජෝක් දාන්න නම් එපා පින්වතුනි.සුගත් කොහේ හරි වෙන කෙල්ලෙක් එක්ක මල් කඩනවා ඇති මේ වෙලාවේ.( දෙයියනේ....ඌ බැදලද දන්නෙත් නෑ )

හරි නමත් දැම්මා.මුල්ම පෝස්ට් විදියට ආදරණීය නපුරාත් දැම්මා.දැන් ඉතින් ඔන්න පෝස්ට් ලියනවා කී දෙනෙක් මේක කියවලද බලනවා.ඕක තමා වැඩේ. 

ඔයාලට කියන්න ෆ්‍රෙන්ස් 15ක් කියවලා තිබ්බා කියන්නේ මට රජ මගුල්  ( හෙන පවු නේ මං )

කෝම කෝම හරි මට මේ වැඩේ අල්ලලා ගියා.ඒ නිසා ඔන්න එක එක ඒවා ලිය ලිය දැම්මා.විශේශයෙන් මතක් කරන්න ඕනේ මං ලිවීම ගැන මළ පොතේ අකුරක් දන්න කෙනෙක් නෙවෙයි.දාසයයි මාසයේදී ආසාවට කවි කිව්වා මිසක් ලොවෙත් මෙහෙම ඒවා ලියලා නෑ  ( දැන් අහන්න එපා ඒ ලියපු කවි කෝ කියලා )  හැබැයි මට ඒක ප්‍රශ්නයක් වුනෙත් නෑ.මොකෝ කවුරුවත් මං කවුද දන්නේ නෑනේ. මං ගැන මොනවා හිතුවම මට මොකෝ 

ඒකෙන් මේකෙන් වුනේ ආදරණීය නපුරා අමතක වුනු එක.මට ඒක ලියන්න කම්මැලි හිතුනා.ඉතින් ඒක ඉබේටම නැවතුනා.ඒත් ඔන්න මුහුණු පොතේ ගෲප් එකක අහම්බෙන් කොමෙන්ටුවක් විදියට කොටපු බ්ලොග් ලින්ක් එක නිසා දම්මිගේ පිටුව කියවන ප්‍රමාණය වැඩි වුනා.ආදරණීය නපුරා ආයෙත් ලියන්න කියලා සෑහෙන තර්ජනත් ආවා..( නයෝමි....ස්තූතියි පැට්ටෝ ඔයාට)

එතනින් පස්සේ කතාවේ කියන්න දෙයක් නෑනේ ෆ්‍රෙන්ස්.

ආදරණීය නපුරා ආදරණීය අවසානයකින් ලොකු පාඨක ප්‍රතිචාර ප්‍රමාණයක් එක්ක අවසන් වුනා.(අවසන් වුනා කිව්වට ඉවරම නෑ හොදේ.ලොකු දෙයක් මග එනවා )

දැන් දෙවෙනි කතාවත් පටන් අරන් ❤️

මන්දාරම් අහස යට...

සිරා අභියෝගයක්....

මොනවා වෙයිද කියලා මටත් හිතාගන්න බැරි කතාවක්..

කතාව සැලසුම් කරපු විදිය වෙනස් කරන්න වුනු කතාවක්.ඉතින් මං දන්නෙත් නෑ දැන් මොනා වේවිද කියලා 

ඔබට කුතුහලයක් ඇති වූවාද? එසේනම් දිගටම කියවන්න ❤️ මන්දාරම් අහස යට 

ආදරණීය නපුරා කියවීමට අතපසු වූවාද? දැන්ම දම්මිගේ පිටුවට පිවිස කියවන්න ❤️

ඔන්න මැද්දෙන් ඇඩ් එකකුත් දාගත්තා මගේ පෝස්ට් එකේ මට ඇඩ් එකක් දාගන්න බැරි නම් වැඩක් නෑනේ ෆ්‍රෙන්ස්.

හරි දැන් පොඩ්ඩක් සීරීයස් වෙමු...

මේ දම්මිගේ පිටුව මට වාසනාව ගෙනාවා.හිතේ තියන දේ අකුරු කරලා මං සැනසීමක් ලැබුවා.ආදරණීය නපුරා කතාවෙන් මට තේරුනා මං කරන දේවල් අගය කරන පිරිසකුත් ඉන්නවා කියලා.මට අද වෙද්දි බ්ලොග් එක බලන ප්‍රමාණය වැදගත් නෑ.මට වැදගත් වෙන්නේ කියවන ටික දෙනා වෙනුවෙන් දෙයක් දෙන එක.ඒකයි වෙන්නත් ඕනේ.හැමෝම වැඩක් නෑ.අපිව අගය කරන අය වෙනුවෙනුයි ජීවත් වෙන්න ඕනේ.

ඉතින් අද මේ පෝස්ට් එක දම්මිගේ පිටුව කියවපු හැමෝටමයි.ස්තූතියි ගොඩක්.අද මේ විදියට මං සතුටෙන් ඉන්නේ ඔයාලා නිසා.මට මං ගැන ආත්ම විශ්වාසයක් ඇති කරේ මේ දම්මිගේ පිටුව.

ඒ වගේම මගේ අම්මට තාත්තට යාලුවන්ට ස්තූතියි මං ගැන විශ්වාස කරාට ❤️

විශේශයෙන් ස්තූතියි ප්‍රභාට ❤️ ලියපන් මං කියවනවා කිව්වට

අටම්පහිය,ලක්මාල් අයියේ ස්තූතියි බ්ලොග් එක ගැන විවේචනය කරාට.මගේ පණ්ඩිතකමට එහෙම උත්තර දුන්නට මං ඒකෙන් දෙයක් ගත්තා.ඔයාට දැන් පේනවනේ නේද මගේ බ්ලොග් එක දැක්කම ❤️

ඒ වගේම බ්ලොග් එක කියවන ඔයාලා හැමෝටමත් ස්තූතියි ❤️

ආදරෙයි ගොඩාරියක් ❤️

ප.ලි.: ඇනිවසරි බෝනස් ඉල්ලන්න එපා ලමයිලා....මගේ ඉස්කෝලේ පැටවුන්ට ස්පෝට්ස් මීට්.රෑ වෙලා ගෙදර ආවේ.හෙට දෙන්නම් හොදේ කොටසක් ❤️

Monday, January 7, 2019

මන්දාරම් අහස යට - විසි හතර වන කොටස


දේදුණු නුවර ඉදන් ආපහු කොළඹ ආවේ සති දෙකකට පස්සේ.ඒ ආපු ඉක්මනටම දේදුණු කාර්‍යබහුල වුනේ පහුගිය සති දෙකේ දේශන මග ඇරුණු ඒවා කරගන්න වුනු නිසා.ඒ බ්‍රහස්පතින්දා හවස හදිස්සියේ ම දේශනයක් අවලංගු කරපු නිසා දේදුණුට වෙනදට වඩා කලින් ගෙදර එන්න පුලුවන් වුනා.ගෙදර ආපු දේදුණු නාලා පහළට ගියේ එයාගේ නැන්දා සුනීතාට කියලා තේ එකක් හදවගන්න හිතාගෙන.

"නැන්දා.....මට තේ එකක්" දේදුණු කුස්සියේ පුටුවෙන් වාඩි වුනේම එහෙම කියාගෙන.

" ආ මේ නාලාත් එක්ක.කොණ්ඩේ හොදට පිහිදගන්න ලමයෝ.තෙතයි මේ තාම" වතුර රත් වෙන්න තියපු සුනීතා කිව්වේ දේදුණුගේ කොණ්ඩේ අල්ලලා බලන ගමන්.

" මේක ටක් ගාලා වේලෙනවා අනේ මේ තියෙන රස්නෙට"

"මේ ඒක නෙවෙයි සුදූ මං මේ ඔයා එක්ක කතා කරන්නමයි හිටියේ" සුනීතා එහෙම කියන ගමන් දේදුණු ලගින් වාඩි වුනා.

"ඇයි නැන්දා?"

"මොකක්ද මේ විසල් ගේ ප්‍රශ්නේ" සුනීතා අහද්දි දේදුණු ට ඉබේටම වගේ බිම බැලුනා.ඇත්තටම ඒකට දෙන්න හරියකට උත්තරයක් දේදුණු ට තිබුනේ නෑ.

"ආ....සුදූ....මොකක්ද ප්‍රශ්නේ" සුනීතා ආයෙත් ඇහුවේ දේදුණුගේ සද්දයක් නැති නිසා.

"අනේ මං දන්නේ නෑ නැන්දා ඕවා" දේදුණු කිව්වේ සුනීතාගේ ඇස් මග ඇරලා.

" දැන් විසල් ඔයාට කතා කරනවද?"

"ඉදලා හිටලා තමයි.එයාගේ ඔක්කොම වැඩ කරගෙන වෙලා තිබ්බම කතා කරනවා"

" මොනවද ඔච්චර වැඩ එයාට තියෙන්නේ? තාම එයාට කම්පැනි එක බාර දීලත් නෑනේ නේද?"

"අනේ මං දන්නේ නෑ නැන්දා ඕවා.එයා ලුනේ දැන් අපේ අප්පච්චිගේ වැඩත් බලන්නේ"

"ඒක තමයි මට තියෙන අනිත් ප්‍රශ්නේ.අයියා මොකටද විසල්ට ඒවා බලන්න දීලා තියෙන්නේ.ඇයි අපේ නිපුන්ට දෙන්න තිබ්බනේ.තාම කැම්පස් තමයි.ඒත් ඒ අපේ ලමයෙක්නේ.මේවගේ ඔයාලටත් අයිතියක් තියෙනවනේ" සුනීතා කියවගෙන ගියේ තරහෙන්.

"මොකද මොකද මේ හයියෙන් හයියෙන් කියවන්නේ" දේදුණුගේ මාමා සුරංජිත් කුස්සියට ආවේම එහෙම කියාගෙන.

"නෑ සුරේ මං මේ කිව්වේ අයියා අසනීප නම් නිපුන්ට වැඩ බලන්න දෙන්න පුලුවන්නේ.ඇයි විසල්ම මේවා බලන්නේ.මේවා අයියගේ බිස්නස් නේ.පස්සෙනේ විසල් මේකට එකතු වුනේ.ඒකත් මේ කෙල්ල නිසා" සුනීතා කිව්වේ අතින් දේදුණුව පෙන්නන ගමන්.දේදුණු මේ ඔක්කොම අහගෙන බිම බලාගෙන හිටියේ කියන්න දෙයක් හිතාගන්න බැරුව.

"හරි හරි....ඕවා මේ අයියා එක්ක කතා කරන්න ඕනේ ඒවනේ.ඇයි මේ පොඩි කෙල්ලට ඕවා කියන්නේ.මේ...අන්න වතුර එක රත් වෙලා.තේ එකක් හදන්න මටත් එක්කම" සුරංජිත් එහෙම කියද්දි සුනීතා පුටුවෙන් නැගිට්ටේ දේදුණු ගේ ඔලුවත් අතගාගෙනමයි.
තේ එකත් ගත්ත දේදුණු ඉක්මනටම කාමරේට ගියේ සුරංජිත් එතනින් ගියාම සුනීතා ආයෙත් කතාව පටන් ගනී කියලා බයෙන්.

බැල්කනියට වෙලා හෙමීට තේ එක බොන්න ගත්ත දේදුණුට මතක් වුනේ නුවරදි සිද්ද වෙච්ච් දේවල්.

"මේවට අපටත් අයිතියක් තියෙනවා.අපටත් පුලුවන් තීරණ ගන්න" දේදුණුගේ අප්පච්චි, ආනන්ද ව බලන්න ඉස්පිරිතාලෙට ආපු වෙලාවේ විසල්ගේ අම්මා, ලලිතා කෑගැහුවේ දේදුණුටත් රවන ගමන්.

"අයිතියක් තිබ්බා කියලා කම්පැනි එකේ සල්ලි හිතෙන හිතෙන හැටියට වියදම් කරන්න බෑනේ.මේ අපෙත් සල්ලි" පත්මා සෙනෙවිරත්න ,දේදුණුගේ අම්මත් කිව්වේ තරහෙන්.

"හිතෙන හිතෙන හැටියට කියන්නේ කොහොමද? මේකට සල්ලි දානවා කියලා ආනන්දත් දැනගෙන හිටියා.දැන් නිකන් වැරැද්ද අපේ පිටින් විතරක් දාන්න ලෑස්ති වෙන්න එපා" ලලිතා කිව්වේ මහ සද්දෙන්.බයටම දේදුණු පත්මාගේ අතින් අල්ලගත්තා

" මේ මිස් ඔයාලගේ කතා මෙතනින් එලියට ගිහින් කරගන්නවද? මේක ඉස්පිරිතාලයක්.ලෙඩ්ඩු ඉන්නේ" එතනට ආපු නර්ස් කිව්වේ ලලිතාට වගේම පත්මාටත් රවන ගමන්.

නර්ස් එහෙම කිව්වම ලලිතා හැරිලා එතනින් යන්න ගියේ පත්මාටත් ගස්සගෙන.

" අපි යමු අම්මා" දේදුණු පත්මාගේ අතින් ඇද්දා.

" යමු...." පත්මත් එහෙම කියලා දේදුණු ගේ අතින් අල්ලගෙන හැරුනේ ලලිතා යන දිහා ටිකක් වෙලා බලන් ඉදලා.

රෝහලෙන් පිට වෙන කොරිඩෝව දිගේ යන අතරේ දේදුණු ට ඇහුනු කටහඩක් නිසා දේදුණු ආපහු හැරිලා බැලුවා.

" දේදුණු....." ඒ කතා කරේ විසල්.විසල් දුවගෙන් වගේ දේදුණු ලගට එද්දි පත්මා දේදුණු ගේ අත අතෑරලා ඉස්සරහට ගියේ දේදුණු ට කතා කරගන්න ඉඩ දීලා.

"ඔයාලා යනවද?" විසල් ඇහුවේ දේදුණු ලග නතර වෙලා.

"ඔව් අයියේ..ලෙඩ්ඩු බලන වෙලාව ඉවරයිනේ" දේදුණු කිව්වේ විසල්ගේ ඇස් මග ඇරලා.

"ඇයි මේ ඉස්පිරිතාලේ නැවැත්තුවේ.අපට තිබ්බනේ අන්කල්ව ප්‍රයිවට් එකක නවත්තන්න." විසල් ඇහුවේ දේදුණු ගේ ඇස් වලට එබෙන්න උත්සහ කරන ගමන්.ඒ සැරේ දේදුණු කෙලින්ම විසල් දිහා බැලුවා.

"අපේ අම්මාට විශ්වාස මෙහේනේ.කමල් අයියා මෙහේ වැඩනේ" දේදුණු ඒ කිව්වේ වෛද්‍යවරයෙක් වුනු එයාගේ නෑදෑ වෙන අයියා කෙනෙක් ගැන.

"ඒක නෙවෙයිනේ ඇත්ත හෙතුව.ඔයාලා ලෝබයි.මෙහෙම වෙලාවකත් ඔයාලා ලෝබයි" විසල් කියද්දි දේදුණු ගේ පපුව පිච්චිලා ගියා.

" ඔයා කොහොමද අපට එහෙම කියන්නේ.අප්පච්චිට කොහොමද ඔයා එහෙම කියන්නේ.ඔයාගේ වාහනෙත් අරන් දුන්නේ අපේ අප්පච්චි නේද?" දේදුණු වේගයෙන් කතා කරේ හිතේ වේදනාව නිසාමයි.

" ඒ මං හම්බකරපු සල්ලි.දේදුණු මේ අප්පච්චි ව එක්කගෙන යමු ප්‍රයිවට් එකකට.මේවගේ හරියට බලන්නේ නෑ"

"අනේ ඕනේ නෑ .අපට මෙහෙම හොදයි"

"ඕක තමයි ඔයාලට වෙලා තියෙන්නේ.සල්ලි තිබ්බත් ඉස්සර වගේම පරණ තාලෙට ඉන්න හදන්නේ.ඕක තමයි මේ ඔක්කොටම මුල" විසල් කිව්වේ තරහෙන්.

"ඔව් අපි පරණ තාලේ තමයි.ඒ නිසා තමයි බිස්නස් වැටුනා කිව්වම අප්පච්චි ට හාර්ට් ඇටෑක් හැදුනෙත්.මේ එයාගේ දාඩිය මහන්සියෙන් හදපුවා නිසා.ඉස්සර ඉදන් මෙතනට ආපු විදිය අප්පච්චිට අමතක නෑ"දේදුණු කිව්වේ ඇස් වල කදුලු පිරෙද්දි.

"එයාගේ විතරක්ද? එතකොට අපි කරපුවා.ඔයා කියන්නේ බිස්නස් මං උවමනාවෙන් වැට්ටුවා කියලද.ඉන්වෙස්ට් කරා.ඒක නැති වුනා.මං මොනවා කරන්නද.බිස්නස් වල ලාබ පාඩු වෙනවා තමයි"

"අනේ ප්ලීස් අයියා...මට දැන් මේක කතා කරන්න කැමැත්තක් නෑ.හෙට අප්පච්චිගේ ටිකට් කපනවා කිව්වා.අප්පච්චිට හොද වෙනකම් කරුණාකරලා බිස්නස් ගැන අප්පච්චි එක්ක කතා කරන්න එපා" දේදුණු කියද්දි අහක බලාගත්ත විසල් ඔලුව වැනුවා.

" හරි එහෙනම් යමු මං ඩ්‍රොප් කරන්නම්" විසල් කිව්වේ ඉස්සර වෙන ගමන්.

"එපා අයියේ.අපි කැබ් එකක් කෝල් කරා.දැන් ඇවිත් ඇත්තේ.අපි යන්නම්" දේදුණු එහෙම කියලා පත්මා ලගට ගියා.

' විසල් අයියා ඉස්සරට වඩා දැන් කොච්චර වෙනස් ද?'  දේදුණු හිතුවේ බැල්කනියෙන් එලිය බලාගෙනමයි.දේදුණුගේ කල්පනාව බිද වැටුනේ එයාගේ දුරකථනය නාද වෙන හඩින්.

ආපහු කාමරේට ගියපු දේදුණු ඇද උඩ තිබ්බ ජංගම දුරකථනය අතට ගත්තා.ඒ ඇමතුම ආවේ විසල්ගෙන්.මේ විසල් මේ දවස් ගානකට පස්සේ දේදුණු ට කතා කරන පළවෙනි වතාව.කතා කරන්න තරම් හිතක් නොතිබ්බත් දේදුණු දුරකථනයට පිළිතුරු දුන්නා.

"හෙලෝ"

"හෙලෝ...දේදුණු කොහෙද ඉන්නේ?"

" කොළඹ"

"නැන්දලගේ ගෙදර ආවද?"

"ඔව්"

"මට කිව්වෙවත් නෑනේ"

"නැන්දලා එහේ ආපු වෙලාවේ එයාලා එක්ක ආවේ.කියන්න වෙලාවක් වුනේ නෑ" දේදුණු කිව්වේ ඕනවට එපාවට වගේ.

"අහ් දැන් වෙලාවක් තිබ්බොත්ද මට දේවල් කියන්නේ" විසල් අහද්දි දේදුණුගේ ඉවසීම නැති වුනා.

"අනේ මේ විසල් අයියේ,ඉදලා හිටලා කතා කරලා මං මැරිලද බලන ඔයා එන්න එපා මට ඕවා කියන්න..ඔයා දැන් මොකටද කතා කරේ"

"කතා කරේ කොහොමද බලන්න.මං ඉදලා හිටලා හරි කතා කරනවා.ඔයා එහෙමවත් කතා කරනවද"

" මං කතා කරපු කාලයක් තිබ්බා අයියේ.ඒත් මං කතා කරන එක ඔයාට වදයක් වුනාම මට ඒත් බලෙන් කතා කරන්නද කියන්නේ.වෙරි සොරි අයියේ මං එහෙම පස්සෙන් යන්නේ නම් නෑ" දේදුණු කිව්වේ තරහෙන්

" හරි දැන් කොහොමද ඔයාට"

"මං හොදින් ඉන්නවා.නැන්දා එක්ක පන්සල් යන්න හදන්නේ.පස්සේ කතා කරන්නම්.බායි" එක දිගට කියාගෙන ගියපු දේදුණු දුරකථනය විසන්ධි කරේ විසල්ට කතා කරන්නවත් අවස්ථාවක් නොදී.

' වෙලාවකට මාව ඕනේ.වෙලාවකට මාව එපා.මං බෝනික්කෙක්ද අප්පා එයාට ඕනේ විදියට ඉන්න' දේදුණු හිතුවේ ඇස් වල කදුලු පිරෙද්දි.

පහුවදා හවස දේදුණු ට දේශන කලින්ම ඉවර වුනේ එදා සිකුරාදා නිසා.ගොඩක් ලමයි ගෙවල් වල යන්න පිටත් වුනා.විශ්ව විද්‍යාලයෙන් එලියට බැස්ස දේදුණු බස් හෝල්ට් එක පැත්තට යන්න ගියේ බිම බලාගෙනමයි.දේදුණු ගේ හිතේ තිබ්බේ වෙනදට සෙනසුරාදාට තමන්ව බලන්න එන අප්පච්චි හෙට නෑනේ කියලා.

"හායි" එක පාරටම කණ ලගින් ඇහුනු සද්දේ නිසා දේදුණු ගැස්සිලා ඒ පැත්ත බැලුවා.දේදුණු ලගම හිටගෙන හිනා වෙවී හිටපු ආදිත්‍ය දිහා දේදුණු බැලුවේ පුදුමෙන්

"ඇයි අදුරගන්න බැරිද මාව" ආදිත්‍ය ඇහුවේ දේදුණු ගෙන් උත්තරයක් නැති නිසා.

"පුලුවන් පුලුවන්" දේදුණු කිව්වේ හොදට හිනා වෙන ගමන්.දේදුණු ටත් හිතාගන්න බැරි හේතුවක් නිසා ආදිත්‍යව දැකලා දේදුණුට දැනුනේ ලොකු සතුටක්.

"අම්මෝ...ලොකු දෙයක්.මං ඒත් හිතුවා අමතක වෙලා කියලා" ආදිත්‍ය කියද්දි දේදුණු හිනා වුනා.

" මං ගොඩක් පාරක් ඔයාගේ ෆෝන් එකට ගත්තා.ඒත් වැඩ කරේ නෑනේ" ආදිත්‍ය කිව්වේ දේදුණු උත්තරක් නොදීපු නිසා.

"ආ....මං නම්බර් එක මාරු කරා.දැන් අලුත් නම්බර් එකක් තියෙන්නේ"දේදුණු කිව්වේ දුරකථනය එලියට ගන්න ගමන්.

"නම්බර් එක මට දෙනවද" ආදිත්‍ය ඇහුවේ දේදුණු ගේ මූණට එබිලා.ඒකට ගැස්සුනු දේදුණු අඩියක් පස්සට ගත්තා.

"ඉන්න ටිකක්" එහෙම කියපු දේදුණු කලින් දුරකථනය ගබඩා කරලා තිබුනු ආදිත්‍යගේ අංකයට ඇමතුමක් ගත්තා.

"හරි...." ආදිත්‍ය කිව්වේ ඒ අංකය ගබඩා කරගන්න ගමන්.දේදුණු හිනා වෙලා දුරකථනය බෑග් එකට දාගත්තා.

"ඉතින් කොහොමද" ආදිත්‍ය ඇහුවේ දුරකථනය සාක්කුවට දාගන්න ගමන්.

"වරදක් නෑ"

"කෝ ඔයා අප්පච්චි ගෙන් ඇහුවද මං කියපු එක ගැන" ආදිත්‍ය එහෙම අහද්දි දේදුණු බිම බලාගත්තා.

"ආ....ඇහුවේ නැද්ද" ආදිත්‍ය ආයෙත් ඇහුවා.

" නෑ" දේදුණු කිව්වේ ඔලුව දෙපැත්තට වනන ගමන්.

" ඇයි ඒ? ඔයා කිව්වනේ අහන්නම් කියලා" ආදිත්‍ය ඇහුවේ පුදුමෙන්.ඒකට දේදුණු හිනා වුනේ අමාරුවෙන්.

"ඇයි මොකක්ද ප්‍රශ්නේ" ආදිත්‍ය ඇහුවේ දේදුණු ගේ මූනේ පෙනුනු වෙනස නිසා.

" අප්පච්චිට හාර්ට් ඇටෑක් එකක් හැදුනා.අහන්න වුනේ නෑ ඉතින්" දේදුණු කිව්වේ බිම බලාගෙන

"ආ....දැන් කොහොමද අප්පච්චිට ?"

" බයිපාස් එකක් කරා.දැන් ගෙදර ඉන්නේ"

"අහ්....එහෙනම් බය වෙන්න දෙයක් නෑ.අප්පච්චි තරුණ වෙලා ෆිට් වෙලා ඒවි." ආදිත්‍ය කියද්දි දේදුණු බැලුවේ පුදුමෙන්.

"ඇයි එහෙම කියන්නේ"

"ඇයි අහලා නැද්ද බයිපාස් කරාම අවුරුදු 10කින් තරුණ වෙනවා කියලා"

"නෑ....බොරූ...." දේදුණු කටත් උල් කරලා ඒක කියපු විදියට ආදිත්‍යට හිනා ගියා.

"ඇත්ත ලමයො....බොරු නම් ඔයා ඉන්ටර්නෙට් එකෙන් බලන්න.එහෙම කියනවා" ආදිත්‍ය කියද්දි දේදුණු ආදිත්‍ය දිහ බැලුවේ සැකෙන්.

" ඇත්තම ද?" දේදුණු ආයෙත් අහද්දි ආදිත්‍ය ඔලුව වැනුවා.

"ඔව් ඔව් ඇත්තම තමයි.මං එහෙම අහලා තියෙනවා.අප්පච්චිට ටිකක් කෑමෙන් බීමෙන් පරිස්සම් වෙන්න කියන්න.ඒ ඇරෙන්න නම් බය වෙන්න දෙයක් නෑ.දැන් හාර්ට් එකේ ලෙඩ වුන කෑල්ල අයින් කරලනේ.දැන් එයා ලෙඩ දෙන්නේ නෑ.ඒ කියන්නේ සනීපයි" ආදිත්‍ය කියද්දි දේදුණු හිනා වුනා.

"අනේ....තැන්ක් යූ එහෙම කිව්වටත්" දේදුණු කිව්වේ ඇත්තටම හිතින් ආදිත්‍යට ස්තූතිවන්ත වෙන ගමන්.

" යුවර් වෙල්කම් මැඩම්" ආදිත්‍ය පොඩ්ඩක් ඉස්සරහය නැවිලා ආචාර කරලා කියපු විදියට දේදුණු ට ආයෙත් හිනා ගියා.

"ඒක නෙවෙයි ඔයා මොකද මෙහේ" දේදුණු ආදිත්‍යගෙන් ඇහුවා.

"ආ...මං මේ පොඩි වැඩකට ආපු ගමන්." ආදිත්‍ය එහෙම කිව්වේ දේදුණු ගේ උරහිසට උඩින්  එබිලා බලන ගමන්.ඒ නිසාම දේදුණු ත් පිටිපස්ස හැරිලා බැලුවා.එතන තිබ්බ තුංමං හන්දියෙන් එහේ මෙහේ යන වාහන ගොඩක් ඇරුනම දේදුණු ට වෙන දෙයක් පෙනුනේ නෑ.

" ඉතින් වැඩේ ඉවරයිද?" දේදුණු ඇහුවත් ආදිත්‍ය ගෙන් උත්තරයක් ලැබුනේ නෑ.ආයෙත් සැරයක් දේදුණු පිටිපස්ස හැරිලා බැලුවේ ඒ නිසාමයි.

බෑග් එකකුත් පිටේ එල්ලගෙන බිම බලාගෙන ඒ පැත්තට එන අසෙලිව අදුරගන්න දේදුණු ට වැඩි වෙලාවක් ගියේ නෑ.කොහොමත් හොද මතකයක් තියෙන දේදුණු ට අසේලිව දවසක් පාරේදි දැක්ක ගමන් අදුරගන්න පුලුවන් වුනෙත් ඒකයි.අසේලි ආවේ ලොකු කල්පනාවක නිසා මේ දෙන්නා ලගට එනකම්ම දැක්කේ නෑ.

"අසේලි...." මෙච්චර වෙලා අසේලි දිහා බලන් හිටපු ආදිත්‍ය කතා කරේ අසේලි එයාලා ලගට එනකොටමයි .තමන්ගේ නම කියනවා ඇහුනු අසේලි ඔලුව උස්සලා බැලුවේ පුදුමෙන්.

"ආ....මේ ඔයා...මෙතන" අසේලි කියාගෙන ආවේ පුදුමෙන්.

" ඔව්...වැඩකට ආවා මේ ලගට"

"ආ....එහෙමද " අසේලි කිව්වේ දේදුණු දිහාත් බලන ගමන්.දේදුණු ත් අසේලි දිහාමයි බලන් හිටියේ.

'ෆොටෝ එකේ නම් මීට වඩා ලස්සනයි මෙයා' දේදුණු හිතුවේ කොණ්ඩේ ගොතලා දිග සායට ටීශර්ට් එකක් ඇදලා හිටපු අසේලි දිහා බලාගෙන.

"දේදුණු, මේ ඉන්නේ අසේලි...මගේ ගර්ල් ෆ්‍රෙන්ඩ්"ආදිත්‍ය කිව්වේ අසේලිගේ අතින් අල්ලගන්න ගමන්.

"ආ....ඔව් මට මතකයි ෆොටෝ එක..හායි..මං දේදුණු " දේදුණු කිව්වේ අසේලි දිහාවට අතක් දික් කරලා.

"හායි....මං අසේලි" අසේලි කිව්වේ ලැජ්ජාවෙන්.

'මෙයාගේ ලස්සන.ඇදුනුත් ලස්සනයි.මං නිකන් මොකෙක්ද වගේ පේනවා ඇති' අසේලි හිතුවේ ලැජ්ජාවෙන්.

" ඔයා කොහෙද මේ යන්නේ" ආදිත්‍ය ඇහුවේ අසේලිගෙන්.

" පොතක් ගන්න තියෙනවා මෙතන කඩේකින්.ඒක අරන් ගෙදර යනවා"

" මං මේ ඔයාව ගන්න කැම්පස් එකට එන්න හැදුවේ" ආදිත්‍ය කියද්දි අසේලි ආදිත්‍ය දිහා බැලුවේ ප්‍රශ්නාර්ථයක් මූණේන් පෙන්නන ගමන්.ඒක දැකපු ආදිත්‍ය අසේලිට ඇහැක් ගහලා ඉගි කරා.

" ආ...." ආදිත්‍ය ගේ හැසිරීමෙන් පුදුම වුනු අසේලිට කියාගන්න පුලුවන් වුනේ එච්චරයි.

" යමු එහෙනම් අපි.දේදුණු අපි යනවා එහෙනම්" ආදිත්‍ය කියද්දි අසේලිත් හිනා වුනා.

" අපි ගිහින් එන්නම් එහෙනම්" අසේලිත් සුහද විදියට හිනා වෙලා කියද්දි දේදුණු ත් හිනා වුනා.

"හරි...හරි...බායි" එහෙම කියපු දේදුණු බලන් හිටියේ ආදිත්‍ය යි අසේලි යි යන දිහා.

'මේ දෙන්නා නම් ගැලපෙන්නේ නෑ.අර ලස්සන කොල්ලා මේ වගේ කෙල්ලෙක්ට මොකට කැමති වුනාද මන්දා' දේදුණු හිතුවේ ආදිත්‍ය යි අසේලි යි දිහා බලාගෙනමයි.

******************************************
කතාව හොදයිද ලමයි 

කොමෙන්ට් වලට රිප්ලයි නොකරට සොරී සොරී ගොඩක් සොරී.රිප්ලයි නොකරට මං ඒවා බලනවා හොදේ.පුලුවන් ඉක්මනට රිප්ලයි කරන්නම්.

ආදරෙන් ඉන්න ❤️

Saturday, January 5, 2019

මන්දාරම් අහස යට - විසිතුන්වන කොටස


එක පාරටම අසේලිගේ දුරකථනය විසන්ධි වුන නිසා ආදිත්‍ය දුරකථන තිරය දිහා බැලුවේ පුදුමෙන්.

'ඇයි දන්නේ නෑ ෆෝන් එක කට් වුනේ' ආදිත්‍ය කල්පනා කරේ දුරකථනය තිරය දිහා බලාගෙනමයි.එතකොටම ආදිත්‍යගේ දුරකථනයට අසේලිගෙන් කෙටි පණිවුඩයක් ආවා.

"Nangi awa kamareta.passe kiyannam" කෙටි පණිවිඩය දැකපු ආදිත්‍යට හේතුව තේරුම් ගන්න පුලුවන් වුනා.

"Hari ehenam passe kiyanna.good night.bs." ආදිත්‍ය යවපු කෙටි පණිවිඩයට අසේලිගෙන් පිළිතුරු ආවේ සුබ රැයක් පතලා.

මෙච්චර වෙලා බැල්කනියේ හිටපු ආදිත්‍ය කාමරේට ආවේ නිදාගන්න හිතාගෙන.

"මේ ආදි හෙටද බාප්පලා එන්නේ? " අවිශ්ක ඇහුවේ ඇදේ වාඩි වෙලා දුරකථනය දිහා බලන් ඉන්න ගමන්මයි.

"ඔව්...හෙට උදේ කියලා කිව්වේ"

"දැන් බාප්පලා දන්නවද මේ උසාවි කේස් එක"
" ලොකු අප්පච්චි කියලා අප්පච්චිට.අම්මා නම් තාම දන්නේ නෑ"

"පුංචි අම්මා ගෙන් තමා උඹට ප්‍රශ්නේ වෙන්නේ"

"ඔව් බං.මාත් මේ ඒකමයි හිතුවේ." ආදිත්‍ය කිව්වේ ඇදේ වාඩි වෙන ගමන්.

" ජොබ් එක ගැනත් දන්නේ නැද්ද"

" නෑ ඉතින්.ආවම කියන්න කියලා ඉන්නේ.කොහොමත් මේ නඩුව ඉවර වෙනකම් මට රට යන්න බෑ කියලනේ ලොකු අප්පච්චි කිව්වේ.නිකන් මෙහේ ඉන්නවට වඩා මොනවා හරි කරන එක හොදයිනේ"

" ඔව් එකත් ඇත්ත.එතකොට උඹේ ඩිග්‍රි එක?"
"තව මාසයක් තියෙනවනේ.ඒ වෙද්දි නඩුව ඉවර නොවුනොත් නිවාඩු ගන්නවා මං අවුරුද්දක්"

"ඒක හොදයි" අවිශ්ක කිව්වේ දුරකථනය පැත්තකින් තියන ගමන්.කාමරේ ලයිට් නිවපු ආදිත්‍යත් ඇදෙන් ඇලවුනා.දවසෙම කොළඹ ඉදලා මහන්සි නිසාම ආදිත්‍යට ඕනේ වුනේ නිදාගන්න.

"මොකද කිව්වේ කෙල්ල" එක පාරටම අවිශ්ක ඇහුවේ ආදිත්‍ය දිහාවට හැරිලා.

"නංගි ආවා කාමරේට එපාර කට් වුනා"

" අනේ මන්දා බං උඹලගෙත් ඒවා" අවිශ්ක කිව්වේ ආයෙත් ඇදේ උඩුබැලි අතට හැරෙන ගමන්

"ඇයි"

"ඇයි කියන්නේ? උඹ දැන් කතා කරන්න ඕනේ කෙනාට කතා කරාද"

" කවුද කතා කරන්න ඕනේ කෙනා?"

"ඒකවත් මතක නෑ නේද දැන්? දේදුණු" අවිශ්ක කිව්වේ සරදම් ස්වරයකින්.

" අමතක වෙලා නෙවෙයි අවියා.මං එයාට ඇත්තටම කතා කරා ඊයේ.ඒත් ෆෝන් වැඩ කරන්නේ නෑ.මං ගිහිල්ලම කතා කරන්න බැලුවේ.ලෙක්චර්ස් යනවා ඇතිනේ අනිවාර්යයෙන්"

"කවද්ද යන්නේ එතකොට? උඹ අනිද්දා ඉදන් වැඩට යනවනේ"

" බලන්න ඕනේ කොහොම හරි වෙලාවක් හොයාගෙන යන්න"

"හරි හරි එහෙනම් මං නිදාගන්නවා.ගුඩ් නයිට්"

"ගුඩ් නයිට්"  එහෙම කිව්වත් දේදුණුව මතක් කරපු නිසා ආදිත්‍යගේ නිදිමත නැති වෙලයි තිබ්බේ.

ආදිත්‍යට මතක් වුනේ පොඩි කාලේ දේදුණුලගේ ගෙදර යන හැටි.දෙන්නත් එක්ක එහේ මෙහේ දුව දුව සෙල්ලම් කරන හැටි මතක් වෙලා ආදිත්‍යට ඉබේටම හිනාවක් ගියා.

'එයාට හිටියා ලොකු හාවෙක්...ලොකු පුළුන් පුරවපු හාවෙක්.හරි ආදරෙයි ඒ හාවට.මට කිව්වේ මාත්  ඒ හාවා වගේ කියල' ආදිත්‍ය කල්පනා කරේ කරුවලට හිනා වෙන ගමන්.

' එක දවසක් මට මතකයි අපේ ගෙදර ආවා.ඒ තමයි දේදුණු අපේ ගෙදර ආපු පලවෙනි දවස.අපි සෙල්ලම් ගෙයක් දැම්මා.මං තාත්තා.එයා අම්මා.ලමයි කියලා එයා එයාගේ හාවාවත් අරගෙනයි ඇවිත් තිබ්බේ.සෙල්ලම් කරලා ආපහු යද්දි යන්න බෑ කියලා මාව බදාගෙන හොදටම ඇඩුවා.ඒ ඇස් රතු වෙලා තිබ්බ හැටි මට තාමත් මතකයි.ඒත් එදා තමයි මං දේදුණු දැකපු අන්තිම දවස.ඊට පස්සේ කවදාවත් එයාලා අපේ ගෙදර ආවෙත් නෑ.අපි එහේ ගියෙත් නෑ.මං එහේ යන්න ඕනේ කියලා කොච්චර ඇඩුවත් මාව එක්කගෙන ගියේ නෑ.ඊට පස්සේ හදිස්සියේ ම අපි රට ගියා.මට අදටත් හිතාගන්න බෑ එයාලට මොනවා වුනාද කියලා' ආදිත්‍ය කල්පනා කරේ පුදුමෙන්.

'රට ගියාට පස්සේ මට දේදුණුව අමතක වුනා තමයි.ඒත් කාලෙකට පස්සේ ආපහු ලංකාවට ආපු වෙලාවක අපේ පරණ ගෙදරදි හම්බුන දේදුණුගේ හාවා මට දේදුණුව ආයෙත් මතක් කරා.ඒ හාවා ගැන අම්මගෙන් ඇහුවත් රට යන්න කලින් ගෙදරම මොන්ටිසෝරියක් කරපු නිසා මේ කවුරු දාලා ගියපු හාවෙක්ද කියන්න අම්මට මතකයක් තිබ්බේ නෑ.ඒකේ පුදුමෙකුත් නෑ.ලමයි දාලා ගියපු සෙල්ලම් බඩු සෑහෙන ගෙදර තිබ්බ නිසා.ඒත් මට තියෙන ප්‍රශ්නේ අම්මට ඇයි දේදුණුව අමතක.ඇයි ඒ නම දන්නේ නෑ කියන්නේ.ඒ අම්මගේ යාලුවෙක්ගේ දුවෙක් කියලා මට හොදටම මතකයි.ඒත් අම්මා කියන්නේ දේදුණු කියලා දුවෙක් එයාගේ යාලුවන්ට නෑ කියලා.එහෙනම් ඒ දේදුණු ගේ අම්මා කවුද? මං එයාට කිව්වේ සුදු ඇන්ටි කියලා.කෝ දැන් එයාලා'ආදිත්‍ය නිදි නැතුවම කල්පනා කරන්න ගත්තා.

දේදුණු ගැන හිත හිත ඉදපු ආදිත්‍යට නින්ද ගියේ පාන්දර වෙලා.ආදිත්‍යට ඇහැරුනේ කවුදෝ එයාගේ ඔලුව අතගානවා වගේ දැනිලා.ඒ පුරුදු හැගීම ආදිත්‍යට ගෙනාවේ සනීපයක්.

"ආදී...."  එක පාරටම ආදිත්‍ය ඇස් ඇරියේ ඒ කටහඩට.එයා ලග වාඩි වෙලා ඉන්න ප්‍රියංකාව දැකපු ආදිත්‍යට දැනුනේ ලොකු සතුටක්.

"අම්මා....කොයි වෙලාවෙද ආවේ" ආදිත්‍ය ඇදෙන් වාඩි වුනේ එහෙම කියාගෙනමයි.

" දැන් පැයක් විතර වෙනවා.ඔයා නිදි අපි එද්දි" ප්‍රියංකා කිව්වේ හිනා වෙවී.

"පැයක්? ඔයාලාගේ ෆ්ලයිට් එක තිබ්බේ 7ටනේ.එතකොට දැන්...." එහෙම කියන ගමන්ම ආදිත්‍ය බැලුවේ බිත්තියේ ගහලා තිබ්බ ඔර්ලෝසුව දිහා.

"දැන් 12යි.මෙයාගේ නින්ද තමා නින්ද"ප්‍රියංකා කිව්වේ ආදිත්‍යගේ කොණ්ඩෙත් අවුල් කරලා.

"ඊයේ කොළඹ ගියා අම්මා.රෑ වෙලා නිදාගත්තේ.මේ අවිශ්කවත් මාව ඇහැරෙව්වේ නෑනේ " ආදිත්‍ය කිව්වේ ඔලුව කසන ගමන්.

"හරි දැන් ඒකෙන් කමක් නෑ.කොහොමද ඔයාට? ජොබ් එක ගැන මට අයියා කිව්වා.ඔයා කැමතිද ජොබ් එකක් කරන්න" ප්‍රියංකා ඇහුවේ කෙලින්ම ආදිත්‍යගේ මූණ බලාගෙන.හැංගි හොරා වැඩ නැතුව කෙලින් කතා කරන එක ප්‍රියංකා ගේ ඉස්සර ඉදන්ම පුරුද්දක්.ඒක ආදිත්‍යටත් ඒ විදියටම පිහිටලා තිබුනා.

"මං අම්මලා ආවම කියන්න කියලා හිටියේ"
"ඔව් ඔයාට කොහොමත් මට කියන්න ගොඩක් දේවල් තියෙනවා" ප්‍රියංකා කියද්දි ආදිත්‍ය බිම බලාගත්තා.

"අම්මේ....ඒ සිද්දිය වුනේ...." ආදිත්‍ය කියන්න පටන් ගත්තත් ආදිත්‍ය දිහාවට අතක් දික් කරපු ප්‍රියංකා ආදිත්‍යව නැවැත්තුවා.

" ඒ නඩුව ගැන මට අයියා හැමදේම කිව්වා.ඒ ගෑනු ලමයා ගැනයි මට දැනගන්න ඕනේ.ඒ ඔයාගේ යාලුවෙක්ද නැත්තම්...." ප්‍රියංකා ඇහුවේ ආදිත්‍ය දිහා හොදට බලන ගමන්

"යාලුවෙක් අම්මේ....වෙන කිසිම දෙයක් නෑ.අම්මම කියන්න මට, යාලුවෙක්ව මගේ ඇස් ඉස්සරහම වෑන් එකට දාගෙන යද්දි මට නිකන් බලන් ඉන්න බෑනේ"

"ඔව්...හරි....ඔයා ඒ කරපු දේ වැරැද්දක් මං කියන්නේ නෑ.ඒත් ඔයාට ඒ වෙලාවේ කරන්න තව දේවල් තිබ්බා.පොඩ්ඩක් කෑගැහුවා නම් මිනිස්සු එකතු වෙනවා.පොලීසියට ඒ වෙලාවෙම කෝල් කරා නම් මේක මීට වඩා හොදින් ඉවර කරගන්න තිබ්බා."

"ඒත් අම්මේ මගේ ෆෝන් එකේ බැට්‍රි තිබ්බේ නෑ.මං අවිශ්කට කතා කරන්න බැලුවා"

"පාරේ පේ ෆෝන් තියෙනවනේ පුතා...ඕවා නිදහසට හේතු නෙවෙයි.ඔයා කරේ බොහොම හොද වැඩක්.ඒත් ඔයාට කරදරයක් වුනා නම් මොකද කරන්නේ අපි? මට ඉන්නේ ඔයා විතරයි.ඒක ඔයා දන්නවනේ.මීට වඩා හිතන්න තිබ්බා ඔයාට.මතක තියාගන්න මුලින්ම තමන් ආරක්ශා වෙන්න ඕනේ කියලා." ප්‍රියංකා කියද්දි ආදිත්‍ය අහගෙන හිටියේ බිම බලාගෙන.අම්මා කියන දේවල් එක්ක තර්ක කරන්න ආදිත්‍යට කවදාවත්ම පුලුවන් වුනේ නෑ.

ආදිත්‍යගේ ඇදෙන් නැගිටපු ප්‍රියංකා ගියේ දොර ලගට.

"මං රූම් එකට යනවා චේන්ජ් කරන්න.ඔයා යනවද කොහේ හරි"  ප්‍රියංකා කිව්වේ තාමත් ඇදේ වාඩි වෙලා ඉන්න ආදිත්‍ය දිහා බලාගෙන.

" ග්‍රාම සේවක හම්බෙන්න යමු කියලා ලොකු අප්පච්චි කිව්වා.ඔක්කොටම කලින් කාලා ඉන්න ඕනේ අම්මා.බඩගිනියි" ආදිත්‍ය කියද්දි ප්‍රියංකා හිනා වුනා.

"හරි....හරි....එහෙනම් ගිහින් කන්න ඔයා.අපි නම් ආපු ගමන් කෑවා.මං යනවා කාමරේට" 
ප්‍රියංකා එහෙම කියාගෙනම යන්න හැරුනා.

"අම්මා....මේ කෝ අප්පච්චි" ආදිත්‍ය අහද්දි ප්‍රියංකා ආයෙත් ආදිත්‍ය දිහාවට හැරුනා.

"ලොකු අප්පච්චි එක්ක කතාවක් පහළ" එහෙම කියපු ප්‍රියංකා කාමරේට යද්දි ආදිත්‍ය ඇදෙන් නැගිටලා ගියේ නාන කාමරේට.

දත් මැදලා ලෑස්ති වුනු ආදිත්‍ය පහළට යද්දි ක්‍රිශාන්ත හිටියේ එයාගේ අයියා නිශාන්ත එක්ක කතාවක.ආදිත්‍යව දැකපු ක්‍රිශාන්ත පුටුවෙන් නැගිට්ටේ හරි සතුටෙන්.

"මෙන්න මගේ ඉලන්දාරියා නැගිටලා.මං ඒ කාලේ වගේමයි නේ අයියේ" ක්‍රිශාන්ත කිව්වේ ආදිත්‍යගේ කරට අත දාගන්න ගමන්.

"ඔව් ඔව් උඹ ඒ කාලේ කරපු ගොන් වැඩම මූ අලුත් විදියට හිතලා කරනවා.අප්පච්චි ගෙම පුතා" නිශාන්ත එහෙම කියද්දි ආදිත්‍යයි ක්‍රිශාන්තයි දෙන්නම හිනා වුනා.

" අප්පච්චිට මහන්සි නැද්ද? අම්මා නම් ගියා කාමරේට" ආදිත්‍ය කිව්වේ ආයෙත් පුටුවේ වාඩි වුනු ක්‍රිශාන්ත දිහා බලාගෙන.

" මට ගානක් නෑ ආදි.අම්මට තමා මහන්සි.දැන් හෙටද ජොබ් එක පටන් ගන්නේ"

"ඔව් අප්පච්චි හෙට"

"මාත් එන්නම් එහෙනම් හෙට යන්න කොළඹ.මට වැඩ වගේකුත් තියෙනවා.ඔයාවත් දාලා ඒකට යන්න පුලුවන්" ක්‍රිශාන්ත කියද්දි ආදිත්‍ය ඔලුව වැනුවා.

"මගේ කාර් එකේ පලයන්" නිශාන්ත කිව්වේ ඔලුවෙන් එලියේ කාර් එක පෙන්නන ගමන්.

"හරි....ඒකත් හොදයි.නැත්තම් මං පියදාසට කියන්න හිටියේ වාහනයක් හොයලා දෙන්න කියලා" ක්‍රිශාන්ත කියද්දි ආදිත්‍ය පුටුවෙන් නැගිට්ටා.

"අප්පච්චි මං කාලා එන්නම්.පට්ට බඩගිනියි"

"තාම කෑවේ නැද්ද? යන්න යන්න ගිහින් කන්න.." නිශාන්ත කියද්දි ආදිත්‍ය ගේ ඇතුලට ගියේ කෑම කන්න.

කෑම කාලේ ගෙදර අයත් එක්කත් ටිකක් වෙලා කතා කරපු ග්‍රාම සේවක හම්බවෙලා චරිත සහතිකේකුත් අරගෙන ආවේ පහුවදා රැකියාවට යන්න ඕනේ නිසා.

හා හා පුරා කියලා රැකියාවට ගියපු ආදිත්‍යට එතන වැඩ පුරුදු වෙන එක එච්චර අමාරුවක් වුනේ නෑ.ඒ නිසාම සතියක් යද්දි වැඩ ඉක්මනින් පුරුදු වෙන්න ආදිත්‍යට පුලුවන් වුනා.පලවෙනි දවසේ අප්පච්චි එක්ක වැඩට ගියත් ඊට පස්සේ ආදිත්‍ය කොළඹ ගියේ දුම්රියේ.උදේට දුම්රියේ වැඩට යන ආදිත්‍ය  රෑ වෙලා ගෙදර ආවෙත් දුම්රියේමයි.
එක දිගට සතියක්ම වැඩ කරපු ආදිත්‍ය සිකුරාදා වෙද්දි හිටියේ හොදටම හෙම්බත් වෙලා.හවස 1ට විතර පරිඝනකයේ ලිපිගොනුවක් හදන අතරේ ආදිත්‍යට එයාගේ ප්‍රධානියාගේ හදිසි ඇමතුමක් ආවේ කාර්‍යාලයට එන්න කියලා.

"එක්ස්කියුස් මී සර්" ආදිත්‍ය දොර ටිකක් ඇරලා අහද්දි ආදිත්‍යගේ ආයතන ප්‍රධානියා වුනි වීරසිංහ මහත්මයා හිනා වෙලා ඔලුව වැනුවා.

"කම්...කම්...ආදිත්‍ය..." ආදිත්‍ය මේසේ ලගට ගිහින් හිටගත්තේ තව වැඩක් වෙන්න ඇති කියලා හිතන ගමන්.

" ආදිත්‍යට මං එන්න කිව්වේ පොඩි වැඩක් දෙන්න.අපේ කස්ටමර් කෙනෙක් ඉන්නවා  කලම්බු 7 වල.එයාගේ ඩොකියුමන්ට් වගයක් කුරියර් කරන්න ගිහින් මිස්ප්ලේස් වුනා.ආදිත්‍යට පුලුවන්ද ඒ ඩොකියුමන්ට් ටික එයාට අතටම ගිහින් දෙන්න.ආපහු කුරියර් යවන්න ගිහින් රිස්ක් එකක් ගන්න බෑනේ" වීරසිංහ කිව්වේ මේසේ උඩ තිබ්බ ෆයිල් එකක් පෙරලන ගමන්.

"හා හරි සර්...මං වැඩ ඉවර වෙලා ගිහින් දෙන්නම්" ආදිත්‍ය කිව්වේ වීරසිංහ දික් කරපු ෆයිල් එක අතට ගන්න ගමන්.

" නෑ නෑ දැන් යන්න ඕනේ ආදිත්‍ය.මේක ටිකක් හදිස්සි වැඩක්.ඔයා දැන් යන්න.මේ ටික දීලා ගෙදර යන්න..ආයේ මෙහේ එන්න වෙලාවක් නැති වෙයි.මං HR එකට කියන්නම් ඔයාගේ ඕෆ් එක 5ට දාන්න කියලා." වීරසිංහ කියද්දි ආදිත්‍යට දැනුනේ සතුටක්.

"හරි සර්.මං එහෙනම් දැන් යන්නම්"

"හරි ආදිත්‍ය.මං ඔයාට එඩ්‍රස් එකයි නමයි අනිත් විස්තරයි එව්වා.ආවද බලන්න." වීරසිංහ අහද්දි ආදිත්‍යත් දුරකථනය අතට ගත්තා.

"ඔව් සර්.ඇවිල්ලා." ආදිත්‍ය කිව්වේ දුරකථනය දිහා බලාගෙනමයි

"හරිනේ එහෙනම්.ආදිත්‍ය යන්න.යනකොට රිසෙප්ශන් එකේ පිංකිගෙන් ඩිලිවරි කොලයක් ඉල්ලගෙන යන්න.ඒ කස්ටර්මගේ අතටම දෙන්න.ඩිලිවරි කොලයත් සයින් කරගන්න."

"හරි සර්" එහෙම කියපු ආදිත්‍ය කාමරෙන් එලියට ආවේ සතුටෙන්.

'කලම්බු 7..ඒක හොදයි.එහෙනම් අද මට ඒ ගමන් දේදුණු හම්බවෙන්න යන්න පුලුවන්' එහෙම හිතපු ආදිත්‍ය දුරකථනය අතට ගත්තේ දේදුණුගේ දුරකථන අංකට හොයාගන්න.අංකය හොයාගත්ත ආදිත්‍ය දේදුණු ට ඇමතුමක් ගත්තා.පුරුදු විදියටම ඒකෙන් ඇහුනේ දුරකථනය සම්බන්ද කරගන්න බැරි බව සදහන් වෙන හඩ පටයක්.
'ඇයි දන්නේ නෑ.දැන් ගිහින් හොයලා බලනවා' ආදිත්‍ය හිතුවේ කාර්‍යාලයෙන් පිට වෙන්න සූදානම් වෙන ගමන්.

********************************************
ස්තූතියි කතාව කියවන හැමෝටමයි වචනෙකින් හරි මාව දිරිමත් කරන හැමෝටමයි.

ඊලග කොටසින් හමුවෙමු.

ආදරෙන් ඉන්න ❤️

මන්දාරම් අහස යට - විසි හත් වන කොටස

තමන් මෙච්චර කල් හොයපු පොඩි කාලේ යාලුවා දේදුණු කියලා කියද්දි ආදිත්‍යට දැනුනේ ලොකු පුදුමයක් වගේම සතුටක්. "ඒ කොහොමද ඔයා හරියටම...