Friday, November 9, 2018

ලස්සන සති අන්ත



සතියේ දවස් 5 ගෙවෙන්න මාස 5ක් විතර යද්දි සති අන්තේ දවස් දෙක ගෙවෙන්නේ පැය දෙකක වේගෙන්.

සෙනසුරාදා උදේ වෙලා ආයේ ඉරිදා හවස් වෙන්න මහ ලොකු වෙලාවක් යන්නේ නෑ.ඔයා සතියේ දවස් 5ම රස්සාවක් කරන ඉගෙන ගන්න එහෙමත් නැත්තම් ගෙදරින් පිට මොනවම හරි දේකට යන කෙනෙක් නම් මේක හොදටම තේරෙනවා ඇති.

මගේ ජිවිතේ හැම කාලෙකම මට ලස්සන ලස්සන සති අන්ත තිබිලා තියෙනවා.💜

මට මතක තියෙන පොඩිම කාලේ...,
සති අන්තේ කියන්නේ මහ ගෙදර යන දවස්.ආච්චි බලලා නංගිලා එක්ක සෙල්ලම් කරලා කාලා බීලා නටලා එන ලස්සන සෙල්ලම් දවස් 👭👵

ටිකක් ටිකක් ලොකු වෙද්දි ඉස්කෝලේ යද්දි...,
සති අන්තේ අම්මගෙයි මගෙයි නිදහස් දවස් වුනා.ගෙදර වැඩ ඔක්කොමත් කරගෙන දෙන්නත් එක්ක කඩේ ගිහින් ඇවිත් ඉස්කෝලේ වැඩත් කරලා රටේම ඕපදූප ටිකත් කතා කරගෙන ඉන්න මං පුදුම තරම් ආස කරා.සමහර සති අන්ත වලට තාත්තා ගෙදර එන්නේ ඒ සතුට දෙගුණ තෙගුණ කරලා.ඉදලා හිටලා ගෙදරින් අහන බැනුමත් ඒ කාලේ හිතට වැදුනේ නැත්තේ ඒ ආදරේ පිරිච්ච සති අන්ත නිසයි.👪

ඉස්කෝලේ ගියත් අමතර පංති කියලා එකකට මං යන්න ගත්තේ උසස් පෙළ කරද්දිම තමයි.

ඉතින් ඒ පංති යන කාලේ දි...,
 අම්මා එක්ක ගෙවුන ලස්සන සති අන්ත මං යාලුවෝ එක්ක පංති වල බංකු රත් කර කර ගෙවන්න පටන් ගත්තා.පංති යන එක අමාරුයි.ඒ පංති වල පැය ගනන් හිර වෙලා වාඩි වෙලා ඉන්න ඊට වඩා අමාරුයි.ඒත් ඒ මොනා වුනත් එක එක පාට ඇදුම් ඇදලා එක එක කොණ්ඩ මෝස්තර දාගෙන රටේම ඕපදූප කියව කියව හිනා වෙවී රේල් පාරවල් දිගේ පංති ගියපු කාලේ හරිම ලස්සනයි.💝💛

පංති ගියා වගේම යාලුවෝ එක්ක පොඩි පොඩි ගමන් යන්න පුරුදු වුනෙත් ඒ කාලෙම තමයි.අද කාලේ වගේ යන්න කෑම කඩ, පාර්ක් වගේ ඒවා නොතිබ්බ ඒ කාලේ අපි යාලුවෝ එක්ක ගියේ ශොපින්.ගන්න ඇති ඇදුමක් නැතත් තියෙන කඩ ඔක්කොටම ගිහින් ඇදුම් බලලා එන එක අපට පුරුද්දකට ගිහින් තිබ්බා.අද ආපහු හිතලා බලද්දි ඒ සල්ලි අතේ නැති කාලේ යාලුවෝ එක්ක ශොපින් ගිය සතුට අද අතේ සල්ලිත් තියාගෙන කඩිමුඩියේ දුවන ශොපින් වල නෑ.මහ ලොකු ගනන් වලට අපි දැන් ගන්න ඇදුම් ඒ කාලේ යාලුවෝ එක්ක ගිහින් ගන්න ලේන්සුව තරම්වත් ලස්සන නෑ.

ඒ සති අන්ත වලින් පස්සේ ආයෙත් ලස්සන සති අන්න ආවේ කැම්පස් කාලේ.ඒවා ගෙදර හිටියත් කැම්පස් හිටියත් වචනේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම ලස්සන සති අන්ත.💓

දුරම දුර කැම්පස් එකක හිටපු මට හැම සති අන්තෙම ගෙදර එන්න පුලුවන්කමක් තිබුනේ නෑ.ඉතින් ඒ සති අන්ත ගත වුනේ බෝඩිමේ නැත්තම් නේවාසිකාගාරේ රූමෝ මැද්දේ. අම්මලා තාත්තලා නැති අපේම නිදහස් සති අන්ත තිබ්බේ ඒ කාලේ.මහ දවල් වෙලා නැගිටලා කැන්ටිමෙන් හරි කඩේකින් හරි කෑම කාලා ඕපයක් කියවලා කට්ටියත් එක්ක ෆිල්ම් එකක් බලලා හිටපු ඒ දවස් හරිම කම්මැලි සුන්දර සති අන්ත.

ඒත් එහෙම හිටපු සති අන්ත තිබ්බේ හරි ටිකයි.සමහර සති අන්ත වල හුස්ම ගන්නත් බැරි තරම් වැඩ.ප්‍රැක්ටිකල් ලියනවා,ප්‍රසන්ටේශන් හදනවා, එසයින්ම්න්ට් හදනවා, බෝඩිමම එක එක වැඩ.සමහර සති අන්ත වෙන් කරලා තිබ්බේ බෝඩිම කාමරේ පිරිසිදු කරන්න.ඒ පිරිසිදු කරන සති අන්ත හරිම මහන්සියි.හැබැයි ඊට පස්සේ බෝඩිමම හරිම ලස්සනයි.

ඒ කාලේ සති අන්තේ ගෙදර ගියේ දිග නිවාඩුවකටම තමයි.ඒ ගියාම සැලකිල්ල රාජ කුමාරියකට වගේ.ආස කරන හැම කෑමක්ම කන්න ලැබෙනවා වගේම හැම ඕපදූපයක්ම හිතේ හැටියට කියවන්න ලැබෙන එකත් ලොකු නිදහසක්.හොදට කාලා බීලා ඇදට වෙලා නිදාගන්න එක තමයි ඒ කාලේ ගෙදර යන සති අන්තේ ප්‍රධානම දේ වුනේ.ඒ කාලේ තාත්තා නිතරම කියන්නේ මං ගෙදර එන්නෙම කම්මැලි වෙලා කියලා.ඔව් ඒක ඇත්ත.ඒ මගේ කම්මැලි සති අන්ත.මං ආසම ජාතියේ සති අන්ත.

ඒත් දැන් අපි පොඩි නෑ...රස්සාවකුත් කරන ලොකු ලමයිලුනේ..ඉතින් දැන් අපේ සති අන්ත ටිකක් වෙනස් වෙලා....

ඒ කාලේ වගේ දැන් සති අන්තේට ගමන් යන්න ෆිල්ම් බලන්න ඕප කියවන්න යාලුවෝ හම්බ නොවුනත් ආස කෑමක් මටම හදන් කන්න වුනත් ඉස්සර තරම් මහ දවල් වෙනකම් නිදාගන්න නොලැබුනත් තාමත් මගේ සති අන්ත හරිම ලස්සනයි.💕

මගේ ඒ සති අන්ත එක එක විදියයි...👸

*සමහර සති අන්ත හරිම කම්මැලියි.දවසෙම පොරවගෙන නිදාගන්න හිතෙන දවස් තියෙන්නේ 🙈

*තවත් සමහර සති අන්ත වල  වෙන්නේ  පොත් ගොඩක් වට කරගෙන කියවන එක,නැත්තම් ෆිල්ම් බලන එක නටන එක සිංදු කියන එක 😀💓

*සමහර සති අන්ත හරිම කාර්‍යබහුලයි.ගමන් බිමන් ගොඩයි.ගෙදර වැඩ ගොඩයි 😐🙉

*ඒ විතරක්ම නෙවෙයි.සමහර වෙලාවට  තියෙනවා සතියෙම හිතලා හිතලා වැඩ ප්ලෑන් කරලා  කරන්න ගිහින් ඒ වැඩත් ඔක්කොම අවුල් කරගෙන සති අන්තෙම නැති නාස්ති කරගන්නවා   😫😫🙊🙈

ඒත් ඒ මොනවා වුනත් මං වැඩියෙන්ම ආදරේ සති අන්තෙට.ඒක වෙනසක් වෙන්නේ නෑ.💖

මං හිතන්නේ සති අන්ත එච්චරටම ලස්සන ඒවා අපේ නිසා.සතියේ දවස් 5ම අනුන්ට ලියලා දීලා එයාලා වෙනුවෙන් ජීවත් වෙන අපි, අපි වෙනුවෙන් ජීවත් වෙන්නේ මේ දවස් දෙකේ නිසා 💓

ඉරිදා සෙනසුරාදා කියන්නේ 💓 අපේ දවස්,ඒකයි සති අන්ත මෙච්චරම ලස්සන....❤️


Friday, October 5, 2018

මන්දාරම් අහස යට - සිවුවන කොටස




"මොකක් කිව්වා..." අසේලි ආදිත්‍ය දිහා බලන් හිටියේ කටත් ඇරගෙන.ඒ හිටපු විදියට ආදිත්‍යට හිනා ගියා.

"මං කිව්වේ එක දවසකට මගේ ගර්ල් ෆ්රෙන්ඩ් වෙන්න කියලා" ආදිත්‍ය හිනාව නවත්තගෙන සන්සුන් විදියට කිව්වා.

"එක දවසකට ගර්ල් ෆ්රෙන්ඩ් වෙන්න? පිස්සුද? මොනවද මේ කියවන්නේ " අසේලි කියවගෙන ගියේ මේ මුකුත් හිතාගන්න බැරුව.

"හෝව් හෝව්..පොඩ්ඩක් වාඩි වෙලා මේක අහන්නකෝ.ඊට පස්සේ ඔයා තීරනේ කරන්න ඔයාගේ යාලුවට මගේ උදව් ඕනෙද එපාද කියලා" ආදිත්‍ය ඒක කිව්වේ කට කොණකින් හිනා වෙන ගමන්.ආදිත්‍ය එහෙම කියනකොට අසේලිට මතක් වුනේ විහාරාව.ඒ නිසා අසේලි ආදිත්‍ය ඉස්සරහින් වාඩි වුනා.

"හරි මේකයි වෙන්න ඕනේ..ගෑනු ලමයෙක් ඉන්නවා.මට එයාට පෙන්නන්න ඕනේ මට ගර්ල් ෆ්රෙන්ඩ් කෙනෙක් ඉන්නවා කියලා.ඉතින් එක පැයයි මට මේ වැඩේට ඕනේ.ගියා කතා කරා.ආවා.මොකද කියන්නේ?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ සන්සුන් විදියට.

"දැන් මං මේක කරොත් ඔයා අවිශ්කට කතා කරලා මගේ වැඩේ කරලා දෙනවද?" අසේලි ඇහුවේ ටිකක් කල්පනා කරලා.

"අනිවාර්යෙන්ම කරලා දෙනවා.මගේ වචන දෙකක් නෑ"

"මං කොහොමද ඔයාව විශ්වාස කරන්නේ? ඔයා ඔයාගේ වැඩේ කරගෙන හෙමීට මාරු වුනොත් එහෙම" අසේලි ඇහුවේ සැකෙන්.ඒ කතාවට ආදිත්‍ය හිනා වුනා. 

"එහෙම වෙන්නේ නෑ.ඒකට මං ඔයාට ගැරන්ට් එකක් දෙන්නම්.අවිශ්ක මගේ යාලුවෙක් වගේ වුනාට යාලුවෙක්ම නෙවෙයි.ඒ මගේ ලොකු අප්පච්චිගේ පුතා.නෑකමට මගේ අයියා.ඉතින් මට පුලුවන් අවිශ්කට කතා කරලා මේක කරන්න" ආදිත්‍ය කියාගෙන යද්දි අසේලි බලන් හිටියේ ලොකු කල්පනාවකින්.

"මොකද කියන්නේ?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ අසේලිගෙන් සද්දයක් නැති නිසා.

"මං දන්නේ නෑ ඉතින් ඔයාගේ යාලුවගේ වැඩේ කෙරෙන්නත් ඕනනේ නේද? " ආදිත්‍ය ආයෙත් කියද්දි අසේලි ආදිත්‍ය දිහා බැලුවේ හිස් බැල්මකින්.

"දැන් ඔහොම ගිහින් මං ඔයාගේ ගර්ල් ෆ්රෙන්ඩ් කියලා කිව්වම ඒ ගෑනු ලමයා විශ්වාස කරාවිද?" 

"අපොයි නෑ..ඒකට පොඩ්ඩක් රගපාන්න ඕනේ" ආදිත්‍ය කිව්වේ අසේලිට ඇහැක් ගහලා.

"රගපාන්න ඕනේ කිව්වේ?" අසේලි එහෙම අහනකොට ආදිත්‍ය අසේලි දිහා බැලුවේ පුදුමෙන්.

'මේ කෙල්ල ඇත්තටම දන්නේ නැද්ද නැත්තම් දන්නේ නෑ වගේ රගපානවද?' ආදිත්‍ය හිතුවේ පුදුමෙන්.

"රගපානවා කිව්වේ අපි කපල් එකක්නේ...එතකොට...තේරෙනවනේ...." ආදිත්‍ය අසේලිට පැහැදිලි කරන්න උත්සහ කරා.

"අහ්....නෑ...නෑ...මට බෑ....ඕවා කරන්න..." අසේලි බංකුවෙන් නැගිට්ටේ එහෙම කියාගෙමයි.

"එතකොට ඔයාගේ යාලුවා?" ආදිත්‍ය ආයෙත් උත්සහ කරේ අසේලිව මේකට කැමති කරගන්න.

"ඒකට...ඒකට මං මොකක් හරි කරගන්නම්"අසේලි එහෙම කියාගෙනම යන්න හැරුනා.එතකොටම බංකුවෙන් නැගිට්ට ආදිත්‍ය අසේලිගේ අතේ තිබ්බ එයාගේ ජංගම දුරකථනය උදුර ගත්තා.

"ඒයි මට දෙනවා ඕක" අසේලි ආදිත්‍යගෙන් දුරකථනය ගන්න හැදුවත් ඒක ලේසි වැඩක් වුනේ නැත්තේ ආදිත්‍ය අසේලිට වඩා සෑහෙන උස නිසා.

අසේලිගේ දුරකථනය ගත්ත ආදිත්‍යට ඒකෙන් තමන්ගෙම දුරකථනය ඇමතුමක් ගත්තා.ඊට පස්සේ අසේලිගේ දුරකථනයේ තමන්ගේ දුරකථන අංකය ගබඩා කරලම තමයි ආදිත්‍ය ආයෙත් අසේලිට දුරකථනය දුන්නේ.අසේලි ඒක ගත්තේ උදුරලා වගේ.

"මැනර්ස් කියලා දෙයක් දන්නේ නැද්ද ගෙම්බෝ..අනුන්ගේ ෆෝන් ගන්නේ.ලැජ්ජ නැද්ද?" අසේලි බැනගෙන ගියත් ආදිත්‍යට නම් ඒකේ ගානක්වත් තිබ්බේ නෑ.

"හරි හරි හලෝ.ඕකේ මගේ නම්බර් එක ඇති.ආදිත්‍ය කියලා සේව් කරලා ඇති.හිත වෙනස් වුනොත් කතා කරනවා" ආදිත්‍ය කියද්දි අසේලි ගස්සගෙන ආපහු හැරුනේ ආදිත්‍යට හිතින් බනින ගමන්.

'නලුවෙක්ගේ වගේ නමක් දාගෙන.මූණේ හැටි විතරක්.වදුරෙක් වගේ.එනවා මෙතන දවසකට ගර්ල් ෆ්රෙන්ඩ් වෙන්න කතා කරන්න' අසේලි හිතින් බැන බැනම පුස්තකාලෙට ගියේ ආදිත්‍ය එතනම ඉදන් බලන් ඉද්දි.

එතකොටම එතනට ආවේ අවිශ්කගේ නංගි චූටි.චූටි ව එක්කගෙන යන්න අවිශ්කට එන්න විදියක් නැති නිසා තමයි අද ආදිත්‍ය ආවේ චූටිව ගෙදර එක්කගෙන යන්න.පුස්තකාලෙට ඇතුල් වෙන්න ගියපු අසේලිට පෙනුනේ ආදිත්‍ය චුටි වත් බයික් එකේ නග්ගගෙන යන හැටි.

'කෙල්ලෙක් ඉන්නවද කොහෙද? ඒ ඉදලත් ඒ මිනිහා මේ මොකාටද එන්න හදන්නේ.මං බෑ කියපු එකමයි හොද' අසේලි කල්පනා කරේ ආදිත්‍ය යන දිහා බලාගෙන.

චූටිවත් එක්කගෙන ගෙදර ආපු ආදිත්‍ය කෑමත් කාලා කාමරේට ගියේ ටිකක් නිදාගන්න හිතාගෙන.අවිශ්කත් යාලුවෙක් හම්බෙන්න එලියට ගිහින් තිබ්බ නිසා ආදිත්‍ය කම්මැලිකමේ හිටියේ.ඒ ඉන්න අතරේ ආදිත්‍යට මතක් වුනේ දේදුණු හම්බුන විදිය.

එදා ෆේස්බුක් එකෙන් දේදුණුව හොයාගත්ත ආදිත්‍ය,අවිශ්ක ගෙදර ආපු ගමන්ම අවිශ්කට දේදුණුව පෙන්නුවා.

"අප්පද බොල...කිරි කිරි කෑල්ලක්නේ බං මේ දේදුණු" ෆේස්බුක් එකේ දේදුණුගේ ෆොටෝ එක දැකපු අවිශ්කට ඉබේටම එහෙම කියවුනා.

"හ්ම්ම්..." ආදිත්‍ය කිව්වේ එච්චරයි.

"අඩෝ...මේ හෙන පොශ් කෙල්ලෙක්නේ.අදින ඇදුම් බලපන්.බාගයක්ම නෑනේ" අවිශ්ක කියද්දි ආදිත්‍ය හිනා වුනා.

" ඒ මේ ලංකාව නිසා උඹට ඕවා අමුතුවට පේන්නේ.ඕසි වල කොහොමත් ඔහොමයි බං" ආදිත්‍ය කිව්වේ කටත් ඇරගෙන ෆෝන් එකේ දේදුණුගේ ෆොටෝ බලන අවිශ්කට.

"ඒ වුනාට බං මෙහෙම කෙල්ලෝ නුවර නම් ඉන්න විදියක් නෑ.උඹට ශුවර්ද නුවර කියලා"

"එහෙම තමයි මේකේ තියෙන්නේ නම්" ආදිත්‍ය කියද්දි අවිශ්ක බැලුවේ දේදුණුගේ විස්තර මොනවද කියලා.

"student at Sinepsis University College- Colombo 07" අවිශ්ක ආදිත්‍යටත් ඇහෙන්නම කියෙව්වා.

"මේ කෙල්ල ඉන්නේ කොළඹ බං" අවිශ්ක කිව්වේ ආදිත්‍ය දිහා බලලා.

"ඔව් හැබැයි ඉගෙන ගන්නවා කියලා නම් තියෙන්නේ නම් කොළඹ තමයි.උඹ දන්නවද මේ කියලා තියෙන තැන" 

"හ්ම්ම්...කොළඹ කැම්පස් කිට්ටුව තැනක්. මේ අපි හෙට ගිහින් බලමුද?" අවිශ්ක ආදිත්‍යගෙන් ඇහුවේ හරි උනන්දුවෙන්.

"ගිහින්?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ හිතාගන්න බැරුව 

"ගිහින් පොඩ්ඩක් කැරකිලා බලමු.ඕවාගේ ලෙක්චර්ස් පටන් ගන්නේ උදේ 9 කිට්ටු කරලා.ඕකේ මගේ යාලුවෙක්ගේ අයියා කෙනෙක් වැඩ.මිනිහගෙන් උදව්වක් ගන්නත් පුලුවන් වේවි" අවිශ්ක කියද්දි ආදිත්‍යත් ඔලුව වනලා වැඩේට එකඟ වුනා.

පහුවදා උදේ 9.30 වගේ වෙද්දි මේ දෙන්නා හිටියේ ඒ සිනෙප්සිස් විශ්ව විද්‍යාලයේ එළියේ පුටුවක වාඩි වෙලා.

"යන්න සර් ඇතුළට.ගිහාන් සර් එන්න කිව්වා" පිළිගැනීමේ නිළදාරිනිය එහෙම කිව්වේ එයාට ආපු දුරකථන ඇමතුමකට උත්තර දුන්නට පස්සේ.

එහෙම කියනවත් එක්කම පුටුවෙන් නැගිටපු ආදිත්‍යත් අවිශ්කත් ඇතුල් වුනේ ඒ ඉස්සරහම තිබුනු මුදල් අංශ ප්‍රධානියගේ කාමරේට.

"හලෝ මල්ලි, කොහොමද? වාඩි වෙන්න වාඩි වෙන්න" ගිහාන් දෙන්නව හරි සන්තෝසෙන් පිළිගත්තා.

"හොදින් ඉන්නවා අයියේ" අවිශ්ක කිව්වේ පුටුවේ වාඩි වෙන ගමන්.

"මේ එතකොට" ගිහාන් ඇහුවේ ආදිත්‍ය දිහා හොදට බලන ගමන් 

"මේ මගේ මල්ලි කෙනෙක් අයියේ..ඇත්තටම අපි මේ ආවේ මෙයාගේ වැඩකට" එහෙම කියපු අවිශ්ක සරලව ගිහාන්ට වෙන්න ඕනේ දේ පැහැදිලි කරා.

"හා..හා..ඒ කියන්නේ මේ ෆේස්බුක් එකේ දැකපු කෙල්ල ඇත්තටම ඉන්නවද කියලා තමයි දැනගන්න ඕනේ" ගිහාන් කිව්වේ ආදිත්‍යට ඇහැක් ගහන ගමන් 

"ඒ වගේ දෙයක් තමයි" ආදිත්‍ය කිව්වේ ඔලුව කසන ගමන්.

"පොඩ්ඩක් ඉන්නකෝ බලන්න..." එහෙම කියපු ගිහාන් පරිඝනකයේ මොනවද වැඩ වගයක් බැලුවා.

"හරි දේදුණු විමංසා සෙනෙවිරත්න ඉන්නවා.ෆර්ස්ට් ඉයර්.බිස්නස් ඇන්ඩ් ෆයිනෑන්ස් එකේ ඉන්නේ" එහෙම කියපු ගිහාන් ඊලගට දුරකථන ඇමතුමක් ගත්තා.

"සුරේනි පොඩ්ඩක් කාමරේට එන්න" එහෙම කියපු ගිහාන් දුරකථනය විසන්ධි කරා.ටිකකින් කාමරේට ආවේ කොටම කොට සායක් ඇදපු මේකප් ගොඩකුත් දාගත්ත ගෑනු ලමයෙක්.අවිශ්කයි ආදිත්‍යයි එක්කත් සුහද විදියට හිනා වුන මේ ගෑනු ලමයා ගිහාන් දිහා බැලුවා.

"සුරේනි ෆර්ස්ට් ඉයර් අයගේ පේමන්ට්ස් වැඩ කොහොමද? සයින් අරන් ඉවරයිද?" 

"ඊයේ HRM එකේ පේමන්ට්ස් සෙට්ල් කරලා සයින් කරා සර්.අද ලොජිස්ටික් එක පටන් ගන්න හැදුවේ"

"නෑ සුරේනි.අද බිස්නස් ඇන්ඩ් ෆයිනෑන්ස් එක පටන් ගන්න.ඒකේ ඉන්නවා දේදුණු විමංසා සෙනෙවිරත්න කියලා ගර්ල් කෙනෙක්.එයාගෙන් මේ වැඩේ පටන් ගන්න" ගිහාන් එහෙම කිව්වේ දේදුණුගේ නම ලියපු කොලයක් සුරේනිගේ අතට දෙන ගමන්.

"අහ් හා  සර්" සුරේනි කිව්වේ ටිකක් පුදුම වෙලා.

"හරි සුරේනි ඔයා දැන් යන්න.දැන්ම කතා කරලා දේදුණුව ගෙන්න ගන්න" ගිහාන් කිව්වේ ආපහු අවිශ්කලගේ පැත්තට හැරෙන ගමන්.සුරේනි යනකම් හිටපු ගිහාන් අවිශ්කට කතා කරා.

"අවිශ්ක මල්ලි එහෙනම් ගිහින් එළියෙන් ඉන්න.ටිකකින් දේදුණු ඒවි සුරේනි හම්බවෙන්න.එතකොට පුලුවන්නේ බලාගන්න" 

"අනේ තැන්ක් යූ අයියේ..." අවිශ්ක කියද්දි ආදිත්‍යත් කතා කරා.

"තැන්ක් යූ අයියේ" 

"හරි හරි ඕක මොකක්ද?හැබැයි මල්ලි කරන දෙයක් එළියේ.මේකේ ඇතුලේ මුකුත් බෑ හොදේ" ගිහාන් ඒක කිව්වේ ටිකක් බරපතළ විදියට.

"අපෝ නෑ නෑ..අයියා ඒ ගැන බය වෙන්න එපා" අවිශ්ක කියද්දි ආදිත්‍යත් හිනා වුනා 

"නෑ නෑ එහෙම දෙයක් වෙන්නේ නෑ.නිකන් බලාගන්න විතරයි ඕනේ" 

"අයියේ මේ කට්ටියගේ ලෙක්චර්ස් ඉවර වෙන්නේ කියටද? " අවිශ්ක එහෙම අහද්දි ගිහාන් ටිකක් කල්පනා කරා.

"අද මං හිතන්නේ IT තියෙන්නේ මුලු ෆර්ස්ට් ඉයර් එකටම.එහෙම වුනොත් හවස 3.30ට ඉවර වෙන්නේ.ඊට පස්සේ මිසක් කලින් නම් වෙන්නේ නෑ"

"හරි අයියේ එහෙනම් තැන්ක් යූ අගේන් " 

ගිහාන්ට ආයෙත් ස්තූති කරපු දෙන්නා ඇවිත් එළියේ ලොබියෙන් වාඩි වුනා.එතනට සුරේනිගේ මේසේ හොදට පේනවා.

ටිකකින් අත් නැති සුදු කොට ගවුමක් ඇදපු දේදුණු පඩිපෙළ බැහැගෙන ඇවිත් සුරේනිගේ මේසේ ලගින් නතර වුනා.

"ඒයි ෆොටෝ එකේ වගේමයි බං.බලපන්කෝ සුදු" අවිශ්ක කියද්දි ආදිත්‍යත් ඔලුව වැනුවා.

"හ්ම්ම්...."

"උඹට මොකෝ කටේ වචනත් නැති වෙලාද කෙල්ල දැකලා" අවිශ්ක එහෙම කිව්වේ ආදිත්‍ය ඒ දිහාම බලන් ඉන්න නිසා.

"නෑ බං.මට හිතාගන්න බෑ ඒ පොඩි කාලේ කෙල්ලමද මේ කියලා"

"පොඩ්ඩක්වත් හැඩහුරුකම සමාන නැද්ද?"

"කොහේ හොයන්නද බං.මේකප් දාලනේ ඉන්නේ" ආදිත්‍ය කිව්වේ නොරිස්සුමෙන්.ආදිත්‍ය කවදත් මේකප් වලට ආස කරපු කෙනෙක් නෙවෙයි.

"ඒකත් ඇත්ත.හරි දැන් යමු අපි.ආපහු එමු ඉවර වෙන වෙලාවට" ආදිත්‍ය පුටුවෙන් නැගිට්ටේ එහෙම කියාගෙන.

දෙන්නා ආපහු ගෙදර ගියේ දවල්ටත් කාලම එන්න හිතාගෙන.දවල්ටත් කාපු දෙන්නා 3.30 වෙද්දි ගියේ සිනෙප්සිස් එක ඉස්සරහ බස් හෝල්ට් එකට.

"දැන් ගිහින් උඹ මොනවද කියන්න හිතාගෙන ඉන්නේ?" අවිශ්ක ඇහුවේ බස් හෝල්ට් එකේ හිටගෙන ඉන්න ගමන්.

"ගිහින් කියමු.මෙන්න මෙහෙම මං කෙල්ලෙක් හොයනවා.ඒ ඔයාද කියලා" ආදිත්‍ය කියද්දි අවිශ්ක හිනා වුනා.

"උඹට පිස්සුද ගොන් අලියෝ.ඔහොම කියලා හරි යන් නෑ"

"එහෙනම්..."

"මුලින් බලපන් පොඩ්ඩක් ෆිට් වෙන්න.කලින් මං ඔයාව දැකලා තියෙනවා නංගි.එහෙම කියලා බලමු මුලින්"

"අනේ මන්දා...බලමුකෝ බලමුකෝ" ආදිත්‍ය එහෙම කියද්දිම සිනෙප්සිස් එකෙන් එළියට ළමයි රංචුවක් එන්න පටන් ගත්තා.

"හොදට බලපන්.මිස් වෙන්න දෙන්න එපා" අවිශ්ක කිව්වේ එබි එබි බලන ගමන් 

"අහ් අන්න ඉන්නවා. වරෙන් යන්න"එහෙම කියපු ආදිත්‍ය එක පාරට අවිශ්කවත් ඇදගෙනම පාර පැන්නා.පාර පැනපු ආදිත්‍ය කෙලින්ම ගියේ එතනම තිබ්බ මැක්ඩොනල්ඩ්ස් එකට.

මැක්ඩොනල්ස්ඩ් එක ඇතුලට ගියපු ආදිත්‍ය වටපිට බැලුවා.එතකොට එය දැක්කේ කවුන්ටරේ ලගට වෙලා හිටගෙන ඉන්න දේදුණු ව.

"අන්න ඉන්නවා..." අවිශ්ක කිව්වේ දේදුණුව පෙන්නලා

"හ්ම්ම්....යමුද කතා කරන්න" ආදිත්‍ය ඇහුවේ ඒ පැත්ත බලාගෙනමයි.

"එහෙම යන්න බෑ යකෝ..පොඩ්ඩක් වාඩි වෙලා ඉමු.ඊට පස්සේ යමු" එහෙම කියාගෙනම අවිශ්ක එතන තිබ්බ පුටුවකින් වාඩි වුනා.

දේදුණුත් කෑම එහෙම අරගෙන අවිශ්කලගේ මේසෙට ටිකක් ඈතින් මේසෙක වාඩි වුනා.ටිකක් වෙලා ඒ පැත්ත බලන් හිටපු අවිශ්ක එක පාරටම එතනින් නැගිට්ටා.

"හරි දැන් යමු..." අවිශ්ක එහෙම කිව්වේ ආදිත්‍ය දිහා බලන ගමන්.

ලොකු හුස්මක් පහළට හෙලපු ආදිත්‍යත් අවිශ්කගේ පස්සෙන් දේදුණුගේ මේසේ ලගට ගියා.

"එක්ස්කියුස් මී...." දේද්ණුගේ මේසේ ලගට ගියපු අවිශ්ක කතා කරා.

අවිශ්කගේ කටහඩට දේදුණු ඔලුව උස්සලා බැලුවා.දැන් තමයි ආදිත්‍ය හරියට දේදුණු ව ලගට දැක්කේ.

'දෙයියනේ...මේ කෙල්ල ඇත්තටම ලස්සනයි.මේකප් දාලා නෙවෙයි.මේ ඇත්තටම ලස්සනයි ' ආදිත්‍ය දේදුනු දිහා බලාගෙනම හිතුවා.

"අපට පොඩ්ඩක් කතා කරන්න පුලුවන්ද?" අවිශ්ක දේදුණුගෙන් අහද්දි දේදුණු බැලුවේ ලග හිටගෙන හිටපු ආදිත්‍ය දිහා.

"මොනවා ගැනද?" දේදුණු ඇහුවේ පුදුමෙන් වගේ.

"අපි පොඩ්ඩක් මෙතනින් වාඩි වෙන්නද?" එහෙම අහපු අවිශ්ක දේදුණු ඉස්සරහ පුටුවෙන් වාඩි වුනේ ආදිත්‍යවත් තමන් ලගින්ම වාඩි කරවගන්න ගමන්.

"මොකක්ද කතා කරන්න තියෙන්නේ?" ඒ සැරේ නම් දේදුණු ඇහුවේ බය වෙලා වගේ කියලා ආදිත්‍යට හිතුනා 

"නෑ නෑ නංගි මේකයි.මට ඔයාව හොදට දැකලා පුරුදුයි.ඒකයි " ආදිත්‍ය කලින් අවිශ්ක කියලා දීපු විදියට කිව්වා.

"සොරි.මාව ඔයා දැකලා තියෙන්න විදියක් නෑ.ඔහොම කියාගෙන එන අය මං දන්නවා.එහෙම වෙන්න විදියක් නෑ" දේදුණු කියද්දි අවිශ්ක කතා කරා.

"නෑ නෑ එහෙම නෙවෙයි.ඇත්තටම අපට දෙයක් තියෙනවා කතා කරන්න"

"ඉතින් එහෙනම් ඉක්මනට කියන්න.මට පරක්කු වෙනවා" දේදුණු එහෙම කිව්වේ පුටුවෙන් නැගිටින ගමන්.

"ඒක මේ එහෙම හදිස්සියේ කියන්න බෑ.මට ඔයාව පොඩ්ඩක් මීට් වෙන්න පුලුවන් වෙලාවක් කිව්වොත් මං එන්නම්" පුටුවෙන් නැගිටපු ආදිත්‍ය කිව්වේ බොහොම සංවරශීලිව වුනත් දේදුණු නම් බැලුවේ සැකෙන් වගේ.

"මේ ඔයාලා වගේ දැකලා තියෙනවා කියාගෙන ඕනේ තරම් කොල්ලෝ මගේ පස්සෙන් එනවා.අනේ ප්ලීස් මං ඕවට කැමති නෑ.වෙන කෙල්ලෙක් ඕකට හොයාගන්න"දේදුණු ඒ ටික නම් කිව්වේ ටිකක් තදින්.

"නෑ නෑ ඔයා වැරදියට හිතන්නේ..එහෙම මේ ඔයාගේ පස්සෙන් ආවේ නෑ අපි.එහෙම දේකට නෙවෙයි මේ කතා කරන්න හදන්නේ" ඒ සැරේ අවිශ්කත් කතා කරා.

"එහෙම දෙයක් නෙවෙයි නම් කොහොම දෙයක්ද? ගෑනු ලමයෙක් එක්ක යාලු වෙන්න පිරිමි ලමයි කරන බොරු මං දන්නවා. මං නම් කොහොමත් එහෙම ඒවට කැමති නෑ.ඒ නිසා ප්ලීස් ඕවට වෙන කෙනෙක් හොයාගන්න." දේදුණු කියාගෙන ගියේ ආදිත්‍ය පුදුමෙන් බලන් ඉද්දි.

"මේ මට ඔයා එක්ක යාලු වෙන්න ඕනේ නෑ.කතා කරන්න විතරයි ඕනේ.ඒකත් වැදගත් දෙයක්" ඒ සැරේ ආදිත්‍යත් කිව්වේ ටිකක් සැරෙන්.

"යාලු වෙන්න ඕනේ නෑ?? අනේ නිකන් බොරු කියන්න එපා.මොකක්ද තියෙන සාක්ශිය ඔයා කතා කරන්නේ ඒකට නෙවෙයි කියන්න" දේදුණුත් අතාරින පාටක් නෑ.

"සාක්ශියද? සාක්ශිය තමයි....මට ගර්ල් ෆ්රෙන්ඩ් කෙනෙක් ඉන්නවා" ආදිත්‍ය එහෙම කියද්දි අවිශ්ක ආදිත්‍ය දිහා බැලුවේ පුදුමෙන් වගේ.

"ඉතින් මට ඔයා එක්ක යාලු වෙන්න ඕනේ කමක් නෑ" එහෙම කියපු ආදිත්‍ය ලොකු හුස්මක් පහළට හෙලුවා.

*******************************************************************************

සමාවෙන්න කතාව පරක්කු වුනා.ඊලග බදාදටත්  අලුත් කොටසක් දෙන්නම් 

ආදරෙන් ඉන්න....💖

Friday, September 28, 2018

මන්දාරම් අහස යට - තුන්වන කොටස


හැම පැත්තෙන්ම ලොකු ගස් වලින් වට වුන පාරක් දිගේ අසේලි ඇවිදගෙන ගියේ යන්නේ කොහෙද කියලා කිසිම අරමුණක් නැතුව.වටේම කරුවලයි.එතකොට හවස් වෙලා වෙන්නැති කියලයි අසේලිට හිතුනේ.වහින්න කිට්ටු වෙච්ච ගතියකුත් පරිසරයේ තිබුනා.අසේලි එයා ඇදගෙන හිටපු රෝස පාට ගවුම ආසාවෙන් අත ගෑවා.ඒක ලගදි තිබ්බ උපන්දිනේට තාත්තා අරන් දීපු එකක් කියලා අසේලිට මතකයි.

මෙහෙම ඇවිදගෙන යන අසේලිව එක පාරටම ලොකු අතකින් ඇදලා ගත්තා.අසේලි හැමපැත්තටම හැරි හැරි උත්සහ කරේ ඒ ලොකු අත් දෙකෙන් බේරෙන්න.ඒ  එක අතක තිබ්බ උල් හයි කරපු  වලල්ලක තිබ්බ උල් අසේලිගේ අතේ වැදිලා අතත් තුවාල වුනා.මේ මුලු වෙලාවෙම අසේලි කෑගහන්න උත්සහ කරත් ඒක හරි ගියේ නෑ.ඒත් ඒ මිනිහා අසේලිව උස්සලා ගන්නවත් එක්කම අසේලි එයාට පුළුවන් වෙර දාලා හයියෙන් කෑගැහුවා.

"තාත්තේ...." 

"අක්කේ..."

"අක්කේ..." අසේලිට කවුදෝ කතා කරනවා ඇහුවේ හීනෙන් වගේ.

"අක්කේ නැගිටිනෝ..." අසේලි ඇස් ඇරලා බැලුවා.අසේලිගේ නංගි මේධාවී ඇදේ වාඩි වෙලා ඇස් දෙකත් ලොකු කරන් බලන් ඉන්නවා දැකපු අසේලි ඇදෙන් වාඩි වුනා.

"මොකෝ හලෝ වුනේ?" මේධාවී ඇහුවේ අසේලිගෙන්.ඒකට උත්තරයක් නොදීපු අසේලි අත් දෙකෙන්ම ඔලුව අල්ලගත්තා.

"ආයෙත් අර හීන පේනවද?" මේධාවි ඇහුවේ අසේලිගෙන් සද්දයක් නැති නිසා 

"මට වතුර එකක් ගෙනත් දෙනෝ" අසේලිගේ කටින් ඒ වචන පිට වෙනවත් එක්කම මේධාවි නැගිටලා දිව්වේ අසේලිට වතුර එකක් ගේන්න.

'මොකක්ද මං ඒ දැක්කේ' අසේලි කල්පනා කරේ ඔලුවත් අල්ලගෙනමයි.

අසේලිට මෙහෙම හීන පේන්නේ පොඩි කාලේ ඉදන්මයි.මේ පේන හීන එකිනෙකට සම්බන්දෙකුත් නෑ.ඒත් ඒ හැම එකම අසේලිව බය කරනවා.මෙහෙම හීනෙන් බය වෙන්න ගත්තම ගෙදර අය අසේලිට එක එක බෙහෙත් කරන්න උත්සහ කරා.නූල බැන්දා,දෙහි කැපුවා,තොවිල් නැටුවා.දොස්තරලා හම්බෙන්න ගියා.කොටින්ම අසේලිට මේක හොදටම එපා වුනා.

හීන පේන එක නවතින්න කියලා අසේලි නිදාගන්නේ නැතුව හිටිය දවස් අනන්තයි.පේන හීන වලටත් වඩා මිනිස්සු ඒ ගැන දක්වන උනන්දුව අසේලිට කරදරයක් වුනා.ඒ නිසා අසේලි කරේ ඒ හීන පේන එක ගැන ගෙදරට හංගපු එක.මේ ගැන දැනගෙන හිටියේ අසේලිගේ යාලුවා විහාරායි අසේලිගේ කාමරේම නිදාගත්ත නංගි මේධාවී යි විතරයි.

මේධාවි ගෙනාපු වතුර එක බීපු අසේලි ආයෙත් ඇදේ ඇලවුනා.ලයිට් එක නිවපු මේධාවිත් අසේලි ලගින්ම ඇලවුනා.

"ඒ අක්කේ..."

"ම්ම්ම්..."

"මොකක්ද දැක්කේ?" මේධාවි අහපු එකට අසේලි උත්තරයක් දුන්නේ නෑ.

"කියනෝකෝ අනේ...වෙනස්ම එකක්ද?" මේධාවි හරිම උනන්දුයි මේ අසේලිගේ හීන ගැන.අසේලිට මේ හීන කරදරයක් වුනත් මේධාවිට මේ හීන හරිම ආස හිතෙන දෙයක් වුනා.එයා විශ්වාස කරේම මේවා අසේලිගේ පෙර ආත්මෙට සම්බන්ද දෙයක් කියලා.ඒ නිසාම මේ ගැන හරියකට දැනුම් තේරුම් තියෙන කාලේ ඉදන්ම  අසේලිට මේ හීන පේන දවස් එක්කම හීන වල විස්තරේ මේධාවි පොතක ලියලා තියන්නත් පුරුදු වෙලා හිටියා.

"කවුද මනුස්සයෙක් මාව උස්සගත්තා...මාව පැහැරගන්න හැදුවා මං හිතන්නේ" අසේලි කිව්වේ හෙමින්.

"ඉතින්? ඔයා තනියමද හිටියේ?" මේධාවි ඇහුවේ පුදුමෙන් 

"හ්ම්ම්..." මේධාවි හෙමීට අසේලිගේ අතින් අල්ලගත්තේ මෙහෙම හීන දැක්කම අසේලි දුක් වෙන බව දන්න නිසාමයි.

"ඇයි නංගි මටම මෙහෙම හීන පේන්නේ? මොන මගුලක් පේනවද දන්නේ නෑ.මෙලෝ දෙයක් මට තේරෙන්නේ නෑ.මේක නවතින්නෙත් නෑ.පහුගිය කාලේ ටිකක් සැනසීමෙන් හිටියා පෙනුනේ නැති නිසා.දැන් ආයෙත් පේන්න පටන් අරන්.මොන කරුමයක්ද මන්දා මේක" අසේලි කියවගෙන ගියේ හිතේ වේදනාවටමයි.

"එහෙම හිතන්න එපා අක්කේ..ඕක හරි යාවි ඉක්මනටම" මේධාවි කිව්වේ අසේලිගේ හිත හදන්න.

"කොහේ හරි යන්නද? දැන් අවුරුදු කියක්ද? අපි ගෙවල් මාරු කරෙත් ඒකයි.කෝ හරි ගියාද නෑනේ"

"හරි හරි...හරි ගියේ නෑ මයි කියමුකෝ.ඒත් හලෝ ඔයාට අපි ඉන්නවනේ.අපි මොකෝ ඔයාට හීන පේනවා කියලා ඔයාව අතාරින් නෑනේ" මේධාවි කියද්දි අසේලිට කරුවලට හිනා වුනා.හිත හදන්න කියලා මේධාවි කියන මේ වගේ කතා අසේලිට හැමදාමත් ගෙනාවේ ලොකු සැනසීමක්.

"මේ පොඩි කෙල්ල දැන් පැහිලා තියෙන තරම්..." අසේලි කිව්වේ මේධාවිට පිටු පාලා පැත්තට හැරෙන ගමන්.

"අහ් මං දැන් පොඩි නෑ.හරිද?" මේධාවි එහෙම කිව්වේ අසේලිව පිටිපස්සෙන් වැලදගන්න ගමන්.

"එහාට වෙනවකෝ...පොඩි නෑ කිව්වට පොඩි අයගේ වැඩමයි කරන්නේ" අසේලි එහෙම කිව්වත් වැඩි විරුද්දත්වයක් පෙන්නන්න ගියේ නෑ.

අසේලිවත් තුරුල් කරගත්ත මේධාවි ඉක්මනින්ම නින්දට වැටුනත් අසේලිට නින්ද යන්න නම් සෑහෙන වෙලාවක් ගත වුනා.

පහුවදා සෙනසුරාදාවක් වුනත් අසේලිට උදෙන්ම නැගිටින්න වුනේ එයාගේ පරිඝනක පංතිය සෙනසුරාදා උදේට තිබ්බ නිසා.උසස් පෙළ ඉවර කරලා ගෙදර හිටපු අසේලිට මේ පංතියට යන්න කියලා බල කරේ අසේලිගේ අයියා නිමන්ත.අයියා කියන දේ ගෙදර අයත් හිස මුදුනින්ම පිළිගන්න නිසා අසේලිට සිද්ද වුනේ උසස් පෙළ ඉවර කරපු ගමන්ම පංති යන්න.මුලදි නම් මේකට අකමැති වුනත් විහාරාත් යන නිසයි එහේ මෙහේ ඇවිදින්න පුලුවන් නිසයි දැන් නම් අසේලි පංති යන්න හරිම කැමතියි.

උදෙන්ම නැගිටලා ලෑස්ති වුනත් අසේලිට එදා පංතියට යද්දි වෙනදට වඩා සෑහෙන පරක්කු වුනේ යන අතරමග සිද්ද වෙලා තිබ්බ වාහන අනතුරක් නිසා.එතන පැය බාගයක් විතරම බස් එක නවත්තගෙන හිටපු නිසා අසේලි පංතියට යද්දි පංතිය පටන් අරගෙනයි තිබ්බේ.ඒ නිසා අසේලිට විහාරා එක්ක කතා කරන්න පංති ඉවර වෙනකම්ම ඉන්න වුනා.

පංතිය ඉවර වෙලා අසේලි බලන් හිටියේ විහාරා එලියට එනකම්.ඈතින් විහාරා දැකපු අසේලි අත වැනුවා.හැබැයි විහාරා නම් අසේලි ලගට ආවේ එච්චර සතුටකින් නම් නෙවෙයි.

"මොකෝ නිකන් එක විදියක්" අසේලි ඇහුවේ විහාරාගේ අතින් අල්ලගන්න ගමන්.

"මුකුත් නෑ" විහාරා කිව්වේ බිම බලාගෙන 

"මුකුත් නෑ වෙන්න බෑ.මොකෝ වුනේ?" 

"අවී කතා කරන්නේ නෑ අසේලි" විහාරා කිව්වේ අඩන්න වගේ මූණ හදාගෙන

'ඉතින් ඒක අලුත් දෙයක්‍ නෙවෙයිනේ.' අසේලි කල්පනා කරේ විහාරා දිහා බලාගෙන 

"හරි ඉතින්...දැන් මොකද වුනේ" අසේලි ඇහුවේ හරි පරිස්සමෙන්.මොකද විහාරා මෙතන අඩන්න ගත්තොත් ඒක නවත්තගන්න ශක්‍රයටවත් බෑ කියලා අසේලි දන්නවා.

"ඒක තමයි ඉතින් වුනේ" විහාරා කිව්වේ නහය උඩට අදින ගමන්.ඒත් එක්කම විහාරාගේ කම්මුල දිගේ කදුලක් බේරුනා.

'හරි ඉතින් දැන් මේ ඇඩිල්ල නවත්තන්නේ කොහොමද.' අසේලි එහෙම හිතුවත් ඇඩිල්ල නවත්තගත්තේ විහාරාමයි.

කම්මුල දිගේ බේරුන කදුල පිහිදගත්ත විහාරා අසේලි දිහාවට හැරුනා.

"අසේලි, මට උදව්වක් කරපන්"

"මොකක්ද?" අසේලි ඇහුවේ හැරෙන තැපෑලෙන් 

"මට කොහොම හරි එක පාරක් අවිශ්කත් එක්ක කතා කරන්න ඕනේ.ඒකට මට උදව් කරපන්" විහාරා කිව්වේ අසේලිගේ අත මිරිකන ගමන්.ටිකක් වෙලා විහාරා දිහා බලන් හිටපු අසේලි හිනා වුනා.

"අයියෝ ඕකද මේ...මං උදව් කරන්නම්.ඕක අහන්නත් දෙයක්ද?" අසේලි එහෙම කියනකොට විහාරා ලස්සනට හිනා වුනා.

'අම්මේ...කෙල්ල මේ මාසෙකින් විතර හරියකට හිනා වුනේ.කොහොම හරි විහාරාට උදව් කරන්න ඕනේ.' අසේලි හිතාගත්තා.

දෙන්නා කතාවෙන් කතාවෙන් බස් නැවතුමටම ආවා.

"යමුද අපේ ගෙදර අද?" විහාරා අසේලිගෙන් ඇහුවේ ඈත එන බස් එකක් දිහා බලාගෙන.

"බෑ සුදෝ.පුස්තකාලෙට යන්න ඕනේ.නංගි ගෙන්න කියලා පොත් දෙකක් ලියලා දුන්නා.ඒ දෙක ගන්න ඕනේ" 

"එහෙනම් මං මේ එන බස් එකේ යනවා හොදේ.ඔයා පරිස්සමෙන් යන්න" එහෙම කියපු විහාරා එතනට ආපු බස් එකට නැග්ගා.බස් එකට නැගපු විහාරාට අත වනපු අසේලි පුස්තකාලෙට යන්න හිතාගෙන පාරේ අනිත් පැත්තට පැන්නා.

පුස්තකාලෙට ඇතුල් වෙන්න ගිය අසේලි එහෙම්ම නැවතුනේ පුස්තකාලෙන් එළියේ දැකපු හුරුපුරුදු කෙනෙක් නිසා.

'මේ අර එදා මීගමුවෙදි හම්බුන අවිශ්කගේ යාලුවා නේද? එයත් එහෙනම් මෙහේ කෙනෙක්.' අසේලි කල්පනා කරේ ගහක් යට බංකුවකට වෙලා පාර බලන් ඉන්න ආදිත්‍ය දිහා බලාගෙන.

'අවිශ්කත් ආවද දන්නේ නෑ. විහාරාවත් එක්කගෙන එන්න තිබ්බේ' විහාරා තාමත් ඉන්නේ ආදිත්‍ය දිහා බලාගෙන.

'එක අතකට මේ කොල්ලත් වැරදි නෑ.මං මගේ යාලුවගේ පැත්ත ගත්තා වගේ එයත් එයාගේ යාලුවගේ පැත්ත ගත්තා.සාදාරණයි එක අතකට.මේක අවිශ්කගේ වැරැද්ද මිසක් වෙන කාගෙවත් වැරැද්දක් නෙවෙයිනේ.' අසේලි තවත් හිතනවා.

'මෙයාගෙන් අහලා බලන්නද අවිශ්ක ආවද කියලා.මෙයා උදව් කරාවිද මේ දෙන්නට කතා කරන්න.' අසේලි හිතුවේ සැකෙන්.

'ඔන්න ඔහේ ඕනේ දෙයක් වෙන්න කියලා මං ගිහින් කතා කරනවා.බලමු මොකද කියන්නේ කියලා.පේන තරම් යකා කළු නැතුව ඇතිනේ' අසේලි එහෙම හිතුවේ ආදිත්‍ය දිහාවට යන ගමන්.

මේ මුළු වෙලාවෙම ආදිත්‍ය හිටියේ ලොකු කල්පනාවක.පිටිපස්සෙන් ඇහුනු උගුර පාදන සද්දයක් නිසා ආදිත්‍ය හැරිලා බැලුවා.ඒ හිටපු කෙනා දැකලා ආදිත්‍යගේ ඇස් ලොකු වුනා.

ආදිත්‍ය වාඩි වෙලා හිටපු තැනින් නැගිට්ටේ ඒ පුදුමේ නිසාමයි.

"මේ මට පොඩ්ඩක් කතා කරන්න පුළුවන්ද?" අසේලි ඇහුවේ අහිංසක විදියට.

"අහ්..." ආදිත්‍ය ඇහුවේ පුදුම වෙලා 

' මගේ මතකේ හරි නම් මේ අර පීසා හට් එකේ කෑගහපු කෙල්ල.ඒත් බලහන්කෝ දැන් කතා කරන හැටි.' ආදිත්‍ය හිතුවේ අහිංසක විදියට බලන් ඉන්න අසේලි දිහා බලාගෙන.

"මට පොඩ්ඩක් කතා කරන්න පුලුවන්ද?" අසේලි ආයෙත් ඇහුවේ ආදිත්‍යගෙන් උත්තරයක් නැති නිසා

"මං දන්නේ නෑ ඉතින්.පොඩ්ඩක් බැරි නම් ගොඩක් කතා කරගන්න.මට අවුලක් නෑ" ආදිත්‍ය කියපු එකට අසේලිගේ කටත් ඇරුනා.

'ඉවසන්න අසේලි ඉවසන්න..ඔයා මේ කතා කරන්නේ විහාරා වෙනුවෙන්.' අසේලි හිතුවේ අමාරුවෙන් හිනා වෙන ගමන්.

"නෑ මං මේ කිව්වේ මට ඔයත් එක්ක වැදගත් දෙයක් කතා කරන්න තියෙනවා" අසේලි ආයෙත් කතා කරා.

"මොකක්ද? අර එදා වගේ වැදගත් දෙයක් නම් බුදු අම්මෝ....මට නම් බෑ.." ආදිත්‍ය ඒ සැරේ අත් දෙකත් වදින්න වගේ එකතු කරන් කියනකොට අසේලිට හිනා ගියා.

"නෑ නෑ..ඇත්තටම සොරි එදා වෙච්ච දේට.මං ටිකක් තරහ ගිහින් හිටියේ.ඒත් මට තේරෙනවා.මං මගේ යාලුවා වෙනුවෙන් කතා කරා වගේ ඔයත් කතා කරේ ඔයාගේ යාලුවා වෙනුවෙන්.ඉතින් ඒකේ වැරැද්දක් නෑ.සොරි ඒ වෙලාවේ කෑගැහුවට" අසේලි එක හුස්මට කියවගෙන ගියා.

අසේලිගේ කතාවට ආදිත්‍ය එක පාරටම පුදුම වුනත් ඒක පෙන්නුවේ නෑ.

"ආ...ඒකේ අවුලක් නෑ.ඒක ශේප්"  එහෙම කියාගෙනම ආදිත්‍ය ආයෙත් බංකුවෙන් වාඩි වුනා.

ආදිත්‍යගේ බංකුව ලග තිබ්බ මේසෙට ඉස්සර බංකුවෙන් අසේලි වාඩි වුනේ ආදිත්‍ය තවත් පුදුම කරලා.

"ඉතින් මේ අවිශ්ක පුස්තකාලේ ඇතුලෙද?"  අසේලි ඇහුවේ වටපිට බලන ගමන් 

' අහ් ඔය කිව්වේ ඇත්ත හේතුව..ඕක දැනගන්න තමයි මේ මෙතන සොරි කියාගෙන ආවේ ' ආදිත්‍ය කල්පනා කරේ හිත යටින් හිනා වෙන ගමන්

"නෑ මිනිහ අද ආවේ නෑ.මං මේ වෙන යාලුවෙක් එනකම් ඉන්නේ" ආදිත්‍ය කිව්වේ ගනන් ගන්නේ නැතුව.

"අහ් එහෙමද?" අසේලි මැලවුන කටහඩකින් අහද්දි ආදිත්‍ය හිත යටින් හිනා වුනා.ආදිත්‍ය හිතුවේ අවිශ්ක නැති නිසා දැන් අසේලි යාවි කියලා.ඒත් අසේලි නැගිට්ටේ නෑ.ටිකක් වෙලා කල්පනා කරපු අසේලි ආයෙත් කතා කරා.

"මේ...පොඩි උදව්වක් කරන්න පුලුවන්ද?"

"මොකක්ද?" 

"විහාරාට අවිශ්ක එක්ක එක පාරක් කතා කරන්න ඕනෙලු.අනේ ඒකට උදව් කරන්නකෝ.එකම එක පාරයි" අසේලි කිව්වේ බැගෑපත් හඩින්.

ආදිත්‍ය ටික වෙලාවක් එහෙම්ම අසේලි දිහා බලන් හිටියා.

"ඇයි දැන් මං එහෙම කරන්නේ? මට මොකක්ද ඒකෙන් තියෙන වැඩේ?" ආදිත්‍ය අහද්දි අසේලි බැලුවේ පුදුම වෙලා.

"ඔයාට...ඇති වැඩේ කියන්නේ...ඉතින් ..." අසේලි කියන්න හදද්දි ආදිත්‍ය ආයෙත් කතා කරා.

"මෙහෙමයි.මගෙත් පොඩි වැඩක් තියෙනවා.ඔයා ඒක කරලා දෙනවා නම් මං මේ උදව්ව කරනවා.මොකද කියන්නේ?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ අත් දෙකත් බැදගෙන.

"මොකක්ද වැඩේ?" 

"ඔයා එක දවසකට මගේ ගර්ල් ෆ්රෙන්ඩ් වෙන්න ඕනේ" ආදිත්‍ය කියපු කතාවට අසේලිව බංකුවෙන් නැගිට්ටුනා.

*********************************************************************************

ඉක්මනට හම්බෙමු හොදේ...කතාවේ අඩුපාඩු හොද නරක ඔක්කොම කියන්න.සියල්ල සමසිතින් බාරගන්නෝ...

අද කතාව දිග වැඩිද මන්දා.එහෙමද? එහෙම නම් කියන්න.හෙට කොටස කොට කරලා දෙන්නම්.

ආදරෙන් ඉන්න....💖

Saturday, September 22, 2018

මන්දාරම් අහස යට - දෙවෙනි කොටස



"අම්මෝ...ගිනි බොම්බේ ගියා නේද?" පිටිපස්සෙන් ඇහුනු සද්දෙට ආදිත්‍ය හැරිලා බැලුවා.ආදිත්‍යගේ පිටිපස්සට වෙලා දොර දිහාට හොරෙන් එබීගෙන හිටියේ අවිශ්ක. 

"කොහෙද යකෝ හිටියේ? මෙතන එක විකාරයක් වුනානේ" ආදිත්‍ය කියද්දි අවිශ්ක ඔලුව වැනුවා.

"මං දැක්කා බං" එහෙම කියපු අවිශ්ක ආදිත්‍ය ඉස්සරහ පුටුවෙන් වාඩි වෙලා ෆලූඩා එක බොන්න ගත්තේ ආදිත්‍ය පුදුමෙන් බලන් ඉද්දි 

"දැක්කා කියන්නේ? ඇයි ආවේ නැත්තේ?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ ඒ කුතුහලෙන්මයි 

"අපෝ..මං ආවා නම් මෙතන තුන් වෙනි ලෝක යුද්දේ පටන් ගන්න තිබ්බා.විහාරා ටැප් එක ඇර ගනිවි.අසේලි මාව මරාවි.උඹට වෙන්නේ මගේ මළ කද අරන් ගෙදර යන්න" අවිශ්ක කිව්වේ ආදිත්‍ය කටත් ඇරන් බලන් ඉද්දි.

"යකෝ එතකොට ඒ කෙල්ලො දෙන්නා ඒ කියෙව්වේ උඹ ගැනද?" ආදිත්‍ය ආයෙත් ඇහුවේ මේක විශ්වාස නැති නිසා.කවදාවත් අවිශ්ක කෙල්ලෙක් ගැන ආදිත්‍යට කියලා තිබ්බේ නෑ.

"නැත්තම් ඉතින් උඹ හිතුවේ කවුරු ගැන කියලද?"

"මං හිතුවේ නැට්ට පාගගෙන කියවනවා කියලා.මට ලංකාවේ යාලුවොත් නෑනේ බං.මං කොහොමද දන්නේ මෙහෙම සීන් එකක්.උඹ මට කිව්වෙත් නෑනේ කෙල්ලෙක් ගැන"

"කියන්න තමා බං හිටියේ.ඒත් දැන් ඒක නෑ" අවිශ්ක කිව්වේ අහක බලාගෙන 

"ඇයි මොකෝ?"

"ඒකි ඕනවට වඩා හොයනවා බං.එපා වෙනවා.මට කෝල් එකක් ආන්සර් කරන්න බැරි උනොත් මගේ යාලුවෝ 10කට විතර කෝල් කරනවා මං ගැන අහන්න.උදේට කෑවද දවල්ට කෑවද රෑට කෑවද ඔක්කොම කියන්න ඕනේ.කොටින්ම බං නාන්න ගියත් ඒකිට කියලා යන්න ඕනේ.මොන මළ වාතයක්ද බං ඒක" අවිශ්කගේ මේ කතාව ආදිත්‍ය අහන් හිටියේ සද්දයක් නැතුව.

"හරි උඹම කියපන් මං වැරදිද කියලා" අවිශ්ක ඒපාර එහෙම ඇහුවේ ආදිත්‍යගෙන් සද්දයක් නැති නිසා.

"අනේ මං දන්නේ නෑ බං ඕවා..මොකෝ මට කෙල්ලෙක් හිටියා කියලද?" ආදිත්‍ය කිව්වේ උදාසීන ස්වරයකින් 

"ඇත්තට හිටියෙම නැද්ද? ඔය රටවල් වල පොඩි කාලෙම ඕවා සෙට් වෙනවනේ බං" අවිශ්ක කිව්වේ පුදුමෙන් වගේ.

"නෑ බං.මට ඒ කෙල්ලො පේන්නේ තම්බපු ඉස්සෝ වගේ.ලංකාවේ අයගෙන් එහෙම හරියන කෙල්ලෙක් හිටියෙත් නෑ.අනික උඹ දන්නවනේ අපේ අම්මා එක්ක ඕවා කරන්න වෙන්නේ නෑ"

"හරි ඒවා ඔක්කොම ඇත්ත කියමු..ඒත් ඇත්ත හේතුව ඒක නෙවෙයිනේ" අවිශ්ක කිව්වේ ආදිත්‍යට ඇහැක් ගහලා 

"මොකක්ද?" 

"අර පොඩි කාලේ ලව් එක උඹේ හිතේ තියෙනවා නේද? මොකක්ද ඒකිගේ නම? දෙව්මි  ද?" 

"දේදුණු.හැබැයි උඹ හිතනවා වගේ ඒක එහෙම ලව් එකක් නෙවෙයි.එහෙම ලව් කරන්න වයසකත් නෙවෙයිනේ බං අපි හිටියේ.මට 7යි.එයාට 5යි" 

"ලව් එකක් හිතේ නැත්තම් උඹ මොන මගුලකටද ඒකිව හොයන්නේ" අවිශ්ක ඇහුවේ ආදිත්‍යගේ මූණ දිහා කෙලින්ම බලාගෙන.

"මේකයි මචන්, අපේ ගෙවල් වල මිනිස්සු හැසිරෙන්නේ දේදුණු කියලා ගෑනු ලමයෙක් කවදාවත් හිටපු නැති ගානට.මං දේදුණු ගැන අහන හැම සැරේම එයාලා කියන්නේ එහෙම යාලුවෙක්වත් ගෑනු ලමයෙක්වත් හිටියේ නෑ කියලා"

"ඒක හරි වැඩක්නේ...එතකොට උඹට ඒ කෙල්ල මතකයිද?" අවිශ්ක ඇහුවේ මේ කතාවෙන් පුදුම වෙලා 

"ඔව් බං.මට හොදට මතකයි දේදුණුව.මට දැනගන්න ඕනේ මේ පටලැවිල්ල මොකක්ද කියලා"

"ඒ කියන්නේ උඹට දැන් ඒ කෙල්ල කොහේ ඉන්නවද කියලා කිසිම අදහසක් නෑ" 

"නෑනේ.." ආදිත්‍ය කිව්වේ ඔලුව වනන ගමන් 

"ෆේස්බුක් එකේ බැලුවේ නැද්ද උඹ?" අවිශ්ක කියපු කතාවට ආදිත්‍ය හිනා වුනා.

"ෆේස්බුක් ඉදිවිද බං ඒ වගේ පොඩි කෙල්ලෙක්.මේ ලංකාවනේ.උඹලගේ චූටි ඉන්නවද ෆේස්බුක්.නෑනේ"

"අපේ චූටි නෑ තමයි බං.හැබැයි ෆේස්බුක් ඉන්නවා ලංකාවේ කෙල්ලොන්ගෙන් බාගෙකට වැඩිය.නිකමට ට්‍රයි කරන එකේ වැරැද්ද මොකක්ද?"

"හ්ම්ම්..බලමුකෝ එහෙමත් කරලා" එහෙම කියපු ආදිත්‍ය පුටුවෙන් නැගිට්ටේ යන්න හිතාගෙන.

"අදම බලපන්.මං නම් කියන්නේ හොයාගන්න පුලුවන්" අවිශ්ක එහෙම කියාගෙනම පුටුවෙන් නැගිට්ටා.

පීසා හට් එකෙන් පිට වුන මේ දෙන්නට කලුතර මහ ගෙදරට එන්නත් තව පැය දෙකකට කිට්ටු වෙන්න ගියා.අත්තම්මගේ මහ ගෙදර වෙච්ච මේ ගෙදර ඇත්තටම පරණ වලව්වක්.පරන වලව්වක අලුත් විදියට පොඩ්ඩක් වෙනස් කරලා තිබ්බේ දැන් ගෙදර පදිංචි වෙලා ඉන්න ආදිත්‍යගේ ලොකු අප්පච්චි.

අවුරුදු ගානකින් දැකපු ආදිත්‍යට ගෙදර හැමෝගෙන්ම ලැබුනේ උණුසුම් පිළිගැනීමක්.

"ඉලන්දාරියගේ දැන් උස...මටත් වඩා උසයිද මන්දා" එහෙම කිව්වේ ආදිත්‍යගේ ලොකු අප්පච්චි.නැත්තම් අවිශ්කගේ අප්පච්චි.

"මේ වයසට උස යන්නේ නැතුව ඉදිවියැ.ඔයත් පුදුම කතා කියන්නේ.කමු පුතේ.මං කෑම ලෑස්ති කරලා තියෙන්නේ" ලොකු අම්මා කිව්වේ ආදිත්‍යගේ අතින් අල්ලගෙන 

"අහ් කමු ලොකු අම්මේ...මේ අත්තම්මා කොහෙද දන්නේ නෑ නේද?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ එයාගේ අත්තම්මා ගැන 

"අත්තම්මා අන්න කාමරේ.පුතා එනකම් බලන් ඉදලා නින්ද ගිහින් මගේ හිතේ.පුතාම ගිහින් කතා කරන්නකෝ" ලොකු අම්මා එහෙම කියපු නිසා ආදිත්‍ය හෙමීට කාමරේට ගියේ ආත්තම්මා බලන්න හිතාගෙන.ඒත් ලොකු අම්මා කිව්වා වගේම අත්තම්මට නින්ද ගිහිල්ලයි තිබ්බේ.ඒ නිසා අත්තම්මව ඇහැරවපු නැති ආදිත්‍ය ආපහු සාලෙට ආවා.

"අත්තම්මා නිදි නේද?" අවිශ්ක ඇහුවේ කාමරෙන් එලියට එන ආදිත්‍යගෙන්.

"ඔව්.පස්සේ කතා කරනවා" එහෙම කියපු ආදිත්‍ය එතන පුටුවකින් වාඩි වුනා.

"පුතා වොශ් එකක් දාගෙන එන්න එහෙනම්.කෑම මේසෙට දාන්නම්" ලොකු අම්මා එහෙම කියාගෙනම කුස්සියට ගියා.

"කෝ ලොකු අප්පච්චි චුටී? නෙත්සර එහෙම දැක්කෙත් නෑ" ආදිත්‍ය ඇහුවේ අවිශ්කගේ මල්ලියි නංගියි ගැන.

"දෙන්නම පංති ගිහින්.චූටි මේ සැරේ a/l දෙවෙනි පාර කරනවා.පොඩි පුතා පලවෙනි සැරේනේ.එයා නම් පලවෙනි සැරෙන්ම ගොඩ දාගනිවි වගේ" ලොකු අප්පච්චි කිව්වේ පුටුවේ වාඩි වෙන ගමන්.

"යමු වොශ් එකක් දාගමු.අවිශ්ක කිව්වේ බිම තිබ්බ ආදිත්‍යගේ පොඩි බෑග් එක ගන්න ගමන්.

ආදිත්‍යත් අවිශ්කගේ පස්සෙන් ගියේ වලව්වේ අලුතෙන් හදපු කොටස් ගැන අවබෝධයක් නැති නිසා.

"ගේ හැදුවට පස්සේ මේ ආවමයි" ආදිත්‍ය කිව්වේ යන ගමන් 

"ඔව්මයි නේ...ඔන්න උඹට ඉන්න තියෙන්නේ මාත් එක්ක මගේ කාමරේ" එහෙම කියපු අවිශ්ක කාමරේ දොර ඇරියා. ඒක ලොකු කාමරයක්.කාමරේ ආදිත්‍යගේ බෑග් ටිකත් තියලා තිබ්බේ.

"අන්න ඒක තමා තියෙන අවුල.උඹ නාන්නේ නෑ නේද? අනේ මචන් වදින්නම් මේ මාස 3 නාලා ඉදපන්" ආදිත්‍ය කිව්වේ අවිශ්කගේ පැත්තට හැරිලා අත් දෙකත් එකතු කරලා 

"අනේ පලයන් ඩෝ.. යන්න.අපි හැමදාම නාලා සුවද ගහ ගහ ඉන්න කොල්ලෝ හරිද?" අවිශ්ක එහෙම කියද්දි ආදිත්‍ය ගිහින් ඇදේ ඇලවුනා.

"මෙතන එහා පැත්තේ බාත් රූම් එක. උඹ වොශ් දාගෙන ගිහින් කාපන්.මට චූටි ගන්න යන්න තියෙනවා" අවිශ්ක එහෙම කියලා යන්න හැරුනා.

"මේ අවියා...මට උඹේ ෆෝන් එක දීලා පලයන්කෝ.මෙහේ වයිෆයි තියෙනවද?" ආදිත්‍ය එක පාරටම ඇහුවම අවිශ්ක ආයෙත් හැරිලා බැලුවා.

"ආ මෙන්න...මං එනකොට උඹට සිම් එකක් අරන් එන්නම්" අවිශ්ක කිව්වේ ආදිත්‍යගේ අතට ෆෝන් එක දෙන ගමන්.

"මේවගේ පාස්වර්ඩ් එහෙම නෑනේ නේද? "

"නෑ නෑ..උඹ ඕන දෙයක් කරගනින්.වයිෆයි ඔන් කරගනින්.මං ගියා" එහෙම කියපු අවිශ්ක ඉක්මන් ගමනින් ගියේ දැනටම පරක්කු වෙලා නිසා.

ඇදේ කොට්ටයක් උඩට ඔලුව තියාගත්ත ආදිත්‍ය අවිශ්කගේ ෆෝන් එකේ ෆේස්බුක් ඇප් එක දාගත්තා.ඒකේ ඒ වෙනකොටත් ලොග් වෙලා තිබ්බේ අවිශ්කගේ අකවුන්ට් එක.තමන්ගේ එකෙන් ලොග් වෙන්න හිතලත් ආදිත්‍ය ආයේ අවිශ්කගේ ෆේස්බුක් එකේම ඉන්න තීරනේ කරා.

ආදිත්‍ය මේ හදිස්සියේ ෆේස්බුක් දාගත්තේ දේදුණු ගැන හොයන්න හිතාගෙන.මේක හරියාවිද කියලා හරියටම නොදන්නවා වුනත් අවිශ්ක කිව්වා වගේ උත්සහයක් කරන එකේ වැරැද්දක් නෑ කියලා ආදිත්‍ය හිතුවා.

ෆේස්බුක් එකේ Dedunu කියලා ටයිප් කරපු ආදිත්‍ය ඒකට ආපු පිළිතුරු ගොඩ දිහා බලන් හිටියා.

' දැන් මං මේ ඔක්කොම  බලන්න ඕනේද' ආදිත්‍ය හිතුවේ ඒවා දිහා බලාගෙන.

ආදිත්‍ය ඊට පස්සේ කරේ ඒකේ තිබ්බ ගෑනු ලමයින්ගේ  විස්තර බලන එක.මෙහෙම ගෑනු ලමයින්ගේ  විස්තර බලන එක ආදිත්‍යට එපා වෙන්න වැඩි වෙලාවක් ගියේ නෑ.

'මොන මගුලක්ද මන්දා මේක.මෙහෙම හොයන්න බෑනේ' එහෙම හිතපු ආදිත්‍ය ෆේස්බුක් එකෙන් අයින් වෙන්න හදනකොටම දැක්කේ search result වල යටම තිබ්බ නමක්.

Dedunu Wimansa Senewirathna 
Kandy 

පුලුවන් ඉක්මනින් ඒ ප්‍රොෆයිල් එකට ගියපු ආදිත්‍යට තේරුනා මේ ගෑනු ලමයා ආදිත්‍යට වඩා බාල අවුරුදු දෙකයි කියලා.ඒ කියන්නේ දේදුණුගේ වයසමයි කියලා.

'අහ් මෙයා නුවර.ඒකත් හරි.දේදුණු හිටියෙත් නුවරනේ.එතකොට මේ දේදුණු විමංසා සෙනෙවිරත්න මං දන්න දේදුණු ද? ' ආදිත්‍ය කල්පනා කරේ දේදුණුගේ ෆොටෝ එක දිහා බලාගෙනමයි.

*******************************************************************************

ඒ මේ ආදිත්‍ය දන්න දේදුණු මද? ඒක ඉස්සරහට දැනගමු.

එහෙනම් ලබන සතියේ හම්බෙමු.

ආදරෙන් ඉන්න 💖

Friday, September 21, 2018

මන්දාරම් අහස යට - පළවන කොටස

 

"සද පිනි දියේ.... හිම කුමරියේ....
ජිවිත කැලේ....පිපි මල් වැලේ....
මා හා බැදී ...." 

අවිශ්කගේ දුරකථනය නාද වෙන්න ගත්තේ වාහනේ කටුනායක හයි වේ එකෙන් එලියට දානකොටමයි.

"හෙලෝ" අවිශ්ක කතා කරේ වාහනේ ජනේලෙන් එලිය බලන ගමන්

"කොහෙද බං ඉන්නේ?" ආදිත්‍යගේ කටහඩ දුරකථනයෙන් ඇහෙද්දි අවිශ්ක වෙලාව බැලුවා.එතකොට දවල් 2ටත් කිට්ටුයි.

"ලග බං..වැඩි දුරක් නෑ.හයි වේ එකෙන් එලියට දාන්න හදන්නේ" 

"මොනවද ඕයි මං ඕස්ට්‍රේලියාවේ ඉදන් වෙලාවට ආවා.උඹට  කොළඹ ඉදන් මෙතනට වෙලාවට එන්න බෑ" ආදිත්‍ය කෑගැහුවේ තරහෙන්

"මේ උඹ මගෙන් අහගන්න එපා...වෙලාවට ආවේ නෑ කියන්නෙ මෙතන.දැන් කොහෙද කියපන් ඉන්නේ?"

"නිගම්බෝ පීසා හට් එකේ.වරෙන් ඉක්මනට"

"එහේ මොනවා කරනවද? හරි හරි එන්නම්" අවිශ්ක එහෙම කියලා දුරකථනය විසන්දි කරේ මීගමුව පැත්තට වාහනේ පදවන ගමන්.

අවිශ්ක පීසා හට් එකට එනකොට ආදිත්‍ය ජනේලයක් ලග පුටුවක වාඩි වෙලා ෆෝන් එක දිහා බලාගෙනයි හිටියේ.කෙලින්ම ආදිත්‍ය ලගට ගියපු අවිශ්ක ආදිත්‍ය ඉස්සරහ හිටගත්තා.

"යමුද?" අවිශ්ක ඇහුවේ තාමත් ෆෝන් එක දිහා බලන් ඉන්න ආදිත්‍යගෙන්.ඒ කතාවට තමයි ආදිත්‍ය ඔලුව උස්සලා බැලුවේ. 

අවිශ්කව දැකපු ආදිත්‍යට එක පාරටම හිනා යන්න ආවත් හිනාව නවත්තගත්ත ආදිත්‍ය කතා කරා.

"වාඩිවෙයන් .මං ෆලූඩා දෙකක් ඔඩර් කරලා තියෙන්නේ" ආදිත්‍ය කිව්වම අවිශ්ක එතනින් වාඩි වුනා.

"හරිද උඹේ වැඩේ?" අවිශ්ක ඇහුවේ ආයෙත් ෆෝන් එකට එබුන ආදිත්‍යගෙන් 

"මොන"

"ඇයි යකෝ එයාර් පෝට් එකෙන්ම මට බෑග් ටිකත් පටවලා ගියේ මොකක්ද හදිසි වැඩක් තියෙනවා කියලා" 

"අහ්.. ඒ මාත් එක්ක ආපු නදියගේ වැඩක් බං.උගේ කෙල්ලව හම්බෙන්න ආවේ අපි." ආදිත්‍ය තාමත් ඉන්නේ ෆෝන් එක දිහා බලාගෙනයි.

"ඉතින් දැන් හම්බුනාද?"

"ඔව් ඔව් ඒක ශේප්"

"ශේප්?? ඔව් ඔව් උඹට ශේප් ඇති.මං අම්බානෙකට බැනුම් ඇහුවා ගෙදර මිනිස්සුන්ගෙන් උඹව එක්කගෙන ආවේ නෑ කියලා" අවිශ්ක කිව්වේ තරහෙන් 

"ඉතින් ගොන් හරකෝ කියන්න එපැයි ෆ්ලයිට් එක ලේට් කියලා" ආදිත්‍ය එහෙම කියනකොටමයි පීසා හට් එකේ සේවිකාවක් ෆලූඩා අරගෙන ආවේ.

මේසේ උඩින් ෆලූඩා දෙක තියපු සේවිකාව අවිශ්ක දිහා බැලුවේ පුදුමෙන් වගේ.ඒත් එක්කම සේවිකාව කටට ආපු හිනාව තද කරගෙන ආදිත්‍ය දිහා බැලුවා.ආදිත්‍යත් සේවිකාවට ඇහැක් ගහලා බැලුවේ ඒ දෙන්නා දිහා පුදුමෙන් බලන් ඉන්න අවිශ්ක දිහා.

මොකක්ද බං ඒ වුනේ?" අවිශ්ක ඇහුවේ සේවිකාව එතනින් යනකම් ඉදලා.

"එහෙම තමයි බං.මාව දැක්කම කෙල්ලෝ හොල්මන් වෙනවා.ෆුල් හැන්ඩ්සම් නේ" ආදිත්‍ය කිව්වේ කොන්ඩෙත් අත ගගා.

"අනේ නිකන් හිටපන්.එහෙනම් මං දිහා බලලා හිනා වුනේ මොකද?" අවිශ්ක ඇහුවේ එයාගේ ෆෝන් එක අතට ගන්න ගමන්.

"ඒ උඹ වගේ වදුරෙක් මාත් එක්ක ඉන්නවා දැකපු අප්‍රමාණ සන්තෝසෙට" ආදිත්‍ය කියනවත් එක්කම අවිශ්ක එයාගේ ෆෝන් එකට එබුනේ පුදුමෙන් වගේ.

ටිකක් වෙලා ෆෝන් එකේ නිවුනු තිරේ දිහාම බලන් හිටපු අවිශ්ක ෆෝන් එකේ කැමරා එක ඔන් කරගත්තා.එතකොට තමයි අවිශ්ක හරියටම සිද්දිය තේරුම් ගත්තේ.අවිශ්කගේ කම්මුලේ තැන් තැන් වල ලිප්ස්ටික් වගේ රතු පැල්ලම් වගයක් ගෑවිලා.ඒක දැකපු අවිශ්ක ඊලගට බැලුවේ එයාගේ අත් දිහා.අත් දෙකෙන් රතු පැල්ලම් ඒ විදියටම තියෙනවා දැකපු අවිශ්ක ආදිත්‍යට එරෙව්වා.

"ඇයි බං ගොන් අලියෝ මට කිව්වේ නැත්තේ රතු පාට ගෑවිලා කියලා" අවිශ්ක ආදිත්‍යට කඩන් පැන්නේ ආදිත්‍ය හිනා වෙන අතරෙමයි.

"අහ් උඹ ඕක හිතලා ඇදන් ආපු එකක් නෙවෙයිද? කවුද බං දන්නේ" ආදිත්‍ය කිව්වේ හිනා වෙන ගමන්මයි.

"මං ඉතින් කියන්නේ නෑ උඹට" ආදිත්‍යට ඔරවන ගමන් එහෙම කියපු අවිශ්ක වොශ් රූම් එකට ගියේ පාට ටික හොදගන්න හිතාගෙන.

අවිශ්ක එතනින් යනවත් එක්කම ආදිත්‍යට ඉස්සරහින් කවුරු හරි හිටගත්තා කියලා තේරුන නිසා  ආදිත්‍ය හොදට ඔලුව උස්සලා බැලුවේ මේ කවුද කියලා.එතන හිටගෙන හිටියේ ගෑනු ලමයි දෙන්නෙක්.ඒ දෙන්නගෙන්  අඩන්න වගේ මූණත් හදාගෙන හිටපු කෙට්ටුම කෙට්ටු ගෑනු ලමයා ආදිත්‍ය ඉස්සරහින් වාඩි වුනා.

"අනේ අයියේ...ඔයා මගේ අවීගේ යාලුවෙක්ද? එයාට කියන්නකෝ අයියේ මට කතා කරන්න කියලා.මට මෙහෙම එයා කතා නොකර ඉන්න එක දරාගන්න බෑ අයියේ" ඒ ගෑනු ලමයා එක දිගට කියවගෙන ගියේ ආදිත්‍යට හිතාගන්නවත් බැරි තරම් වේගෙකින්.

"මේ නංගි...." ආදිත්‍ය කතා කරන්න ගත්තත් ඒ ගෑනු ලමයා එකට ඉඩක් දෙන්නේ නැතුව ආයෙත් තමන්ගේ කතාව පටන් ගත්තා.

"දැන් මාසයක් වෙනවා අයියේ...එයා මාව දැක්කම මග අරිනවා.අනේ අයියේ එයාට කියන්නකෝ" මේ සැරේ කෙල්ල අඩන්න ගත්තේ ආදිත්‍යව තවත් පුදුම කරලා.

"මේ නංගි..." ආදිත්‍ය ආයෙත් කතා කරන්න ගත්තත් ඒ සැරෙත් කතාවට බාධා වුනා.ඒ සැරේ කතා කරේ එතන හිටගෙන හිටපු  අනිත් ගෑනු ලමයා.

"මේ හලෝ ඒ කොල්ලට කියනවා මෙහෙම කෙල්ලොන්ට බලාපොරොත්තු දෙන්න එපා කියලා.මෙයා දවස් ගානකින් හරියට කාලා නෑ.මේ ලමයට මොනවා හරි වුනොත් තමුන්ගේ යාලුවට කියනවා ඒකට වන්දි ගෙවන්න ලෑස්ති වෙන්න කියලා" ඒ කතාවට නම් ආදිත්‍යටත් කේන්ති ගියා.ආදිත්‍ය පුටුවෙන් නැගිට්ටෙ තරහෙන්මයි

"මේ හලෝ  මොනවද මේ කියවන්නේ? මොන යාලුවද? කවුද කතා කරන්නේ නැත්තේ? පිස්සුද නැත්තම් හැටිද?" ආදිත්‍ය එහෙම කියපු එකෙන් වුනේ වාඩි වෙලා හිටපු කෙල්ලගේ ඇඩිල්ල වැඩි වුන එක විතරයි.

"කියන්නේ මෙතන ඉදන් ගියපු තමුන්ගේ නල්ලමලේ යාලුවා ගැන.ඒකත් එකයි මේකත් එකයි" ආදිත්‍යට ඔරවපු කෙල්ල කිව්වා.

"මේ මේ නංගි, මං මේ මෙහෙම හරි කතා කරන්නේ කෙල්ලෝ දෙන්නෙක් නිසා.හොදින් කතා කරාම කරේ යන්න එන්න එපා " ආදිත්‍ය ඒක කිව්වේ සෑහෙන සැරෙන්.මේ කෙල්ලෝ දෙන්නව දැන් ආදිත්‍යට එපා වෙලයි හිටියේ.

'පෙනුම නිකන් ආලියා බාත් වගේ.හැබැයි කට නිකන් අපේ ලොකු අම්මා වගේ' ආදිත්‍ය හිතුවේ මේ කෑගහන කෙල්ල දිහා බලාගෙන.

"අනේ අපොයි ඔව් මෙයා ශාරුක් ඛාන් නේ මෙයාගේ කරේ යන්න.වරෙන් විහාරා යන්න.මේ කොල්ලොන්ට ඕවා කියනවට වඩා හොදයි ගලක් බෙල්ලේ බැදන් මුහුදේ පනිනවා" ඒ හිටගෙන හිටපු කෙල්ල කිව්වේ වාඩි වෙලා හිටපු විහාරා ගේ අතින් අල්ලගෙන.

"පනිනවකෝ ඉතින් මෙතන අපට වද දෙන්නේ නැතුව" හොදටම කේන්ති ගිහින් හිටපු ආදිත්‍ය එහෙම කියද්දි විහාරාගේ ඇඩිල්ල තවත් වැඩි වුනා.

"මේ කටවහන් ඉන්නවකෝ ඕයි" ආදිත්‍ය ඒ පාර විහාරා ට කෑගැහුවේ හිතේ තරහටමයි

"මේ මේ ඔයා කවුද එයාට කෑගහන්න.එයා මේ නිකන් ඉන්න බැරුවට අඩනවා නෙවෙයි.තමුන්ගේ මහ ලොකු යාලුවා නිසයි මගෙ යාලුවා මේ අඩන්නේ.පස්සෙන් එනකොට නම් කොහොමද? හද දෙන්නම් තරු දෙන්නම්.දැන් කොහෙද දන්නේ නෑ දෙනවා කියපු තරු" කෙල්ල තවත් කියවද්දි ආදිත්‍ය ඔලුව අල්ලගත්තා.

'යකෝ ඉදලා ඉදලා ලංකාවට ආපු පාර මට කඩන් වැටිච්ච මරාලේ බලහන්කෝ.කෝ මේ අවිශ්කයා...ඌ කොහේ ගියාද?'ආදිත්‍ය කල්පනා කරේ වොශ් රූම් එක දිහා බලන ගමන්.

"අහ් දැන් කටේ සද්දේ නෑ නේද? නිකන් යාලුවා බේරන්න එපා හලෝ.කෝ එන්න කියනවා තමුන්ගේ මහ ලොකු යාලුවට මේක අද දෙකෙන් එකක් බේරගන්න" කෙල්ල කියවද්දි ආදිත්‍ය පුටුවෙන් වාඩි වුනා.

"මොන යාලුවද ඕයි? තමුසෙට පිස්සුද?" ආදිත්‍ය ඇහුවේ මේ කෝළම එපා වෙලා.

"මොන යාලුවද අහන්නේ?..." කෙල්ල ආයෙත් කියවන්න පටන් ගත්තත් මේ සැරේ විහාරා ඉක්මන් වුනා.

"අපි යමු අසේලි.මට දැන් මේක ඇති වෙලා.අවී ගේ ඒවට එයාගේ යාලුවෝ මොනවා කරන්නද?" එහෙම කියපු විහාරා පීසා හට් එකෙන් එලියට යන්න හැරුනේ අසේලිගේ අතිනුත් අල්ලගෙන.විහාරා එක්කම හැරුනත් අසේලි ආයෙත් ආදිත්‍යගේ පැත්තට හැරුනා.

"මේ මේක මෙතනින් ඉවර නෑ හරිද? තමුන්ගේ යාලුවට පරිස්සම් වෙලා ඉන්න කියනවා" එහෙම කියපු අසේලි විහාරා එක්කම එලියට ගියේ ආදිත්‍ය බලන් ඉද්දී.

"අම්මෝ....ගිනි බොම්බේ ගියා නේද?" එක පාරටම පිටිපස්සෙන් ඇහුනු සද්දෙට ආදිත්‍ය හැරිලා බැලුවා

******************************************************************************

මගේ දෙවෙනි නවකතාව අදින් ආරම්භ වෙනවා.කලින් කතාව වගේම මේකත් ඔයාලා ආදරෙන් කියවාවි අදහස් දක්වාවි කියලා හිතනවා.ආදරණීය නපුරා වගේ මේක හැමදාම දාන්න පුලුවන්කමක් නම් නෑ.සති අන්තයේ ඔයාලට මේක කියවන්න පුලුවන්.පුලුවන් දවසට බෝනස් දෙන්නම්.එතකොට හරිනේ නේද?

කතාවේ චරිත  ගැන පොඩ්ඩක් කියන්නම්.

ආදිත්‍ය සූරියබණ්ඩාර, සූරියබණ්ඩාර යුවළගේ එකම දරුවා.පොඩි කාලෙම ඕස්ට්‍රේලියාවේ පදිංචියට ගියපු ආදිත්‍ය කැම්පස් නිවාඩුවක ලංකාවට එන්නේ ආච්චි බලන්න.ඒත් එක්කම එයාගේ තව අරමුණකුත් තියෙනවා.ඒක කතාව අතරේ බලමුකෝ.

අසේලි ප්‍රාර්ථනා ජයවර්ධන, ජයවර්ධන පවුලේ එකම දුව.එයාට තව අයියා කෙනෙකුයි මල්ලි කෙනෙකුයි ඉන්නවා.උසස් පෙළ ඉවර කරපු අසේලි මේ දවස් වල පරිඝනක පාඨමාලාවක් හදාරනවා.

ඊලගට දේදුණු,

මේ දේදුණු ගැන මං මොනවත්ම කියන්නේ නෑ.ඒක කතාවේ ඉස්සරහට බාරයි.

අවිශ්ක සූරියබණ්ඩාර, ආදිත්‍යගේ ලොකු අප්පච්චිගේ පුතා.එකම වයසේ නිසා දෙන්නා යාලුවෝ වගේ ඉන්නේ.ඇත්තටම ලංකාවේ ආදිත්‍යට යාලුවෙක් කියලා ඉන්නේ අවිශ්ක විතරයි.

විහාරා සෙනෙත්මි දිසානායක, අසේලිගේ හොදම යාලුවා.

මං හිතන්නේ මේ ටික ඇති.මොකක්ද කතාවේ වෙන්නෙ කියලා තේරුම් ගන්න නම් කියවන්නම වෙනවා.

කතාවේ ගුණ දොස් කියන්නත් අමතක කරන්න එපා.

එහෙනම් හෙට හම්බෙමු..

ආදරෙන් ඉන්න 💖

Wednesday, September 12, 2018

එන්න...අපි මන්දාරම් අහස යට ආදරේ විදිමු


මගේම ආදර දේදුණුට,

සුලගක් ව ආදරෙන් මගේ ලග ගැවසෙන්න...
මලක් ව සුවද දී මා හද සනසන්න...
සදක් ව සද මඩල මා වටා පතුරන්න...
අනේ නුඹ ඇවිදින් සිතක් සනසා යන්න...

ආදරෙන්..
ආදිත්‍ය 💗

*********************************************************

සදාදරණීය ආදිත්‍ය ,

සද නැති රැයක තනිකමට ගුලි වෙන්න...
මා හද පුරාවට මල් වැසි වස්සන්න...
සිත ඇදි පැතුමන් සැබෑවක් කරන්න...
ආදරෙන් හැමදාම මා ලගට වී ඉන්න...

ඔයාගෙම,
අසේලි 💗

*********************************************************

ආදරණීය ආදි,

ආදර බැල්මකින් මා හද කළඹන්න...
සොදුරු කතාවෙන් මා සිත පුබුදන්න...
හාදු වැස්සකින් මා ගත තෙමන්න...
ලගම ඉදන් මට ආදරේ කියන්න...

ඔයාගේ ආදරණීය,
දේදුණු 💗

**********************************************************


මන්දාරම් අහස යට
ලගදීම....


Sunday, July 8, 2018

ආදරණීය නපුරා - අවසාන කොටස



සහන් රත්නපුරේට ලං වෙනකොට රෑ වෙන්නත් කිට්ටුයි.මේ රෑ එහෙම ගෙදරකට යන එක හොදද කියලා හිතුනත් සජිනිව හොයාගන්න උවමනාව ඊට වඩා තදින් තිබුන නිසා සහන් කෙලින්ම ගියේ සජිනිගේ නැන්දගේ ගෙදර හොයාගෙන.

ආයතනයේ වැඩ වලට ඇවිත් තිබ්බ නිසා රත්නපුරේ ගැන සෑහෙන දැනුමක් තිබ්බ එක මේ වෙලාවේ සහන්ට ගොඩක් ප්‍රයෝජනවත් වුනා.ඒ කොහොම වුනත් රත්නපුරේට ආවේණික වුන චුරු චුරු වැස්ස අස්සේ පාරවල් වැරදි වැරදි සහන් නැන්දාගේ ගෙදරට එනකොට හොදටම රෑ වුනා.

වාහනේ එළියේ ඉඩ තියෙන තැනක නවත්තපු සහන් ගෙදර දොර ලගට ගියේ චකිතයෙන්.සජිනි නොහිටියොත් කියන බය එක්කම කොහොම පිළිගැනීමක් ලැබේවිද කියලත් සහන්ට විශ්වාසයක් තිබ්බෙ නෑ.දොර ලගට ගියපු සහන් දොරේ බෙල් එක ගැහුවා.බෙල් එක වැඩ නැද්ද දන්නේ නෑ කියලා කෝකටත් දොරටත් තට්ටු කරා.ටිකකින් දොර ඇරියේ මැදි වයසේ ගෑනු කෙනෙක්.එයා සහන් දිහා බැලුවේ ප්‍රශ්නාර්ථයක් මූණේ තියාගෙන .

"මේ ප්‍රියානි නැන්දා ද?" සහන් එහෙම අහනවත් එක්කම ඒ ගෑනු කෙනා බය වෙලා වගේ බැලුවා

"ඔව් කවුද මේ?"

"මං සහන්,මට ඇතුළට එන්න පුලුවන්ද?"

"අහ් එන්න.." නැන්දා එහෙම කිව්වත් සහන්ව ඇතුළට ගත්තේ නම් ටිකක් අකමැත්තෙන් වගේ කියලා සහන්ට හිතුනා.ඒ කොහොම වුනත් ගේ ඇතුළ නම් පිටින් පේනවට වඩා ලොකුයි කියලා සහන්ට හිතුනේ ඇතුළට ගියාම

"වාඩි වෙන්න"

"තැන්ක් යූ"

"මේ දරුවා මේ වෙලාවේ මෙහේ ආවේ?"

"මං ආවේ සජිනි ඉන්නවද බලන්න"

"සජිනි නෑ මෙහේ.මං ඒ වෙලාවෙත් කිව්වනේ" මේ සැරේ නම් නැන්දා කිව්වේ ටිකක් තදින්

"නැන්දේ මං දන්නවා මගෙන් වැරැද්දක් වුනා කියලා.මට ඕනේ ඒ වැරැද්ද හදන්න.මට එක සැරයක් සජිනි හම්බ වෙන්න දෙන්න"

"සජිනි මෙහේ නෑ.මං දැන් එක සැරයක් කිව්වනේ"

"සජිනි මෙහේ ඉන්නවා කියලා මං දන්නවා.නැන්දේ අනේ ප්ලීස් මට ඕනේ වෙච්ච වැරැද්ද හදන්න.සජිනි දුකෙන් ඉන්නවට නැන්දා කැමතිත් නෑනේ නේද?" සහන් තමන් ලග තිබ්බ අන්තිම තුරුම්පුවත් දාලා බැලුවා

"මං දන්නේ නෑ ඔය ලමයා මේක කොහොම දැනගත්තද කියලා.ඒත් සජිනි හරිම දුකෙන් ඉන්නේ.මට කිව්වා කිසිම කෙනෙක්ට කියන්න එපා කියලා" නැන්දා කිව්වේ ටිකක් වෙලා ඉදලා.නැන්දගේ කතාවෙන් සහන්ට දැනුනේ හිතේ බරෙන් බාගයක්ම අඩු වුනා වගේ හැගීමක්

"සජිනි කොහෙද ඉන්නේ කියන්න.මං මේ ඔක්කොම විසදන්නම්" සහන් කියද්දි නැන්දා බැලුවේ උඩට යන්න තියෙන පඩි පෙළ දිහා

"සජිනි උඩ තට්ටුවේ.බැල්කනියට යන්න.පාර පැත්තට නෙවෙයි.කන්ද පැත්තට තියෙන බැල්කනියට.හැබැයි ඒ ලමයව තවත් රිද්දන්න නම් එපා.එයාගේ අකමැත්තෙන් නම් මෙහෙන් එයාව ගෙනියන්න මං දෙන්නේ නෑ" නැන්දා ඒ ටික කිව්වේ නම් හරිම සැරෙන්

"නෑ නෑ එහෙම දෙයක් වෙන්නේ නෑ" එහෙම කියපු සහන් පුටුවෙන් නැගිට්ටා.සහන් උඩට යන දිහා ප්‍රියානි බලන් හිටියෙත් කණගාටුවෙන්

'අනේ මේ දරුවන්ට හොදක්ම වෙන්න ඕනේ' ප්‍රියානි හිතින් කිව්වා

සහන් උඩට නැග්ගේ නොඉවසිල්ලෙන්.නැගලා වටපිට බලපු සහන් බැලුවේ කන්ද පැත්තට තියෙන බැල්කනිය මොකක් වෙන්න පුලුවන්ද කියලා.ඒ සාලේ බැල්කනිම තුනක් තිබ්බා.එකක් වහලා තිබ්බේ.ඒ නිසා සහන්ට හොයාගන්න අමාරු වුනේ නෑ.කන්ද පැත්තට තිබ්බ බැල්කනියේ තිබ්බේ මළානික කහ පාටක විදුලි එලියක්.සහන් හරි හෙමීට බැල්කනියට ගියා.

මේ වැස්සෙ කරුවලේ  බැල්කනියේ කොට තාප්පෙට හේත්තු වෙලා ඈත බලාගෙන හිටපු සජිනි අදුරගන්න සහන්ට එච්චර අමාරු වුනේ නෑ.සහන් ආපු බවක්වත් නොදන්න සජිනි වැස්ස දිහා බලාගෙන හිටියේ හරිම දුකෙන්

කියන්න දේවල් ගොඩක් තිබ්බත් මොනවා කියාගන්නද කියලා හිතාගන්න බැරුව හිටපු සහන් උගුර පෑදුවේ සජිනිගේ අවධානේ ගන්න හිතාගෙන.සහන් හිතුවා වගේම ඒ සද්දෙට බය වුන සජිනි එක පාරටම හැරිලා බැලුවා.සජිනිගේ මූණ අඩලා අඩලා හෙම්බත් වෙලයි තිබ්බේ.ඇස් යටට ගිලිලා මේ වෙනදා දැකපු සජිනිද කියලා හිතාගන්නත් බැරි තරම් වෙනස් වෙලා තිබ්බේ.සජීගේ මූන දැකපු සහන්ට තමන් ගැනම ආවේ ලොකු තරහක්.

සහන්ව දැකපු සජිනිගේ මූණ එක පාරටම වෙනස් වුනේ සහන් බලන් ඉද්දිමයි.මුලින් සහන් දිහා පුදුමෙන් බලපු සජිනි ඊලග තත්පරේ දුකෙන් බිම බලාගත්තා.

"ඔයා ආවේ ඩිවෝර්ස් පේපර්ස් දෙන්නද? මං ඒවා එවන්නයි හිටියේ ලබන සතියේ" සජිනි බිම බලාගෙන කියද්දි සහන්ට හීල්ලුනා.සජිනි ආයෙත් කොට තාප්පේ පැත්තට හැරෙනකොට සහන් සජිනිව අල්ලලා එයාගේ පැත්තට හරව ගත්තා

"මොනවද සජිනි මේ කියන්නේ? ඇයි මේ එක සැරේට ගෙදරින් ගියේ? මට වචනයක් හරි කියන්න තිබ්බා නේද?" සහන් ඇහුවේ සජිනිගේ උරහිසින් අත් දෙකම තියාගෙන

සහන්ගේ කතාවට සජිනි උත්තර දුන්නේ නෑ.

"සජිනි....ඇයි ඔයා ගෙදරින් ආවේ? මං කොච්චර හෙව්වද කියලා දන්නවද? මගේ පපුව හිර වුනේ නැති එක විතරයි.ඔයා මෙහෙත් නැති වුනා නම් මං දන්නේ නෑ මං මොනවා කරාවිද කියලා" සහන් එක දිගට කියවගෙන යද්දි සජිනි සහන් දිහා හිස් බැල්මකින් බලන් හිටියා.

"සජිනි...ඔයාට ඇහෙනවද මං කියන දේ? "සහන් සජිනිගේ උරහිසින් අල්ලලා හෙලෙව්වේ සජිනිගෙන් කිසි ප්‍රතිචාරයක් නැති නිසා

"ඇයි මාව හෙව්වේ? " සජිනි ඇහුවේ එච්චරයි

"හෙව්වේ...හෙව්වේ...ඔයා මගේ වයිෆ් නිසා.ඔයා කොහොමද එහෙම මට කියන්නේ නැතුව ගෙදරින් යන්නේ?  ඔයා ගියාම මං හොයන්නේ නැතුව ඉන්නේ කොහොමද"

"මං හිතුවා" එහෙම කියපු සජිනි සහන්ගේ අත් වලින් ගැලවිලා ගේ ඇතුළට යන්න හැදුවා.ඒත් එක්කම සහන්සජිනිගේ උරහිසින් අල්ලලා  ආයෙත් ඇදලා ගත්තේ සජිනි හිතුවෙවත් නැති විදියට

"මොකක්ද හිතුවේ?" සහන් ඇහුවේ සජිනිගේ ඇස් වලට එබිලා

"ඔයා ඕක කියනවා කියලා" සජිනි කිව්වේ සහන්ගෙන් බේරෙන්න හදන ගමන්

" සහන් මට රිදෙනවා.අතාරින්න"

"මොකක්ද මං කිව්වේ?" සහන් ඇහුවේ එයාගේ අත් දෙකේ ග්‍රහනය ටිකක් අඩු කරන ගමන්.එහෙම කරපු ගමන් සජිනි සහන්ගෙන් ඈත් වෙලා හිටගත්තා

"ඔයා මේ ඔක්කොම කරන්නේ මං ඔයාගේ වයිෆ් නිසා.නැතුව මට ආදරේකට නෙවෙයිනේ සහන්.ඔයා මේ කරන්නේ හස්බන්ඩ් කෙනෙක්ගේ යුතුකම් ඉශ්ට කරන එක.මට එහෙම හස්බන්ඩ් කෙනෙක් ඕනේ නෑ .දවස ගානේ මැරි මැරි ඉපදෙනවා මං.ඔයා ඒ මුකුත් දන්නේ නෑ.දැනගන්න ඔයාට උවමනාවකුත් නෑ.ඔයා ඔයාගේ යුතුකම් කරනවනේ.ඔයාට වෙන හිතන්න දෙයක් නෑනේ." සජිනි කිව්වේ අඩන ගමන්.

සහන් හෙමීට සජිනි ලගට ගිහින් සජිනිගේ උරහිසින් අල්ලලා එක අතකින් නිකටෙන් අල්ලලා මූණ උඩට ඉස්සුවා.අනිත් අතින් සජිනිගේ මූනේ කදුලු පිහිදපු සහන් කතා කරා

"දැන් ටිකක් මං කියන දේ අහන්න.ඔව් ඔයා මගේ වයිෆ් නිසා තමයි මං මේවා කරන්නේ.හැබැයි යුතුකමකට නෙවෙයි මං ඔයාට ආදරේ නිසා" සහන්ගේ කතාවට සජිනිගේ ඇස් ලොකු වුනා.සජිනිගේ මූණේ වෙනස දැකලා සහන්ට හීනීයට හිනාවකුත් ගියා

"ඔව් සජිනි..මං ආදරෙයි ඔයාට.කියාගන්න බැරි තරමටම.මං ඒක කියන්න මෙච්චර පරක්කු වුනාට සමාවෙන්න.ඒත් කියන්න හදන්න හැම වෙලාවෙම කියන්න බැරි මොකක්දෝ බාධාවක් දැනුනා මට.මං දැන් දන්නවා ඒ මගේ ආඩම්බරකම නිසයි කියාගන්න බැරි වුනේ" සහන් කියද්දී සජිනි බලන් හිටියේ පුදුමෙන්.

"ඇයි?" සහන් ඇහුවේ සජිනි බලාගෙනම ඉන්න නිසා

"එතකොට නදිනි?" සජිනි අහපු ප්‍රශ්නෙට සහන් ඔලුව වැනුවා

"එයාව අපි දෙන්නා මැද්දට ගන්න එපා.මං කලින් කිව්වා තමයි මං නදිනිට ආදරෙයි කියලා.ඒත් දැන් එහෙම නෑ.මං ආදරේ ඔයාට.ඒක කවදාවත්ම වෙනස් වෙන්නේ නෑ.ආපහු එහෙම නදිනි ගැන කතා කරන්න එපා." සහන් කිව්වේ තරවටුවක හඩින්

සජිනි ආයෙත් කල්පනා කරන්න ගත්තා.ඒ දිහා ටිකක් බලන් හිටපු සහන් සජිනිගේ ඉණෙන් අල්ලලා එයාගේ ලගට ගත්තා.සජිනි ඒකෙන් බය වෙලා බිම බලාගත්තා.

"ඔයාට මුකුත් කියන්න නැද්ද? සහන් ඇහුවේ සජිනි දිහාට පහත් වෙලා

"මේ..එතකොට ඔයා මේ ආවේ ඩිවෝර්ස් පේපර්ස් ගෙනියන්න නෙවෙයිද?" සජිනි හෙමින් අහද්දි සහන්ගේ ඇස් උඩ ගියා

'මං මේ කෙල්ලට මෙච්චර කියලත් තේරිලා නෑනේ.ඔලුවේ පිදුරුද කොහෙද?'

"ආ සහන්..." සජිනි ආයෙත් ඇහුවේ සහන්ගෙන් උත්තරක් නැති තැන

"මං ඔයාට ආදරෙයි.මං ඔයාව කසාද බැදලත් ඉන්නේ.ඉතින් එහෙම එකේ මං මොකටද රත්තරන් ඔයාව ඩිවෝර්ස් කරන්නේ?" සහන් කිව්වේ කියන්න පුලුවන් හොදම විදියට.ඒ කතාවට සජිනි රතු වුනා.

"ඉතින් මං හිතන්නේ ඔයාටත් මොනවා හරි කියන්න තියෙනවා නේද?" සහන් ඇහුවේ සජිනිගේ මූණට එබිලා.ඒත් සජිනි කරේ සහන්ගෙන් ඇස් හංගගත්ත එක.

"මොකද කියන්නේ නැද්ද?" සහන් අහද්දි සජිනි එහෙම්ම සහන්ගේ පපුවට බර වුනා.සහන් හරි ආදරෙන් සජිනිව තුරුල් කරගත්තා

"බය වෙන්න එපා..කවදාවත්ම ඔයාව අතාරින්නේ නෑ.මේ මගේ පණ ටික" සහන් එහෙම කිව්වේ සජිනිගේ ඔලුව උඩ හාදුවක් තියන ගමන්.

සහනුයි සජිනියි මෙහෙම කොච්චර වෙලා හිටියද කියලා එයාලට දැනීමක් තිබ්බේ නෑ.එයාලා එකිනෙකාගෙන් ඈත් වුනේ සජිනිගේ නැන්දගේ සද්දෙට

"සජිනි...." පහළ තට්ටුවේ ඉදන් කතා කරපු හඩට දෙන්නා දෙපැත්තට වුනා

"සහන් එක්කගෙන කන්න එන්න...." නැන්දා කතා කරේ පහළ ඉදන්.කලින් උඩට ඇවිත් යන්තමට බලලා ගිය නිසා මේ දෙන්නගේ ප්‍රශ්නයක් නැති බව ප්‍රියානිට තේරිලයි  තිබ්බේ.

"යමු..." සජිනි කිව්වේ ඉස්සර වෙන ගමන්.මොකක්දෝ හේතුවකට සජිනිට සහන් දිහා බලන්න බැරිකමක් හිතට දැනුනා.සජිනි ඉස්සර වෙනවත් එක්කම සහන් සජිනිගේ අතින් අල්ලගත්තා.

"මට කියන්න දෙයක් තියෙනවා කියලා මතක තියාගන්න" එහෙම කියපු සහන් සජිනිට ඉස්සර වෙලා සජිනිගේ අතිනුත් අල්ලගෙන පහළට ගියේ කෑම කන්න.

ප්‍රියානි  කෑම ලෑස්ති කරලා මේසේ ලගට වෙලා බලන් හිටියේ මේ දෙන්නා එනකම්.දෙන්නා එක්ක අත් අල්ලගෙන එනවා දකිද්දිම ප්‍රියානිට දැනුනේ ලොකු සතුටක්.

"අනේ මේ දරුවෝ දෙන්නගේ ආදරේට ඇස් වහක් කටවහක් නම් වදින්න එපා" ප්‍රියානි හිතින් ප්‍රාර්ථනා කරා.

"වාඩි වෙන්න දෙන්නම" ප්‍රියානි කිව්වේ ඉදි ආප්ප පිගාන අතට ගන්න ගමන්

"නැන්දත් වාඩි වෙන්න" සහන් කිව්වේ ප්‍රියානි ඉදිආප්ප බෙදද්දී

"මං දැන්ම කන්නේ නෑ පුතේ.දුවලගේ තාත්තා කන්නේ රෑ වෙලානේ.එයා එක්කම කාලා පුරුද්දට ගිහින්"

"නංගිලා මෙහේ නැද්ද නැන්දේ?" සහන් එහෙම ඇහුවේ දුවලා ඉන්නවා කිව්වට පේන්න නැති නිසා

"දෙන්නම පේරාදෙණිය කැම්පස්.එහේ ඉන්නේ.සතිඅන්තෙට එනවා"

"නැන්දා තනියමද එතකොට අනිත් දවස් වලට"

"නෑ පුතේ.දුවලගේ තාත්තගේ අක්කා මෙහේ ඉන්නේ.මේ ටිකේ එයා වන්දනා ගමනක් ගිහින්.මාත් යන්න හිටියේ.ඒත් නිවාඩු තිබ්බේ නෑ..ඒකත් වෙලාවට.දුව කතා කරේ හිතුවෙවත් නැති වෙලාවකනේ" ප්‍රියානි කියද්දි සහන් සජිනි දිහා බැලුවා.

රෑ කෑම වෙලාවෙම සහනුයි ප්‍රියානියි ආ ගිය විස්තර කතා කරත් සජිනි මේ කතා වලට සම්බන්ද වුනේ නෑ.සජිනි තාමත් හිතුවේ මේ දේවල් ඇත්තමද කියලා.

රෑ කාලා නිදාගන්න කාමරේට ගිය සහන් බැල්කනියට වෙලා එළියේ තරු දිහා බලන් හිටියා.සජිනිත් කාමරේට ආවේ ඒ වෙලාවෙමයි.සහන් ඉන්නවා දැකපු සජිනිත් එතනින් ඇවිත් හිටගත්තා.

"දැන් හද පායලා නේද?" සහන් ඇහුවේ සජිනි දිහා බලන්නෙවත් නැතුව

"හ්ම්ම්ම්..."

"හදට පායන්නත් ඉතින් වැස්ස නැති වෙන්නම ඕනේ" එහෙම කියලා සහන් බැලුවේ සජිනි දිහා.සජිනි ලගට කිට්ටු වුන සහන් සජිනිගේ උරහිස වටේ අත දාලා ලගට කරගත්තා.

"ආයේ එහෙම යනවා නෙවෙයි මට කියන්නේ නැතුව.තේරුනාද?" සහන් ඇහුවම සජිනි ඔලුව වැනුවේ හිනා වෙලා

"කාලෙකින් අපි සතුටෙන් නේද?" සහන් කියනකොට සජිනි සහන්ගේ පපුවට හේත්තු වුනා

"අද මෙයාගේ කට වැහිලා" සහන් කිව්වේ සජිනිගෙන් සද්දයක් නැති නිසා

"ම්ම්ම්...." සජිනි කිව්වේ එච්චරයි.සහන් ඊට වඩා ඇහුවෙත් නෑ.

ටිකකින් සජිනි කතා කරා

"සහන්...."

"ම්ම්ම්ම්..."

"මං ඔයාට ආදරෙයි" සජිනිගේ කටින් ඒ වචන කියවෙනවත් එක්කම සහන්ගෙ මූනේ හිනාවක් ඇදුනා.සජිනිගේ උරහිස වගේ තිබ්බ අත තව ටිකක් තව කරලා සජිනිව ලං කරගත්ත සහන් සජිනිගේ අනිත් අත අල්ලගත්තා..

"මං දන්නවා.මං හැමදාමත් දැනගෙන හිටියා" සහන් කිව්වේ හිනා වෙවි

"ඒ කොහොමද?" සජිනි ඇහුවේ පුදුම වෙලා

"ඔයාට මගේ ඇස් කියවන්න බැරි වුනාට මං හැමදාමත් ඔයාගේ ඇස් කියෙව්වා" සහන් කියද්දි සජිනි ලැජ්ජාවෙන් හිනා වුනා

"නිදාගන්න යමු නේද? හෙට ගෙදර යන්නත් ඕනේ "

"සහන්,නදිනි?"

"ජීවක හෙට ලංකාවට එනවා.එතකොට ඒ ප්‍රශ්නේ ඉවරයිනේ"

"හ්ම්ම්..." සජිනි කිව්වේ සැනසිල්ලෙන්.ටිකක් වෙලා යනකම් දෙන්නගෙම සද්දයක් තිබ්බේ නෑ

"නිදාගන්න යමු කිව්වා නේද?"සජිනි අහද්දි සහන් සජිනිව තවත් ටිකක් ලගට ගත්තා.

"මෙහෙම ටිකක් ඉමු අපි.මට තාම හිතාගන්නත් බෑ ඔයා මගේ ලග කියලා" සහන් කියද්දි සජිනි සහන්ගේ මූන බැලුවා.ඒ මූනේ තිබ්බේ ලොකු සැනසීමක්.සහන් ලග කවදාවත් දැකපු නැති තරම් සන්සුන්කමක්.

සජිනි සහන්ගේ උරහිසට ඔලුව තියාගත්තා.සහන්ව මුලින්ම දැකපු දවස,නදිනි එක්ක සහන් ඉන්නවා දැකපු දවස්,මංගල යෝජනාවක් නිසා අමතක කරලා හිටපු සහන් ආයෙත් ජිවිතේට ආපු හැටි හැමදේම සජිනිට මැවිලා පේන්න ගත්තා..

'අපි ආපු තරම් දුර.කොච්චර දේවල් වුනාද? ඒත් දැන් සහන් මගේ ලග. මට වෙන මුකුත්ම ඕනේ නෑ...' සජිනි හිතුවේ හිතට දැනෙන මහා සැනසිල්ලක් එක්ක.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------
අවුරු 8 කට පසු.....,

"රශී.....කොහේ යනවද මන්දා මේ ලමයා..රශී එන්න මේ කෑම කන්න.අක්කා කාලත් ඉවරයි" සජිනි කෑගහන්න ගත්තේ කාමරේ හොයලා බැරිම තැන

"කෝ නැද්ද චූටි?" සහන් ඇහුවේ ටයි එක හද හද කාමරෙන් එලියට එන ගමන්

"නෑනේ මේ ලමයා.සශී...කෝ නංගි" සජිනි ඇහුවේ සාලෙට වෙලා බලාගෙන ඉන්න සශීගෙන්.ඒකට සශී කරේ ඉස්සරහ කාමරේට අත දික් කරපු එක 

සශී,රශී කියන්නේ සහන්ගෙයි සජිනිගෙයි මුල්ම දරුවෝ දෙන්නා.ඒ දෙන්නා නිවුන්නූ.නිවුන්නූ නිසා පෙනුම සමාන වුනත් ගතිගුණ නම් සෑහෙන්න වෙනස්.රශී හරිම දග ලමයෙක් වුනත් සශී නම් හරි කීකරු විදියටයි හිටියේ.ඉස්කෝලේ 1 වෙනි පන්තියේ හිටපු මේ දෙන්නව උදේට ලැස්ති කරන එක යුද්දයක් වුනේ රශී නිසාමයි.

"ඔයාගේ බත් එක බැන්දෙත් නෑ සහන් තාම" සජිනි කිව්වේ බත් එකත් අරන් රශීව හොයන අතරේ

"ඔන්න ඕක මට දීලා ඔයා බත් එක බදින්න.මෙයාලගේ කෑම දාලද?" සහන් ඇහුවේ කෑම එක ගන්න ගමන්.

"ඔව් ඔව්.කටක් දෙකක් වත් කවන්න සහන්" එහෙම කියපු සජිනි ගියේ සහන්ගේ බත් එක බදින්න.

වෙලාවට සජිනි බත් එක බැදන් එන අතරේ සහන් බත් කටක් දෙකක් කවාගෙන තිබුනේ ටීවී එක දාලා.

"අම්මී කිව්වේ ටීවී කැඩිලා කියලා..මේ වැඩනේ..." රශී කිව්වේ ටීවී පෙන්නන ගමන්.සහන් සජිනි දිහා බැලුවේ මේ කතාව මොකක්ද කියලා බලන්න.

"අහ් ඒ තාත්ති හරි අම්මී හරි දැම්මොත් විතරයි වැඩ.දැන් දෙන්නම යන්න ලෑස්ති වෙන්න.බෑග් අම්මි කාමරේ තියලා තියෙන්නේ.ගිහින් අරන් එන්න" සජිනි කිව්වේ සහන්ට රව රව

"පොඩි අයට බොරු කියන්න හොද නෑ සජිනි"

"එහෙනම් ඔයා ඇවිත් බලාගන්න මේ දෙන්නව.මේ සදුදා විදූගේ වෙඩින්ග් එක මතකනේ...නිවාඩු දාලා එන්න මතක ඇතුව"

"හරි හරි ලමයෝ මට එහෙම අමතක වෙනවද?"

"මේ මං අද කඩේ යනවා.අපි නදිනිලගේ ගෙදරත් යනවනේ නේද බබා බලන්න.බේබි කොට් එකක් ගන්නද?"

"ඔයා කැමති එකක් ගන්නකෝ.ඒ ගමන් නරකද අපිත් තව බේබි කොට් එකක් ගන්න එක ගැන හිතුවොත්" සහන් කිව්වේ සජිනිට ඇහැක් ගහන ගමන්.සජිනි ඒකට උත්තරයක් දෙන්න හදනකොටම එතනට දුවගෙන ආවේ බෑග් පිටේ එල්ලගත්ත දුවලා දෙන්නා.

"අම්මී...සාදු..."

"තාත්තී...සාදූ..." කියලා පොඩි දෙන්නා පහත් වෙලා වදිද්දී සජිනිගේ ඇස් වලට කදුලක් ආවේ එයා නෝදැනිමයි

"හරි පැටියෝ පරිස්සමෙන් යන්න.දෙන්නා දෙන්නව බලාගන්න ඕනේ හොදේ" සජිනි කිව්වේ දෙන්නවම ඉබලා සමු දෙන ගමන්.ඒ දෙන්නා එලියට යන අතරේ සහන් සජිනි ලගට ආවා.

"මං කියපු එක හිතල බලන්න.පරිස්සමෙන් ඉන්න" සහන් කිව්වේ සජිනිගේ නළලට හාදුවක් දීලා

"ඔයත් පරිස්සමෙන්" සජිනි කිව්වේ සහන් හිනා වෙලා ගෙදරින් එලියට යද්දී.

සහන් එක්කම එලියට ගිය සජිනි බලාගෙන හිටියේ තමන්ගේ ජිවිතේ හැමදේම වුන සහනුයි මේ දරු පැටව් දෙන්නයි පිට වෙලා යන දිහා.

"මගේ පවුලට දළදා හමූදුරුවන්ගේ පිහිටයි" සජිනි තමන්ටම මුමුණ ගත්තා.

සමාප්තයි.

*********************************************************************************

කොටස් 40ක් පුරාවට ඔයාලා ආදරෙන් කියවපු 'ආදරණීය නපුරා' අදින් ඉවර වෙනවා.මේ කතාව ලියන්න ගත්තේ මෙච්චර දුර එන්න හිතාගෙන නෙවෙයි.මේක මුහුණු පොතට දාන්න කිසිම අදහසක් තිබ්බේ නෑ.මේ හැමදේම අහම්බයක්.

ස්තූති කරන්න කීප දෙනෙක්ම ඉන්නවා.නයෝමි ස්තූතියි ඔයාට.ඔයා නැත්තම් මේ කතාව කොටස් 6කින් ඉවරයි.ඊලගට ප්‍රභා ට."උබ ලියපන්,මං කියවනවා" කිව්වට.ඒ වචන ටික මාර හයියක් වුනා.ගොඩක්ම ස්තූතියි කියවපු ඔයාලා හැමෝටම.මේ කතාවට මගේ බ්ලොග් එකේ වීව්ස් 500කට කිට්ටු වෙන්න තියෙනවා.ලියන්න ගත්ත ගමන්ම නිසා ඒක මට ලොකු ගානක්.කියවපු අයට වගේම කොමෙන්ටුවක් දාලා සුබ පතපු මාව දිරිමත් කරපු හැමෝටමත් ගොඩාක් ස්තූතියි.

මං දන්නේ නෑ ඊලග කතාව කවදා ලියවේවිද කියලා.ඒත් ඒක හොද සැලසුමක් එක්ක ලියවෙන වෙනස්ම කතාවක් වේවි.එදාටත් අද වගේම ඔයාලා මාත් එක්ක ඉදිවි කියලා හිතනවා

එහෙනම් අපි ආයෙත් දවසක හම්බෙමු...

හැමෝම ආදරෙන් ඉන්න...💖

ලස්සන සති අන්ත

සතියේ දවස් 5 ගෙවෙන්න මාස 5ක් විතර යද්දි සති අන්තේ දවස් දෙක ගෙවෙන්නේ පැය දෙකක වේගෙන්. සෙනසුරාදා උදේ වෙලා ආයේ ඉරිදා හවස් වෙන්න මහ ...